Space
แว่วเสียงลมโชย
เบาบาง
ก่อนจางหาย

ฉันตื่นขึ้นเมื่อตะวันโผล่ขึ้น
แต่ด้วยความกลัว
ฉันต้องหาที่มิดชิดเพื่อหลบซ่อน
เพราะแสงสว่างเป็นพิษต่อฉัน

ทั้งที่ฉันก็หาใช่ความมืดไม่

และหากว่าแดดข้างนอกนั่นเย็นกว่านี้
ฉันก็คงไม่ต้องหนีอยู่อย่างนี้
.

ครั้งหนึ่งเคยมีคนถามว่าฉันเป็นใคร
ฉันตอบว่าฉันไม่รู้
ฉันอยู่ท่ามกลางแสงสว่างและความมืด
สถานที่ซึ่งฉันไม่อาจเลือกที่ใดสักแห่ง
อีกทั้งกลางวันก็จ้าเกินไป
และกลางคืนก็ดำสนิท
ดวงตาของฉันไม่สามารถใช้งานได้เลย

'ช่องว่างของจักรวาล'
ใช่
นั่นอาจนิยามความหมายของฉันได้ดีที่สุด
เพราะฉันไม่มีความหมาย
ฉันไม่ได้ผูกติดกับฝ่ายไหน
ฉันเพียงกระดาษเปล่าไร้การเขียน
แล้วฉันยังไม่ปรารถนาที่จะเขียนอีกด้วย
หรือความจริงแล้วฉันอาจจะเป็น 'ความผิดพลาด' ของจักรวาลก็เป็นได้

แต่ไม่ว่าจะอย่างไร
ก็เพราะเหตุนี้
ทั้งชีวิตของฉันจึงเต็มไปด้วยการหลบหนี ความกลัว และความโศกเศร้า

จักรวาลที่รัก
คงจะดีถ้าเธอให้ฉันเป็นดาวสักดวง
ไม่ว่าจะดาวมืดหรือดาวสว่าง
ขอแค่ฉันได้เป็นอะไรสักอย่าง
มันคงจะช่วยให้ฉันไม่ต้องเดียวดายอยู่อย่างนี้

แว่วเสียงลมโชย
เบาบาง
ก่อนจางหาย
และจางหาย


SHARE

Comments