a piece of me aches for you
ฉันเจ็บปวดจนรู้สึกเหมือนตัวเองแตกสลาย
เป็นเศษเสี้ยวนับพันชิ้น แต่สัญญาว่าจะกอบเก็บเศษเสี้ยวที่เหลือขึ้นมาใหม่ แม้ว่ามันจะร่วงหล่น แตกกระจายซ้ำแล้วซ้ำเล่า

          chapter 1 

สิ่งแรกที่ฉันเริ่มทำหลังจากเป็นโสด คือสิ่งง่าย ๆ
ที่เขาทำกันเป็นเรื่องปกติ คือกินข้าวคนเดียว
มันค่อนข้างเป็นเรื่องธรรมดาสามัญ ที่มนุษย์ปกติทั่วไปเขาก็ทำกัน แต่สำหรับฉัน มันยังคงไม่ชินเท่าไหร่ เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมา ฉันผูกชีวิตติดกับเขามากไป จนแทบไม่เคยได้ใช้ชีวิตคนเดียว

ฉันนั่งลงในร้านก๋วยเตี๋ยวไก่ ยิ้มทักทายพี่คนขาย เป็นการผูกมิตร เพราะฉันย้ายมาอยู่แถวนี้แล้ว 
คงได้มากินร้านนี้บ่อย ๆ จากปกติที่ฉันไม่ค่อยมีปฏิสัมพันธ์กับใครมากนัก ฉันลองเปลี่ยนตัวเอง ยิ้มให้มากขึ้น คุยให้เก่งขึ้น ทำตัวให้ร่าเริงเข้าไว้
ข้างในจะสะบักสะบอมแค่ไหน ซ่อนมันเอาไว้ก่อน

หลังจากนั้น ฉันเดินลัดเลาะไปเรื่อย ๆ
สำรวจสถานที่ใหม่ ๆ อย่างน้อยก็ดูว่ามีร้านอาหารอะไรบ้าง ฉันเดินไปเรื่อย ๆ จนเจอร้านกาแฟโบราณร้านหนึ่ง และตัดสินใจเข้าไปนั่งเล่นฆ่าเวลา โดยปกติแล้ว ฉันไม่เคยสั่งอะไรเลย นอกจากกาแฟดำ แต่วันนี้อยากลองอะไรใหม่ ๆ 
ที่แตกต่างจากเดิมดูซักครั้ง 

“พี่คะ เอาชาเขียวนมสดแก้วนึงค่ะ”

นี่เรากินอย่างอื่นนอกจากกาแฟ ครั้งแรกในรอบปีเลยนะ ฉันพูดกับตัวเองในใจ ก็นะ ฉันคิดว่าคนเราควรทำ หรือลองอะไรใหม่ ๆ บ้าง อย่างน้อยนาน ๆ ทีก็ยังดี หลุดจากกรอบเดิมบ้างจะเป็นอะไรไป

บรรยากาศวันนั้น ร้อนอบอ้าว ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อเช็คอุณหภูมิ ตัวเลขบนจอขึ้นมาเป็นเลข 37 ฉันเองก็ไม่แปลกใจเท่าไหร่ อากาศร้อนจนทำให้ฉันต้องปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออก 1-2 เม็ด เพื่อบรรเทาความร้อนในตอนนั้น 

ต่อให้ฉันอยู่ท่ามกลางผู้คนนับร้อย ยังมีเสี้ยววินาที ที่ฉันคิดถึงเขาคนนั้นขึ้นมา เมื่อเขาสั่งกาแฟดำ เขาจะแอบคิดถึงฉันบ้างไหมนะ เพราะฉันเอง เป็นคนทำให้เขาหันมากินกาแฟดำ เนื่องจากห่วงสุขภาพของเขา ไม่อยากให้กินอะไรหวาน ๆ 

เป็นการเริ่มต้นใช้ชีวิตแบบเหงา ๆ ที่ไม่ดีเท่าไหร่ เพราะฉันยังคิดถึงเขาอยู่ และยังเศร้าอยู่ แต่มันก็พึ่งวันแรกนี่เนอะ ไว้เริ่มกันใหม่ 

“เช็คบิลค่ะพี่”



          chapter 2

“short hair girl” คือคีย์เวิร์ดที่ฉันใช้ค้นหารูปภาพทรงผม เพื่อที่จะนำไปเป็นแบบ ฉันใช้เวลาเลือกอยู่นาน ว่าจะตัดทรงไหนดี สุดท้ายก็ลงเอยที่ทรงซอยสั้นกุด ลุค boyish เดิมทีฉันเป็นคนผมสั้นอยู่แล้ว แต่ยังอยากตัดให้มันสั้นลงอีก 

ฉันเคยอ่านเจอบทความหนึ่ง ว่าด้วยเรื่อง ทฤษฎีการสร้างตัวตนใหม่ ทฤษฎีนี้ถ้าอธิบายง่าย ๆ 
ก็คือการอยากลบตัวตนเก่า ๆ ที่เคยเจ็บช้ำจากอาการอกหัก แล้วเริ่มต้นเป็นคนใหม่โดยการสร้างตัวตนใหม่ขึ้น เช่น การตัดผม 

“ตัดผมใหม่หรอ เหมือนตุ๊ดเด็กว่ะ”

เพื่อนฉันกล่าวทักทาย 

          chapter 3 

ทำตัวให้ยุ่งเข้าไว้ จะได้ไม่มีเวลาคิดฟุ้งซ่าน เป็นประโยคที่มีคนบอกไว้ ฉันลองทำมันดู พยายามไม่อยู่นิ่ง ไม่ปล่อยให้ตัวเองไดัมีโอกาสนึกถึงความเจ็บปวด ถึงแม้จะต้องฝืนกันหน่อย ความจริงก็คือชีวิตคนเรามีเรื่องให้ฝืนกันแทบทุกวันอยู่แล้ว ไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่ 

ฉันเคยทำงานจนถึงตีหนึ่ง เพื่อกลับมานอนคิดถึงเขาในตอนตีสาม เพื่ออะไรวะ ฉันถามตัวเองในใจ
ฉันกลายเป็นคนปฏิเสธไม่เป็น ไม่ว่าเพื่อนชวนไปไหน ฉันจะตอบตกลงเสมอ เพื่อที่จะได้มีกิจกรรมให้ทำ ไม่ต้องอยู่เฉย ๆ แม้กระทั่งไปเที่ยวผับ ที่ฉันเองไม่เคยไป เพราะไม่ชอบคนเยอะ แต่สุดท้ายฉันก็เปิดใจลองดู 

ฉันยืนอยู่บนระเบียงชั้น 39 เป็นผับแห่งหนึ่งย่านสาธร มองออกไปเห็นแสงไฟระยิบระยับยามค่ำคืนทำให้รู้สึกเหงาขึ้นมาจับใจ ความจริงแล้วโซนนั้นเป็นที่สำหรับสูบบุหรี่ คงมีเพียงฉันคนเดียวที่แค่อยากออกไปยืนรับลม เพราะเริ่มจะเบื่อกับการเบียดเสียดด้านใน 

ฉันแต่งตัวต่างไปจากเดิม ที่ปกติจะใส่แค่เสื้อเชิ้ต กางเกงยีนส์ และรองเท้าผ้าใบ คืนนั้นฉันใส่เสื้อสายเดี่ยวกำมะหยี่สีแดง ทาปากด้วยลิปสติกสี bergundy ซึ่งก็ดูแปลกตาดี แต่มันไม่ใช่ตัวตนของฉันหรอก มันเป็นแค่อีกตัวตนที่ฉันสวมใส่มัน ก็เท่านั้น นับว่าเป็นคืนที่สนุกดี แต่คิดว่าน่าจะเป็นความสนุกที่มาจากการได้อยู่กับเพื่อนมากกว่า 


          chapter 4 

สิ่งที่ได้ฉันได้เข้าใจ หลังจากตกผลึกทางความคิด
นั่นคือ ไม่ว่าจะสูญเสียใครไป จงอย่าสูญเสียตัวตน
และคอยพร่ำบอกตัวเองอยู่เสมอ ว่าเราเสียแค่ใครบางคนไป แต่เรานั้นได้ตัวเองกลับคืนมา 

ทุกคนต่างมีเรื่องราวเบื้องหลัง
ที่ต้องเก็บไว้แล้วใช้ชีวิตกันต่อไป
ไม่ว่าใครจะอยู่ใครจะไป 
สุดท้ายแล้วชีวิตยังคงต้องดำเนินต่อ
 

ความทรงจำเก่า ๆ และความเคยชิน
มักจะเป็นสิ่งที่ทำให้เราเดินไปได้ไม่ถึงไหน
เราเคยชินกับการมีเขาในชีวิต
เห็นสิ่งน่ารักบน new feed 
มือยังคงเผลอพิมพ์ชื่อเขาเพื่อเมนชั่น
มันเจ็บปวดใช่ไหมล่ะ

แจ้งเตือน on this day ในเวลาเที่ยงคืน
อาจทำให้เราหลับไม่ลง หรือหลับไปทั้งน้ำตา
ฉันผ่านช่วงเวลาเหล่านั้นมาหมดแล้วล่ะ

ที่พอจะทำได้ คือใช้ชีวิตต่อไป ให้เวลารักษาบาดแผล มีใครบ้างบนโลกนี้ที่หัวใจไม่เคยแตกสลาย การยอมรับความจริงเป็นขั้นตอนแรกของการเยียวยารักษา ถ้ามันจะทิ้งแผลเป็นไว้ก็ช่างมันปะไร 

a scar simply means you were stronger than whatever tried to hurt you








SHARE

Comments