ซ้ำซ้ำ
เหตุการณ์เกิดซ้ำแค่ไหนบนเส้นทางของเวลา
ยิ่งชวนให้เห็นความสำคัญของคนข้างๆ 

...

ครั้งหนึ่งเราเคยช่วยต้นไม้ใกล้ตายด้วยกัน
เผลอแว้บเดียว เราก็กลับมาช่วยชีวิตต้นไม้กันแบบเดิม 

"จะเข้าหน้าฝนอีกแล้ว" เธอพูดขณะมองออกไปนอกระเบียง สายลมพัดกลิ่นฝนลอยมา 
"เหมือนว่าเราเริ่มปลูกต้นไม้กันหน้าฝนที่แล้วนะ" เธอพูดต่อ เอียงคอหันไปมองหน้าเขาให้ถนัดหน่อย เรื่องแบบนี้เขาไม่มีทางจำได้หรอก
"ใช่หรอ หน้าฝนหรอ" เขาตอบ "นั่นไงละ" เธอคิด
"หน้าฝนนั่นแหละ เข้ามาที่ระเบียง เธอบอกว่าพายุเข้า แล้วกระถางก็ระเนระนาด"เธอตอบ
"จริงด้วย หน้าฝนจริง" เขายิ้มตอบ 

"เธอมองตรงนั้นเห็นมั้ย" เขาชี้ไปที่ตึกและถามขึ้นมา "ไม่เห็นเลย เห็นแต่เส้นๆ" เธอรีบตอบ
"ไม่ชัดบ้าง บางทีก็ดีนะ" เขาเว้นช่วง

ฤดูกาลหมุนมาอีกครั้ง แม้ว่าเราจะเปลี่ยนที่คุยกัน แต่เราก็ยังนั่งอยู่ข้างๆ คุยกัน ยังต้องตักดิน รดน้ำ ช่วยดูแลชีวิตต้นไม้ 
เวลาเดินไปข้างหน้าแต่ใช่ว่าการใช้ชีวิตจะตามไป หลายครั้งและบางเรื่ิองเราก็วนอยู่แบบนั้น  ชีวิตเดินไปข้างหน้าฉันไม่เถียง ชีวิตสร้างรายละเอียดให้ตัวเองผ่านการเดินทางของเวลา เราไม่อาจเป็นคนเดิมนั่นก็เป็นเรืิ่องจริง รงมทั้งการเปลี่ยนแปลงก็เป็นไปตามธรรมชาติ  ถึงเวลาจะเดินทางไปข้างหน้าและทุกอย่างที่กล่าวมาจะเป็นที่ประจักษ์แก่ใจ ทว่าบางห้วงเวลาก็เว้นที่ไว้ให้เราย้อนกลับได้เหมือนกัน 

"ดีจัง ที่ได้นั่งคุยกันแบบนี้" เธอพูด ก็จะไม่ให้ดีได้อย่างไร ชั่วขณะเวลาที่เขานั่งคุยเรื่องสัพเพเหระข้างๆเธอ มันพาเธอย้อนเวลาไปเจอตัวเขา ตัวเธอเองในปีที่แล้ว แม้แต่ความรักยังผลิตซ้ำในช่วงขณะนั้น เธอเห็นการเปลี่ยนแปลงและเห็นสิ่งที่ไม่เปลี่ยนแปลงไปพร้อมกัน เธอได้เห็นว่าในขณะที่โลกเดินไปข้างหน้าเท่าไหร่ หากมีคนเดิมที่อยู่ข้างๆ คนนั้นยิ่งสำคัญ 

"คิดถึงเมื่อปีที่แล้วเลย" เธอพูดลอยๆ 
ก็เธอน่ะ เป็นปัจจุบันที่มาจากอดีตเลยนะ เธอพูดและแอบยิ้มในใจ



SHARE
Written in this book
บทสนทนาบนชั้น12
เรื่องราวของความสัมพันธ์ระหว่างชายหญิงคู่หนึ่งบนระเบียงชั้น 12
Writer
NikNisa
Learner
There is no wrong or right, Just Write

Comments