โลกของคุณ มีผมบ้างไหม?
ความเงียบ
เป็นสิ่งสุดท้าย ที่เราตั้งใจหลงเหลือไว้ กับบทสนทนาของเรา

ในระยะเวลานั้น
เกิดความคิด การได้ทบทวน ถึงสิ่งที่ผ่านมา ...

บางเหตุการณ์ ทำให้ผมอมยิ้ม หัวเราะออกมาแบบไม่รู้ตัว

บางเหตุการณ์ กลับปลุกความเศร้า ที่จมอยู่ภายในหัวใจลึกๆ ออกมาได้อย่างง่ายดาย

ประโยคหนึ่งประโยค ที่คอยย้ำเตือนตัวเองเสมอ
ในเมื่อความจริงผมไม่มีสิทธิ์ที่จะเรียกร้องอะไร ใดๆ ทั้งสิ้น ผมก็ต้องยอมรับกับสิ่งที่คุณทำให้ได้
ถึงแม้มันจะเป็นเรื่องที่ยากก็ตาม
จนบางครั้ง ก็เกิดคำถามขึ้นมามากมาย
คุณพร้อมที่จะมีผมอยู่ในชีวิตของคุณหรือเปล่า?

เพราะทุกครั้งที่คุณเปิดประตูให้ผมได้ก้าวเข้าไป
คุณรู้ ว่ามีผมอยู่ คุณรู้ว่าผมยืนอยู่ตรงไหน      แต่คุณกลับหันหลังให้ผม...

หรือคุณจะวางผมไว้ตรงไหนในชีวิตของคุณก็ได้

ข้างๆ
ข้างหน้า
ข้างหลัง
หรือมุมไกลๆ

และมันเหมือนจะขยับออกไปเรื่อยๆ ไกลขึ้นๆ

ใช่แล้ว...
ผมห่างจากคุณไปเรื่อยๆ โดยที่คุณไม่ได้รู้สึกตัวเลยสักนิด เพราะคุณเดินนำหน้าผมไปไกลลิบ

จนกว่าคุณจะนึกขึ้นได้ แล้วคุณก็หันกลับมามอง
ผม จากอีกฝั่งนึง 
และมันเป็นช่วงเวลาที่ผมรอคอยมาตลอด      จากการได้แค่มองคุณจากข้างหลัง กลับมาเป็นได้มองใบหน้าของคุณ แววตานี้ รอยยยิ้มนี้
แน่นอน คุณเดินกลับมาหาผม
น่าดีใจนะ :)

คุณค่อยๆก้าวเข้ามา ใกล้ตัวผมเรื่อยๆ จนมาหยุด อยู่ตรงหน้าผม คุณผายมือของคุณขึ้นมาช้าๆ
พร้อมกับรอยยิ้มที่อ่อนโยน
ผมค่อยๆดึงมือตัวเองขึ้นมา เพื่อจับมือนั้นที่คุ้นเคย มือสองมือได้ประสานสัมผัสกัน ไออุ่นจากมือ ของคุณนั้น มันทำให้ลืมคำถามทุกคำถามที่เคยสงสัย อะดีนาลีนหลั่ง และไหลวนเวียนไปทั่วร่างกาย จากใบหน้าที่เศร้าหมอง กลับมีรอยยิ้มอีกครั้ง

อยากหยุดเวลาเอาไว้แค่นี้

แต่กฏของเวลาบนโลก ไม่มีใครหน้าไหนโกงได้
เวลาที่มีความสุข มันแสนจะสั้น
แต่เวลาที่มีความทุกข์ มันกลับยาวนาน

พอรู้ตัวอีกที...
ผมก็ยืนอยู่ ตัวคนเดียว อีกครั้ง

SHARE
Written in this book
Sad.
Writer
SOLDOUT
beginner
อาจใช้คำไม่สวยงาม แค่อยากให้ติดตามความรู้สึกกันไป : )

Comments