MOONLIGHT (Yujin x Sakura) - 6
เช้าวันใหม่ที่บ้านมีแขกเพิ่มเนื่องจากยูกิช่วยไว้และให้เธอพักฟื้นที่นี่ ซากุระทำอาหารญี่ปุ่นแบบง่ายๆ อย่างปลาชิราฮอกเกะย่าง เมนูแสนธรรมดา ไม่ได้ทำอะไรให้ยุ่งยาก แค่ปลาที่เพื่อนบ้านแบ่งมาให้ต้อนรับที่เธอกลับบ้าน ทั้งสามคนรับประทานมื้อเช้าร่วมกัน หญิงสาวที่ร่างโปร่งช่วยมาก้มหัวขอบคุณสำหรับทั้งการช่วยชีวิต การดูแล ที่พัก และอาหาร ทั้งสองคนยิ้มบอกไม่เป็นไร ซากุระเป็นหมอหากเจอคนเจ็บก็ต้องช่วยอยู่แล้ว

"คุณโอเคหรือยัง ให้กุระจังตรวจอีกหน่อยมั๊ย"
ยูกิเพิ่งคีบปลาย่างตรงหน้าตามด้วยข้าวสวยร้อนๆคำโตเข้าปาก ถามขณะเคี้ยวแก้มตุ่ย

"ดีขึ้นมากแล้วค่ะ"
หญิงสาวยิ้มตอบ มองอีกคนที่กินด้วยท่าทางเอร็ดอร่อย เหมือนกับคนบางคนที่เธอคิดถึงอยู่ตลอด เพราะเขาก็ชอบทานปลาย่างนี่เหมือนกัน

"แต่ชั้นว่าคุณไปโรงพยายามหน่อยก็ดีนะคะ ให้คุณหมอจ่ายยาคลายเครียดสักหน่อย จะได้พักผ่อนเยอะๆ"
ซากุระแนะนำตามวิธีการรักษาถึงแม้เธอจะเป็นหมอ แต่ในตอนนี้เธอมีแต่วิชาความรู้ ไม่มีอุปกรณ์หรืออำนาจให้การจ่ายสั่งยาได้ ทำได้เพียงแนะนำให้เธอไปตรวจที่โรงพยาบาลจะดีกว่า

"ช่วงนี้วูบบ่อยๆนะคะ คงเพราะนอนไม่ค่อยหลับ ถ้าได้นอนเยอะๆคงหาย"
คนเจ็บบอกก่อนจะคีบปลาชิ้นเล็กๆเข้าปาก

"เอ่อ คุณชื่ออะไรหรอคะ เราสองคนจะได้เรียกถูก"
ร่างโปร่งถามขณะที่ยังใช้ตะเกียบคีบเอาเนื้อปลาชิ้นโตออกจากก้างอีกครั้ง

"ที่นี่ชั้นใช้ชื่อว่าไอค่ะ โอชิโทริ ไอ"
เธอบอกชื่อของเธอ ชื่อภาษาญี่ปุ่น

"อือ ชื่อเพราะดีนะ ไอ ที่แปลว่า ความรักใช่มั๊ย"
ยูกิยิ้มกว้าง ถามต่อด้วยแววตาเป็นประกายเหมือนเด็ก

คงมีแต่ภาษาญี่ปุ่นเป็นอย่างเดียวที่เขารู้สึกได้ว่าสมองเขายังจดจำและสามารถตอบสนองได้อย่างดี บางทีเขาอาจจะเป็นคนญี่ปุ่นที่ย้ายไปอยู่เกาหลี หรือเป็นนักท่องเที่ยวแล้วโดนโจรปล้นเลยเอาไปทิ้งแม่น้ำที่แทจอนก็ได้นะ

"คงงั้นมั๊งคะ ชั้นก็ไม่เคยถามคนที่ตั้งชื่อให้ชั้นเลย"
.
.
.
.
.
.
ทานอาหารเสร็จซากุระหยิบจากชามเตรียมไปล้าง แต่คนป่วยกลับเดินตามเธอมาขออาสาช่วยล้าง ในตอนแรกเธอบอกให้หล่อนไปนอนพัก เดี๋ยวเธอจัดการเอง แต่ดูเหมือนคนป่วยคนนี้ดื้อ ดึงดันอยากช่วยเพื่อเป็นการตอบแทนให้ได้เธอจึงต้องจำยอม

"ลืมไปเลย คุณหายไปทั้งคืน ทางบ้านคงไม่เป็นห่วงแย่แล้วหรือคะ ยืมโทรศัพท์ชั้นโทรกลับบ้านมั๊ยคะ"
ซากุระถามขึ้นขณะยืนช่วยคนป่วยล้างจาน

"ที่บ้านน่าจะรู้แล้วล่ะคะ"
เธอตอบกลับเบาๆ หากยามะให้ร่างโปร่งมาช่วยเธอคิดว่าป่านนี้คนในตระกูลคงรู้เรื่องหมดแล้ว

ร่างโปร่งเดินเข้ามาชวนสองสาวไปโรงพยาบาลเพราะจะต้องพาไอไปหาผู้ชายที่บาดเจ็บเมื่อวาน ทั้งสามคนเดินทางด้วยรถไฟฟ้าเพียงไม่กี่สถานีก็ถึงโรงพยาบาล ยูกิเป็นคนเดินไปถามห้องจากแผนกประชาสัมพันธ์ของโรงพยาบาล เขารู้จากชื่อที่ไอเป็นคนบอก ไม่นานก็ได้เลขห้องมา ทั้งสามไปที่ห้องผู้ป่วยอย่างไม่รีรอ ระหว่างทางยูกิลอบสังเกตรอบๆ หวั่นว่าพวกที่ทำร้ายจะมาดักรอทำร้ายหญิงสาวที่เขาช่วยมาได้

เมื่อพาหญิงสาวมาส่งที่ห้องผู้ป่วยแล้วร่างโปร่งกับแฟนสาวจึงขอตัวกลับ เขากับซากุระนัดกันว่าจะให้ซากุระพาเที่ยวเนื่องจากเป็นบ้านเกิดของเธอ ระหว่างนั่งรอกาแฟที่สั่งไว้ ชายสองคนที่เพิ่งเข้ามาในร้านยืนต่อคิวรอสั่งกาแฟ หนึ่งในนั้นร่างโปร่งรู้สึกคุ้นตา ใช่ จริงๆ คนที่ไล่ตามหญิงสาวที่เขาช่วยไว้เมื่อวาน

ร่างโปร่งกระซิบบอกแฟนสาว พร้อมบอกว่าเขาต้องไปเตือนไอซังก่อน หล่อนและคนของหล่อนอาจจะไม่ปลอดภัย พร้อมบอกให้ซากุระไปรอที่สถานีรถไฟ เดี๋ยวเขาจะรีบตามไป ยังไม่ทันที่คุณหมอสาวจะได้ตอบอะไร ร่างโปร่งก็รีบก้าวฉับเดินออกไปเสียแล้ว จะเรียกไว้ก็กลัวสองคนนั้นจะหันมาสนใจ จึงทำได้เพียงรีบเดินออกไปจากร้าน เพื่อที่จะได้ไปที่ที่นัดกัน
.
.
.
.
.
ร่างโปร่งรีบตรงดิ่งไปที่ลิฟท์โดยไม่ลืมมองรอบๆ มองผู้คนว่ามีใครมีท่าทีแปลกๆ น่าสงสัยหรือไม่ เมื่อมาถึงห้องพักเขารีบบอกสิ่งที่เจอมากับทั้งสองทันที ชายหนุ่มร่างใหญ่บนเตียงทำท่าจะลุกขึ้นแต่ด้วยบาดแผลทำให้เค้าต้องชะงัก เผลอร้องออกมาเพราะบาดแผลที่เย็บ ร่างโปร่งกับร่างบางในห้องรีบรุดไปช่วยเขา

"คุณยูกิครับ ผมขอร้องช่วยพานายหญิงหนีไปก่อนได้มั๊ย ตอนนี้แม้แต่ที่บ้านก็ไม่ปลอดภัยสำหรับนายหญิง หากผมหายดีแล้วผมจะไปรับนายหญิงเอง"
ชายหนุ่มก้มหัว หากไม่บาดเจ็บก็คงคุกเข่าขอร้องเขา

ยูกิหันไปมองหญิงสาวที่เขาเพิ่งช่วยมา ก่อนจะหันไปพยักหน้าให้ชายหนุ่มที่ขอร้อง
"ได้สิ แต่ชั้นไม่รับปากนะว่าจะดูแลเธอได้ขนาดไหนนะ"

"ผมเชื่อว่าคุณดูแลเธอได้ครับ จากที่เห็นการต่อสู้เมื่อวาน"
ชายหนุ่มบอกย้ำด้วยความมั่นใจ ร่างโปร่งพยักหน้าก่อนจะรีบพาไอซังออกไปจากห้องผู้ป่วย คงไม่อยู่รอให้พวกมันขึ้นมาถึงนี่

เขาเลือกที่จะพาเธอลงทางบันไดหนีไฟ คิดว่าน่าจะปลอดภัยมากกว่าลิฟท์แน่นอน ไม่นานทั้งคู่ก็พากันมาถึงสถานีรถไฟฟ้าที่ร่างโปร่งนัดแฟนสาวไว้ แต่กลับไม่พบคนที่นัดไว้ ร่างโปร่งรู้สึกใจไม่ดี เขาร้อนรนจนคนข้างๆรู้สึกได้ ทั้งสองต่างมองหาคุณหมอสาว แต่กลับไม่เห็นเธอเลย

"เรากลับไปหาคุณซากุระที่โรงพยาบาลมั๊ย"
ร่างบางสังเกตเห็นแววตาสั่นระริกด้วยความกังวลของเขา

ร่างโปร่งคว้ามือเธอพาไปที่ห้องน้ำดันประตูห้องหนึ่งแล้วดึงเธอเข้าไปข้างใน โชคดีที่ในห้องน้ำเวลานี้ไม่มีคน หากมีคนคงตกใจที่เธอทั้งคู่เข้ามาอยู่ในห้องน้ำห้องเดียวกัน

"รออยู่ที่นี่ ชั้นจะไปหากุระที่โรงพยาบาล ถ้าไม่ใช่ชั้นห้ามเปิดประตูเด็ดขาด"
.
.
.
.
.
ซากุระเดินมาตามทางที่เดินมาในตอนแรกเพื่อตรงไปยังสถานีรถไฟฟ้า ระหว่างเดินสวนกับชายสามคนที่ยืนสูบบุหรี่อยู่ เธอได้ยินทั้งสามคุยกันเรื่องของเหตุการณ์เมื่อวาน ซึ่งเหมือนเรื่องที่ยูกิเล่าให้ฟัง เธอจึงทำทีก้มลงผูกเชือกรองเท้าเพื่อแอบฟัง

"พวกไอเคน ไม่น่าพลาดเลย แค่ผู้หญิงตัวเล็กๆคนเดียว ปล่อยให้หายไปได้ไง ขนาดผัวมันยังฆ่ามาแล้ว"
หนึ่งในสามบ่นอย่างหัวเสีย

"ก็ยังดีที่เหลือแค่ผู้หญิงคนเดียว ไม่มีทายาท ถ้ากำจัดนังนี่ได้ นายเราก็ยึดพื้นที่โอซก้าได้แล้ว โอชิโทริก็จะมีแค่ชื่อ สัมปทานเดี๋ยวนายก็ยึดได้"
ชายร่างหนากว่าสูดควันจากปลายมวนบุหรี่เข้าเต็มปอดก่อนจะปล่อยควันออกมาทางจมูก

"เพิ่งแต่งงานได้ไม่เท่าไหร่ก็หม้าย อยู่แปปๆเดี๋ยวก็ตาย อยู่แทจอนที่เกาหลีก็ดีอยู่แล้ว รนหาที่จริงๆ"
ชายตัวเล็กสุดส่ายหน้าก่อนจะสังเกตมองสาวตัวเล็กที่นั่งผูกเชือกรองเท้า

"ให้พี่ช่วยผูกมั๊ยน้อง หรือจะไปผูกอย่างอื่นกันดี"
เสียงและท่าทีรุ่มร่ามทำให้คุณหมอสาวรีบลุกขึ้นแล้วหันตัวกลับไปทางโรงพยาบาลทันที คนเยอะแยะ เธอน่าจะปลอดภัยกว่า

เธอพอจะจับใจความได้คร่าวๆว่าหญิงสาวที่แฟนเธอช่วยมาเป็นภรรยาของผู้มีอิทธิพลของเมืองนี้ ไม่แปลกที่จะโดนปองร้าย ตอนนี้เธอเป็นห่วงร่างโปร่งขึ้นมาจับใจที่เข้ามาพัวพัน จึงคิดกลับไปหาเขาที่โรงพยาบาลดีกว่า เขาต้องรีบออกห่างจากพวกอันตรายพวกนี้ ยังไม่ทันถึงโรงพยาบาลเธอรู้สึกได้ถึงมือใครบางคนจับที่ไหล่บางแล้วดึงเธอไปอีกทาง

เธอกำลังจะส่งเสียงหวีดร้อง ต้องเป็นพวกนั้นแน่ๆ หรือจะเข้ามารุ่มร่ามกับเธอ แต่แล้วก็ต้องเก็บเสียงเงียบเมื่อเห็นว่าเป็นแฟนของเธอที่ตอนนี้สวมหมวกแก๊ปสีน้ำเงินที่ไม่เคยเห็นน่าจะเพิ่งซื้อมา เธอยิ้มกว้างกอดเขาเต็มแรง ร่างโปร่งเลิกคิ้ว แต่ก็กอดตอบเพราะเขาเองก็ห่วงเธอมากเช่นกัน ก่อนจะสวมหมวกสีชมพูที่เขาถือมาให้เธอ
.
.
.
.
.
.
ยูกิพาเธอมาที่ห้องน้ำสถานนีรถไฟฟ้า ถึงแม้จะแปลกใจที่เขาดึงเธอเข้ามา แต่ก็ไม่ได้ถามอะไร อาจจะปวดมาก แต่พอเห็นร่างโปร่งเอ่ยเรียก คุณไอ ก็ถึงรู้ในทันทีว่าเขาให้เธอซ่อนตัวอยู่ที่นี่ ในห้องน้ำหญิง

พอหญิงสาวออกมาแล้ว เขายื่นหมวกสีชมพูอีกใบให้กับเธออีกคน เขาบอกจะได้ปิดบังอย่างน้อยก็บางส่วนเท่าที่หาได้ตอนนี้ และทั้งสามคนต้องรีบออกไปจากบริเวรใกล้ๆโรงพยาบาลนี้ให้เร็วที่สุด คนของพวกนั้นอาจจะอยู่ใกล้ๆนี่

ซากุระพาทั้งสองไปที่ศาลเจ้าสุมิโยชิ ศาลเจ้าที่เก่าแก่มากที่สุดแห่งหนึ่งของญี่ปุ่น มีหลังคาแบบทรงตรงๆ ต่างจากที่อื่นๆที่จะมีทรงโค้งๆ จั่วจะถูกตกแต่งด้วยไม้ที่ลักษณะไขว้กันคล้ายกับไม้กางเขนของศาสนาคริสต์ หากแต่ออกจะเป็นรูปกากบาทซะมากกว่า รวมทั้งยังมีไม้ขนาดเล็กๆวางเรียงกันตามแนวยาวทั่วทั้งหลังคา โดยเฉพาะตรงจุดที่ทางเข้าอยู่ด้านใต้หน้าจั่วของหลังคาและยังมีรั้วล้อมรอบ จากความต่างและความเก่าแก่นี่แหล่ะค่ะที่ทำให้ศาลเจ้าแห่งนี้มีชื่อเสียงมากๆในญี่ปุ่น

ศาลเจ้าแห่งนี้ไม่ใช่แค่ด้านสถาปัตยกรรมที่ทำให้น่าสนใจ หากยังเป็นเพราะความศักดิสิทธิ์ของเทพคามิ (เทพเจ้าชินโต) ที่เชื่อว่าเมื่อสักการะแล้วจะเดินทางปลอดภัย แคล้วคลอดจากอันตรายทั้งหลายทั้งปวง โดยเฉพาะในหมู่ชาวประมงและชาวเรือที่ให้ความนับถือเทพเจ้าองค์นี้มากๆ เห็นได้จากการที่สามารถเห็นศาลเจ้ารูปแบบนี้ได้ตามบริเวณใกล้ๆท่าเรือ

ทั้งสามเข้าไปไหว้สักการะเทพคามิ เวลานี้คนมากราบไหว้สักการะน้อย แทบจะไม่มีคนเสียด้วยซ้ำ ทำให้ทั้งสามรู้สึกปลอดภัย ภายในบริเวรศาลนี้มีคลองน้ำเล็กๆ พร้อมทั้งมีสะพานโค้งโซริฮาชิที่ใช้เดินข้ามคลองน้ำ ราวสะพานทาด้วยสีแดงเหมือนกับรั้วต่างๆภายในศาล ยูกิเดินมาหยุดที่กลางสะพาน เขาเท้าแขนยันไว้ที่ราวสะพาน สายตามองทอดยาวออกไปที่ผิวน้ำที่นิ่งสงบ นานร่วมยี่สิบาที เขาสูดหายใจเข้าลึกๆก็จะหันมายิ้มให้ผู้หญิงทั้งสองคน

"แปลกดีเหมือนกัน รู้สึกผูกพันกับที่นี่ยังไงก็ไม่รู้ ชอบที่จะมองดูน้ำจากตรงนี้"
ร่างโปร่งหัวเราะเบาๆ ก่อนจะหันขวับมองซ้ายขวารอบๆ

"อยู่ตรงนี้กันไปก่อนนะสองสาว เดี๋ยวยูไปซื้อน้ำก่อน"
พูดเสร็จก็วิ่งออกไปไม่รอให้อีกคนตอบ ทั้งคู่หัวเราะเบาๆกับท่าทีเด็กๆของคนที่เพิ่งวิ่งออกไป

"ขอโทษด้วยนะคะ เพราะชั้นคุณสองคนเลยไม่ได้ไปเดทกัน"
ร่างบางที่ตอนนี้เป็นเพื่อนใหม่ก้มหัวขอโทษซากุระ

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ อย่าคิดมากเลย"
คุณหมอสาวถอนหายใจพอเห็นแบบนี้จากตอนแรกอยากหนีห่างออกจากคนตรงหน้า ไม่อยากพัวพันด้วย แต่พอเห็นแววตาเศร้าก็นึกถึงเรื่องที่ได้ยินมาจากชายหนุ่มสามคนนั้นก็อดสงสารไม่ได้

"ยังไงเสีย พรุ่งนี้คุณสองคนไปเดทกันแล้วให้ชั้นอยู่ที่บ้านก็ได้นะคะ"

"ไม่เดทแล้วล่ะคะ นี่ก็อยู่ด้วยกันทุกวัน เบื่อขี้หน้าจะแย่"
ซากุระย่นจมูกทำหน้าเหม็นเบื่ออีกคนจนหญิงสาวหัวเราะ

ซากุระยิ้มที่เห็นหญิงสาวแววตาเศร้าตรงหน้ายิ้มออก เธอเล่าให้ฟังถึงเรื่องที่เธอได้ยินมาจากชายสามคน หญิงสาวจึงเล่าเรื่องของเธอให้ฟัง เดิมทีเธอเป็นคนเกาหลี อาศัยอยู่ที่แทจอน

พ่อของเธอกู้เงินนอกระบบ ดอกเบี้ยที่ทวีคูณขึ้นทำให้พ่อเธอไม่สามารถชดใช้หนี้ได้หมด พ่อเธอถูกทำร้ายแต่โอชิโทริ ยูตะ หรือที่เค้าใช้ชื่อที่เกาหลีว่า อัน ยูจิน ประมุขของตระกูลโอชิโทริ ตระกูลที่มีอิทธิพลใหญ่แห่งเมืองโอซาก้า ผู้ครองสัมปทานท่าเรือที่นี่มาหลายชั่วอายุคน เขาช่วยพ่อของเธอและปลดหนี้ให้ โดยไม่ได้ต้องการอะไรตอบแทน จนเมื่อตอนพ่อจะสิ้นลมเขาฝากเธอไว้กับเขา เขากับเธอจึงได้แต่งงานกัน

"แต่งงานทั้งๆที่ไม่ได้รักหรือคะ"
ซากุระขมวดคิ้วนึกแปลกใจ หากไม่ได้รักทำไมแววตายามเธอเล่าถึงได้เศร้านัก

"ตอนแรกก็ไม่ค่ะ เพราะชั้นเข้าใจว่าเขาคือเจ้าหนี้ที่ให้ชั้นแต่งงานเพื่อเป็นหลักประกันที่จะให้ชั้นใช้หนี้แทนพ่อและเพื่อให้การอยู่เกาหลีของเขาไม่เป็นที่น่าสงสัยหากมีครอบครัว

แต่แล้วพอได้แต่งงานกับเขา เขาดูแล เอาใจใส่ชั้นดีมากค่ะ เกือบปี ชั้นถึงเพิ่งรู้ว่าเขารักชั้น ตั้งแต่วันแรกที่เขาเห็นชั้น เขาแต่งงานกับชั้นเพราะความรัก และเพราะทุกอย่างในตัวเขาที่ชั้นสัมผัสได้ มันทำให้ชั้นรักเขาเช่นกัน"
ซากุระเห็นเธอยิ้มมีความสุขขณะเล่าถึงสามีของเธอขัดกับเมื่อครู่ ทำให้ยิ้มตามไปด้วย

"หลังจากที่ชั้นรู้ความจริงได้ไม่นาน เราเพิ่งจะเข้าใจกัน เขาก็ต้องมาตาย เพราะชั้น เขาปกป้องชั้น"
มือเล็กยกขึ้นปาดน้ำตา

"ไม่มีใครอยากตายจากคนที่เรารักหรอกค่ะ คุณต้องมีชีวิตที่ดีเพื่อเขานะคะ"
ซากุระกุมมือไอปลอบใจ หากแต่เธอลองคิดว่าถ้าเธอเป็นผู้หญิงตรงหน้าจะเป็นอย่างไร หรือหากเธอเสียยูกิไป เธอคงทำใจไม่ได้เช่นกัน

.
.
.
.
.
ยูกิวิ่งกลับมาพร้อมไอติมในมือ เขาซื้อมาฝากสองสาว ใบหน้ายิ้มแย้มขณะกินไอติมเหมือนเด็ก ทำให้สองสาวยิ้มได้ ฟ้าเริ่มเปลี่ยนสีทั้งสามคนกลับบ้านไปพักผ่อน วันนี้แค่หนีคนพวกนั้นก็เหนื่อยแล้ว ไอขอตัวเข้าห้อง ทิ้งไว้เพียงร่างโปร่งกับสาวเจ้าของบ้าน

ซากุระเอื้อมมือไปจับมือเรียวของร่างโปร่งกอดแขนเขาเอนหัวอิงที่ไหล่ เธอฟังเรื่องของเพื่อนใหม่เมื่อครู่ยิ่งทำให้เธอหวงเวลาที่อยู่กับร่างโปร่งตรงหน้า ความกังวลที่เคยหวนกลับมาอีกครั้ง

หากความทรงจำของเขากลับมา เขาจะยังอยากมีเธอในชีวิตต่อมั๊ย

แล้วก็หยุดความคิดไป เพราะร่างโปร่งที่ไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวสิ่งที่เธอกลัว เขากดจมูกหอมที่หน้าผากของเธอ แค่มีเขาก็มีความสุขแล้ว อนาคตไม่รู้แต่ตอนนี้ ที่มีเขา ชั้นต้องทำในให้ดีที่สุด
.
.
.
.
.

-----------------------


TBC

#lightoflove # moonlight

SHARE
Written in this book
Light Of Love

Comments

Hao
3 months ago
พอดีเห็นชื่อเรื่องแล้วมีคำว่า yujin wonyoung แต่กับเมไม่รู้ว่าใครดีเพราะถ้าเป้นวอนยองก้คงได้เพราะมีหลายคนเคยแต่งน้องแบบแซ่บๆแล้ว
Reply
Hao
3 months ago
แต่น่านฟ้าดูเจ้าชู้จังเลย
Reply
JKWY
3 months ago
เรื่องนี้จะเป็นฮาเล็มคุณน่านฟ้าค่ะ 555555555555
Hao
3 months ago
เมียเยอะแน่นอน อาจจะมีดราม่าเกิดขึ้นเพราะความเจ้าชู้แน่เลย
Reply
Hao
3 months ago
ติดตามแล้ว จะรออ่านนะค่ะ
Reply
JKWY
3 months ago
กราบบบบบ :)
Hao
3 months ago
ไปอ่านจอยก่อนนะค่ะ
Reply