เ พี ย ง แ ต่ ฉั น
เพียงแต่ฉัน

จะไม่หันหลังกลับไปมอง

มองร่างสูงที่กำลังทอดกายอยู่กลางสะพาน ณ วันนั้น

เพียงแต่ฉัน

จะไม่ใส่ใจกับสายตาหมองหม่นในวันฝนโปรย

สายตาคู่นั้นที่ทอดมองมาอย่างอ้อนวอน

หรือบางทีฉันอาจกำลังคิดไปเองว่าเขากำลังมองมา

แท้จริงแล้วเขาอาจจะกำลังล่องลอยไปที่ไหนสักแห่ง

เพียงแต่ฉัน

ณ ตอนนี้ไม่อาจย้อนเวลากลับไป ณ วันนั้น

ชายแปลกหน้ากับหญิงสาวอ่อนไหว

เขาเริ่มต้นบทสนทนาด้วยการบอกเล่าเรื่องราวก่อนเก่า

ดวงตาคู่นั้นจ้องมองมาที่ฉัน

ริมฝีปากหยักบางแย้มยิ้มยามจะเอื้อนเอ่ย

เขาสอนฉันหลายอย่าง

คุณรู้ไหม??? ผมลองมองโลกอย่างอ่อนโยน

มองในแบบที่ผมไม่เคยมอง

มองในแบบที่คุณกำลังมองผม

สายตาอ่อนโยนของผม

มันเรียกร้องได้หลายอย่าง

มันเรียกร้องได้ทั้งความสงสาร ความเห็นใจ

เรียกร้องได้แม้กระทั่งผลประโยชน์

แต่สายตาอ่อนโยนของคุณมันไม่อาจเรียกร้องได้อย่างผม

เขาบอกฉันแบบนั้น

เพียงแต่ฉัน

ไม่อาจหวนคืน ณ วันนั้น

สิ่งที่หลงเหลือจากวันวานคือเศษซากความหมองหม่น

ของห้วงความจำ

เพียงแต่ฉัน...ไม่อาจลืมมัน

ไม่อาจหลงลืมรอยแผลเป็นจากแผลเหวอะ

ของสายตาอ่อนโยน...ช่างเรียกร้องนั้น

เพียงแต่ฉัน...ไม่ใช่คนแบบเขา
SHARE
Writer
Pimpannee
Writer
ทุกเรื่องเล่าคือการเดินทาง ทุกการเดินทางนำมาซึ่งภาพถ่าย และนวนิยาย ‘ด้วยรัก ผ่านอักษร'

Comments