อยากให้อยู่เป็นความสุขไปนานๆ..
หลายวันมานี้ เราคุยกันทุกวัน ตื่นนอนและก่อนนอน อาจเป็นเพราะเราไม่ได้เรียกร้องอะไรอีกแล้วมากไปกว่าการได้ทักทายกันทุกวัน และรู้ว่าเขายังอยู่ตรงนั้น..ยังอยู่เป็นความสุขอยู่ตรงนั้น
แล้ววันนี้ หัวใจเราก็กระตุกอีกครั้งเมื่อเขาบอกว่า มีข่าวมาว่าเขาต้องย้ายไปที่อื่นอีกแล้ว...นั่นหมายถึงว่าเราจะไม่ได้คุยกันอีก ส่วนเรื่องเจอกันนั้นลืมไปได้เลย
ในน้ำคำที่ออดอ้อนเหมือนน้องน้อย เราทราบทันทีว่า:-
: “อ้อนแบบนี้คือเมาป่ะคะ 555”
: “งอน...”
: “งอนเป็นด้วยเหรอคะ รู้ว่าเอาแต่ใจเก่ง 555... แล้วอยู่โน่นตลอด?”
: “ยังไม่แน่ครับ กลัวมันจะแน่ ไม่อยากไป อยากอยู่...น้องกลัว กลัวจะต้องไป”
: “น้องอาจเจอสิ่งที่ดีที่นั่นค่ะ อาจจะชอบเพราะน้องอยู่ที่ไหนผู้ใหญ่ก็รักก็เอ็นดู จะกลัวทำไมกับการไม่มีอิสระ เริ่มตั้งแต่ตอนที่น้องเลือกเรียน...แล้ว ถ้าเราเลี่ยงไม่ได้ ก็ทำมันให้ดีค่ะ และก็รักษาตัวด้วย”
: “ครับ ..เห้อ”
: “แล้วถ้ามีของฝากที่ไม่มีวันถึงเจ้าของ พี่ไม่ต้องเก็บไว้ดูต่างหน้าเหรอคะ”
: “เก็บไว้ให้ด้วย ถ้าให้คนอื่นนะ... โกรธมาก”
: “นึกว่าจะบอกว่า ให้คนอื่น”
: “แล้วแต่พี่ละกัน ไม่พูดละ” งอนอีก 555
: “เอาแต่ใจ.. เก็บไว้ให้ ก็อุตส่าห์เลือกมาด้วยกัน”
: “พี่สาว”
: “จากคนรู้จัก เป็นพี่สาวแระ 555”
: “ใช่ล่ะ คิดถึงแหละ... เมาแล้วล่ะ เลยอ้อนขนาดนี้ ไม่เมาคงไม่ทำครับ”
: “ตอนไหนคือเรื่องจริงคะ”
: “เมานี่คือจริงสุดแล้ว ไม่เมาจะเขินและเกรงใจครับ”
: “...แล้วที่บอกว่ารัก ว่าคิดถึงตอนเมานี่ จริงแค่ไหนคะ?”
: “จริงครับ”
: “แล้วบอกว่ารักพี่อีกทีได้ไหมคะ?”
: “รักพี่... ครับ พี่สาวที่น้องรักม้ากกกก”
: “55555 ... จะกลับยังคะ”
: “ถึงบ้านแล้วครับ”
: “จะได้บอกว่าฝันดีค่ะ คิดถึงนะคะ” “ก็อยากให้อยู่เป็นความสุขไปนานๆ แต่ได้แค่ไหนก็แค่นั้นเนาะ” ... “ฝันดี อีกทีค่ะ”
: “ฝันดีครับพี่”
จากวันแรกที่สบตาคู่นั้น..จนวันนี้ ..หัวใจเราหยุดอยู่ที่เขา เคยจบกันไป ไม่ติดต่อกันเป็นครึ่งปี พอเจอกันก็เหมือนเดิม ก็โกรธเขาที่ใจร้าย แต่เราก็รู้เหตุผลว่าเพราะอะไร... เป็นเหตุผลที่เขาและเราเลี่ยงไม่ได้... 

..เราเคยทะเลาะกันเพราะเราลืมตัว ล้ำเส้น จนลืมความเป็นไปไม่ได้ 
..เราเคยร้องไห้เพราะคิดถึง เพราะต้องการอยู่ใกล้ๆ 
..เราเคยเรียกร้องให้เขาร่วมรับผิดชอบความรู้สึก เพราะเราคิดว่าเริ่มความสัมพันธ์มาด้วยกัน
..เราเคยต่อว่าเขา เพราะเขาให้ในสิ่งที่เราต้องการมากขึ้นไม่ได้

แต่หลายวันมานี้ เราลองมองกลับกัน เรามีโอกาสเดินออกมาหลายครั้ง แต่เราไม่ออกมาเอง เลยบอกเขาไปว่า... “ไม่ต้องรู้สึกว่าต้องรับผิดชอบความรู้สึกพี่นะคะ อยากหยุดก็หยุด ถ้าเงียบไปพี่ก็รู้เอง ...หากบังเอิญเดินเจอกัน คงจะมีสักวันนึงที่น้องจะสบายใจพอที่จะแนะนำให้ใครๆ รู้จักเหมือนพี่สาว เหมือนญาติ... แต่ถ้าเราคุยกันไม่ถึงวันนั้นก็ไม่เป็นไรค่ะ” 
ถ้าไม่เกิดกับตัว เราเองก็ไม่ทราบหรอกนะว่าความรู้สึกเหมือนแบบนี้มีอยู่จริง ความรัก ความคิดถึง ที่มีให้ใครบางคน คอยหวังดี อยู่ไกลๆ อบอวลอยู่ในใจ ไม่ว่าจะคุยกันในสถานะอะไรก็ตาม หรือแม้จะหายจากกันไป แต่เราก็รู้ว่าเขายังอยู่ตรงนั้นเสมอ ที่ที่ไกลๆ ที่อย่างไรเราก็ไปไม่ถึง ที่ที่ไม่มีวันเป็นของเขากับเรา ...แต่เราก็ยังยินดีที่จะเป็นพี่สาวอยู่ตรงนี้ พี่สาวของน้องน้อยขี้อ้อนคนนั้น ถ้าเราสองคนจะยังอยู่เป็นความสุขให้กัน             “รัก” และ “ขอบคุณที่รักกัน”




SHARE
Writer
Cloverleaf
Dreamer🌟💛
เราจะฟังความฝันของเธอไม่รู้จักเบื่อ จะอยู่ฟังความฝันกับเราไหม เราจะแวะมาที่นี่ เวลาที่เราคิดถึงใครบางคนจนทนไม่่ไหว เราไม่รู้หรอกว่าความไม่จริงใจเป็นยังงัย เพราะเราไม่เคยไม่จริงใจกับใครเลย

Comments