ปิดเทอมที่แสนวุ่นวาย
ผมเรียนจบ ม.6 ได้เกือบสามเดือน 
วันที่เขีียนอยู่นี่ น้องๆก็คงจะเปิดเทอมกันแล้ว
มันรู้สึกแปลกดีที่ไม่ต้องไปโรงเรียนอีกต่อไป
ความรู้สึกแปลกๆ...
ที่บางครั้งก็แอบ แปร๊บๆ อยู่เหมือนกัน

หลายคนพอจบ ม.6 ได้สักพักก็หางานทำ
เพราะอีกหลายเดือนกว่ามหาลัยจะเปิด
ไปทำงานเพื่อเพิ่มคุณค่าของการมีชีวิต
ไปทำงานเพื่อบอกกับทุกคนว่า
เราเองก็มีประโยชน์
ผมก็เป็นหนึ่งในใครหลายคนนั้น
เพียงแต่ไม่กระตือรือร้นเท่าที่ควร
เพราะฉนั้น ณ ตอนนี้ ผมจึงไม่มีงานอะไรทำ!

ยอมรับว่ารู้สึกไม่สบายใจในตอนแรก
เพราะเริ่มมีคนมีคนถามว่าช่วงนี้ทำอะไรอยู่?
มันเริ่มจากที่ใครบางคนได้งานก่อน
จากนั้นก็คนแล้วคนเล่า 
จนท้ายที่สุด
เพื่อนๆที่รู้จักกันต่างก็มีงานทำกันหมด
เหลือเพียงแค่ผมในตอนนี้

ผมผู้ซึ่งแบกรับกับความไร้ค่าของตัวเองไว้ไม่ไหว
ก็ได้แบกหน้าไปยังห้างแห่งหนึ่ง
แล้วถามกับพนักงานห้างที่หน้าตาเป็นมิตรที่สุดว่า
“พี่ครับสมัครงานไปทางไหน”
หลังจากที่กรอกใบสมัครงานเสร็จ
“ไว้เราจะติดต่อกลับตามเบอร์โทรนี้นะคะ”
เพียงเท่านั้น เพียงคำตอบของพี่แผนกบุคคล
เธอจะรู้บ้างไหมว่าช่างเป็นคำพูดที่ไพเราะเพียงใด
ผมรู้สึกถูกปลดจากโซ่ตรวนที่ล่ามไว้มาแสนนาน
ผมกลับบ้านพร้อมกับความรู้สึกนั้นจริงๆ


ผมพล่ามบอกกับทุกคนว่า
“ไปสมัครงานแล้ว รอเขาติดต่อกลับ”
รู้สึกดีจัง ดีกว่าตอนนั้น ที่เขาถามว่าช่วงนี้ทำไรอยู่?
“ออ รอเปิดเทอมครับ”
รู้สึกเป็นผู้ชนะเหรียญทองจากกงานโอลิมปิก

แต่แล้ววันแล้ววันเล่า
สัปดาห์แล้วสัปดาห์เล่า
จนเกือบครบเดือน...
ไร้วี่แววซึ่งการติดต่อกลับจาากพี่สาวคนนั้น
ผมสิ้นหวังและกลับมาเป็นผู้แพ้อีกครั้ง
ความไร้ค่าเริ่มเข้ามากัดกินทีละนิดทีละนิด

เริ่มมีคนถามซ้ำอีกครั้งว่าช่วงนี้ทำอะไรอยู่?
“ไปสมัครงานแล้ว รอเขาติดต่อกลับ”
คำตอบนี้เหมือนจะใช้ไม่ได้ผลอีกต่อไป
“นานจังนะเขาไม่เอาแล้วมั้ง”
ผมรู้สึก ไร้ประโยชน์....

จู่ๆผมก็คิดได้ว่า การทำให้ชีวิตมีคุณค่า
อาจจะไม่จำเป็นต้องทำงานเสมอไป
ผมจึงลงคอร์สออนไลน์สอนภาษาอังกฤษ
ทีนี้พอใครถามผมว่าช่วงนี้ทำไรอยู่?
“เรียนภาษาอังกฤษออนไลน์”
นั่นอาจเป็นคำตอบที่ไม่น่าภูมิใจเท่าไหร่
แต่มันก็อาจจะช่วยยกคุณค่าของตัวผมได้บ้าง
ว่าอย่างน้อยเราก็ยังทำอะไรที่มีประโยชน์
แต่ผมคิดผิด

ใช่ งานอาจจะเป็นสิ่งที่ทำให้เราดูมีคุณค่า
อาจจะทำให้เราดูเป็นคนมีประโยชน์
แต่ทั้งหมดนั้นล้วนเป็นสิ่งที่เราต้องการ
ต้องการให้คนอื่นเห็นเราเป็นแบบนั้น
การได้ทำในสิิ่งที่ตัวเองอยากทำต่างหากล่ะ
ที่ทำให้ชีวิตเรามีความหมาย
มีความหมายพอที่จะสร้างคุณค่า
อาจจะยังไม่ใช่ต่อคนอื่น
แต่คือต่อเราเอง

ปิดเทอมครั้งนี้จึงเป็นปิดเทอมที่วุ่นวายที่สุดของผม
ผมทำนู้นทำนี่ ทำทุกอย่างที่อยากทำ
ทำทุกอย่างที่ยังไม่มีโอกาสได้ทำ
ทำทุกอย่างที่จะไม่มีโอกาสได้ทำ
คราวนี้พอมีใครถามผมว่าช่วงนี้ทำอะไรอยู่?
“ทำในสิ่งที่อยากทำครับ”







SHARE
Writer
SmileTime
winter
Nothing

Comments