วันห่วยๆ
สวัสดี นี่เป็นสตอรี่เรื่องแรกของเรา เราแค่อยากหาที่ระบายมากๆ เรารู้สึกเหนื่อยมาก ไม่ได้เหนื่อยกายนะ เหนื่อยใจอ่ะ เรารู้สึกเหมือนเป็นตัวถ่วง ทำให้คนอื่นลำบาก เคยมั้ย ถ้าเขาด่าเรา ร้ายกับเรามันคงดีกว่านี้ แต่นี่คือเขากลัวเราเสียใจ เขาต้องพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้เราได้ในสิ่งที่เราต้องการ ถามว่าเราอยากได้มั้ยก็ใช่ และเราก็รู้สึกผิดมากๆๆที่เป็นตัวการทำให้คนอื่นเดือดร้อนขนาดนี้ เคยคิดนะว่าบางทีถ้าไม่มีเรามันจะดีกว่านี้มั้ย แต่ก็คงไม่อีกแหละ เรารู้ว่าสิ่งที่เราต้องทำคือใช่ชีวิตต่อไป ต่อให้มันจะเลวร้ายมากแค่ไหนก็ตาม เพราะคนที่อยู่เบื้องหลังเรา เขาส่งเราให้มายืนในจุดๆนี้ เขาก็ลำบากมากพออยู่แล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างทุกการกระทำ อาจดูเหมือนเราไม่แคร์ แต่จริงๆเราเก็บทุกหมด รู้ความเป็นไปหมดทุกอย่าง ที่ไม่แสดงออก ไม่ร้องไห้ให้เห็น ก็เพราะไม่อยากให้คิดมาก ใครจะรู้มั้ยว่าเราดราม่ากับชีวิตตัวเองบ่อยแค่ไหน เราต้องฮีลตัวเองจากเรื่องแย่ๆบ่อยแค่ไหน บางทีแม่งเหนื่อยจนไม่รู้จะจัดการกับความรู้สึกยังไง ทำไมคนๆนึ่งต้องแบกรับภาระทางความรู้สึกมากขนาดนี้เลยหรอ 
SHARE

Comments