ส่วนประกอบ คือ ความเศร้า99%
หมอวินิจฉัยแล้วว่าฉัน
เป็น “โรคซึมเศร้าเรื้อรัง”

ฉันไม่ตกใจกับสิ่งที่หมอบอกนัก
เพราะฉันรู้ดีว่าจะต้องเจอกับอะไรบ้าง
ฉันยื้อมันไว้นานไม่อยากมาหาหมอสักที
แต่สุดท้ายฉันคิดว่า ฉันไหว ฉันเก่ง
ฉันผ่านมันไปได้อยู่แล้ว
แต่เจ้าซึมเศร้านี่มันร้ายนัก
เล่นจนฉันเกือบปางตายกันไปเลย

เธอบอกกับฉันว่าไม่ไหวแล้ว
กับความสัมพันธ์ของเรา
เธอบอกกับฉันว่าเธอทนเห็นฉันในตอนนี้ไม่ไหว ทนกับฉันในตอนนี้ไม่ได้

ฉันทั้งอยากจะขอโทษ ฉันเสียใจ
ที่ฉันป่วย เพราะคอยแต่จะระแวงเธอ

ก็เธอผู้เก่งกาจเรื่องแบ่งความรักความใคร่ไปให้อื่น เธอเก่งที่สุด
ฉันเองทนเห็นเธอเก่งขนาดนั้นไม่ไหว

ฉันทนทุกข์จมอยู่กับตัวเอง
ฉันอยู่กับความกลัวและฝันร้ายในทุกคืน
มีเพียงแค่น้ำตาที่ช่วยปลอบใจฉัน
ฉันดีใจที่ฉันจะเสียใจแต่น้ำตายังไหลอยู่
ดีกว่าที่ใจของฉันมันจะไม่รู้สึกอะไร
ดีกว่าจะเหลือเพียงความเวิ้งว้างในใจ

เธอรู้มั้ยที่ฉันยอมไปหาหมอ
เพราะฉันอยากจะซื้อเวลาอยู่กับเธอต่อ
ฉันแค่หวังว่าถ้าฉันหาย
เราจะกลับมามีความสุขกันใช่มั้ย

ฉันคิดถึงเธอเหลือเกิน
ทำไมฉันถึงไม่จำสักทีว่าเธอนั้น ไม่รัก
เธอทำร้ายฉัน เธอนอกใจ ไม่รู้จักพอ เห็นแก่ตัวเพื่อตามหาแต่สิ่งต้องได้ไม่รู้จบ 
แต่ฉันจะไปทำอะไรได้ก็นั่นชีวิตเธอ

เธอใช้มืดเล่มนั้นทิ่มแทงฉัน
คำพูดที่แสนเจ็บปวดพวกนั้น
เธอบอกให้ฉันไปซ้ะ
ที่ฉันป่วยแบบนี้มันไม่ใช่ความผิดเธอ
เธอบอก

ผิดที่ฉันรักซื่อสัตย์และเชื่อใจ
ผิดที่ฉันเอาแต่จำได้ว่าเธอคนที่ใจดีกับฉันคอยกอดปลอบฉัน และเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้ฉันอยากมีชีวิต 


แต่ตอนนี้กลับไม่ใช่


เธอเปลี่ยนไปแล้ว
เธออาจจะไม่ได้เปลี่ยนไป แต่นั่นอาจจะ คือ ตัวตนเธอจริงๆ

ระหว่างเราเริ่มไกลกันออกไปทุกที
ฉันขอโทษที่มีชีวิตแบบนี้
ขอโทษที่ฉันเอาแต่จมปลัก
เอาแต่คิดว่า ถ้าไม่ใช่เธอก็ไม่อยากให้เป็นใครอีกแล้ว เอาแต่คิดว่าจะรักเธอไปนานๆ

ถึงจริงๆแล้วฉันควรจะไป
คนที่ใช่คงจะใช่ตั้งนานแล้วไม่ต้องฝืน
ไม่มีเงื่อนไข ไม่มีอะไรทั้งนั้น

คิดถึงเธอเหลือเกิน
คิดถึงทุกอย่าง ทำไมเธอถึงใจร้ายได้ขนาดนี้นะ ทำไมเธอถึงเอาแต่คิดว่าฉันไม่เป็นแบบที่เธอหวัง 
ทำไมวันนั้นไม่มาถึงสักที

วันที่เธอบอกกับฉันว่า
รักเราจะนิรันดร์
เธอจะมีบ้านอยู่กับฉัน
เราจะเมาและนอนวาดรูปไปด้วยกัน

วันที่เราจะยิ้มและหัวเราะกับเรื่องบ้าๆไปให้สุด วันที่เราจะพลัดกันกอด ตอนที่โลกใจร้ายกับเรา เราจะอ่อนโยนและใจเย็นต่อกันและกัน

และในวันที่เธอบอกนั้น
มันคงเหลือแค่ฉันคนเดียว



ฉันจะมีสิทธิ์อะไร อยากมากฉันคงทำได้ดีที่สุด ก็คือ รัก

รัก
รักมากที่สุดในโลก

(ถึง จั่นเจา)
                              (จาก หมูกเหม็ง)
SHARE
Writer
Sadpassport
Good or bad , they all pass.
เหมือนจะเป็นเรื่องของเรา แต่มีเพียงแค่ฉันที่จำได้

Comments