ว่าด้วยเรื่องภาษาอังกฤษ ในวัย 30+
ถ้าได้อ่านต้องบทความแรก ความตั้งใจคู่ขนานของผมที่จะเดินทางไปยุโรปโดยใช้เส้นทางรถไฟสายทรานส์ไซบีเรีย คึือ การฟื้นฟูภาษาอังกฤษ (เอาเข้าจริงอย่าเรียกว่าฟื้นฟูเลย เรียกว่า สร้างกันใหม่เลยดีกว่า) ให้สามารถใช้การได้แบบ เดินในพิพิธภัณฑ์ลูฟร์แล้วไม่ต้องพึ่งพาแฟนให้ช่วยแปล ช่วยอธิบายความ

ถ้าเราเกิดในยุคเดียวกัน ยุค90 อันแสนคลาสสิค เราจะพบว่าคนรุ่นเราภาษาอังกฤษแย่มาก เมื่อเทียบกับเด็กที่เกิดในยุคมิลเลียนเนี่ยม

(เอาเข้าจริงก็ดีใจกับการศึกษาไทยที่พัฒนา ปรับรูปแบบการสอนเอาครูชาวต่างชาติมาสอนในโรงเรียนกันมากขึ้นให้เด็กได้เรียนได้ใช้ได้พูดกัน)

ทีนี้เมื่อคิดจะมาฟื้นฟูภาษาอังกฤษ ก็ search google ถามหาที่เรียนภาษาอังกฤษ แล้วก็ไปจ่ายตังค์ เดินทางไปเรียนแล้วกลับ ก็น่าจะจบ

แต่ก็นั่นอีกแหละ ส่วนใหญ่คอร์สเรียนอังกฤษส่วนใหญ่ออกแบบสำหรับการเรียนตรี โท หรือไปเรียนต่างประเทศ ที่ส่วนใหญ่ เน้นกลุ่มลูกค้าเป็นคนวัยเพิ่งเริ่มทำงาน แต่ที่ออกแบบไว้เฉพาะสำหรับวัย 30+ แทบไม่เจอ #เสียจัย

ทีนี้ในเมื่อเราอยู่ในยุคสมัยที่อะไร ๆ ก็ออนไลน์ มันก็มีคอร์สประเภทเรียนภาษาอังกฤษออนไลน์ ก็น่าสนใจแห๊ะ แต่ก็แอบกังวล 2 เรื่อง เรื่องแรก คือ วินัยที่ย่ำแย่ของตัวเอง ที่พอไม่ต้องมีใครบังคับ วินัยการเรียนจะเกิดไหม!! กับอีกเรื่อง คือ สอนออนไลน์มัน วอร์คมั้ย เขาสอนกันยังไง

จบห้วน ๆ ว่า ใครมีคำแนะนำ เรื่องคอร์สภาษาอังกฤษออนไลน์แนะนำบ้างมั้ย #แนะนำทีแนะนำคอร์สเรียนภาษาองังกฤษออนไลน์หน่อยยยย...






SHARE
Writer
joopoo
stroller
บันทึกความตั้งใจออกเดินทางจากเอเชียถึงยุโรป โดยรถไฟ

Comments