Siwa...
ฉันบอกกับตัวเองว่าจะไม่เขียนเรื่องของคุณบ่อยๆ
แต่นี่ก็ไม่ได้เขียนมานานแล้ว
เขียนสักนิดก็แล้วกัน

วันนี้ฉันมาในฐานะ 
นักเล่าเรื่องราวของคนที่..(ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะนิยามตัวเองว่าอย่างไรดี)...เรื่องราวของคนที่ตัดใครสักคนออกไปจากชีวิตไม่ได้สักทีมัั้ง.
เรื่องมันเกิดขึ้นกับตัวเองบ่อยๆ 
แต่ก็ไม่มีครั้งไหนเลย ที่จะชินได้สักที
ฉันเคยคิดว่าอยากลองใช้ชีวิตอยู่กับความผิดหวังให้ได้ แต่มันไม่เคยง่ายเลยสักนิด

นั่นเป็นเพราะตัวฉัน หรือว่าคุณกันแน่
ที่ทำให้ฉันยังไปไหนไม่ได้

คุณนี่แม่งง.. 
ใจร้ายเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยนเลย
เอาจริงๆป่ะ เคยบอกกับตัวเองว่า
ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฉันจะหวังดีต่อคุณเสมอ
ไม่ว่าจะเดินมาไกลขนาดไหน ฉันก็ยังจะแอบมองคุณอยู่ไกลๆจากมุมๆหนึ่ง
และที่สำคัญ คุณจะอยู่ในความทรงจำของฉันตลอดไป  
วััันนัั้นที่บอกกับตัวเองไว้แบบนั้น 
ยังคงเชื่อว่า ถ้าวันนึงที่ดีพอกว่านี้ 
คุณคงจะกลับมาหา ก็หลอกตัวเองไปอย่างนั้นแหละ เพราะคุณหนีไปก่อนที่เราจะจากกันแล้วด้วยซํ้า คุณปล่อยให้ฉันอยู่กับร่างของคุณที่ไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวของความรัก  
ตอนนั้นได้แต่คิดว่าทำอย่างไรก็ได้ ให้เหมือนกับว่าคุณยังไม่ได้หายไปไหนก็พอ
เลยได้แต่คิดว่าจะเก็บคุณไว้ในใจไปนานๆ

หลังจากวันนั้น
ฉันนึกอยากจะปฏิบัติต่อคุณ ให้เหมือนกับคำที่เราต่างบอกกันว่า พวกเราจบกันด้วยดี และแน่นอนว่ามันจะไม่มีปัญหาตามมา หากว่าเราไม่เกลียดกันซะก่อน
ถึงบรรทัดนี้ คงเดาว่า ฉันเกลียดเขาล่ะสิ555

เปล่าเลย ฉันไม่ได้เกลียดเขา 
แต่แปลกที่มันดันเกิดปัญหาตามมา


จริงๆแล้ว หลังจากที่เราหันหลังให้กัน
ฉันโคตรอยากเกลียดคุณเลย แต่ฉันเกลียดไม่ลงไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม55 
ฉันอยากยิ้มให้คุณ ตอนที่เราเดินสวนกัน 
เพื่อยํ้าให้รู้ว่า พวกเราจบกันด้วยดี แต่จริงๆแล้วฉันทำไม่เคยได้เลย มันไม่่เหมือนที่จินตนาการไว้เลยสักนิด ไม่เหมือนกับตอนที่ซ้อมยิ้มให้คุณที่หน้ากระจก ฉันไม่เคยกล้าสบตา ไม่เคยกล้าเดินผ่านคุณแม้แต่นิดเดียว ฉันไม่กล้าเข้าไปทักทายเพื่อนของคุณ ฉันทำตัวไม่ถูกและได้แต่บอกคนที่สงสัยเรื่องของเราไปว่า..พวกเราจบกันด้วยดีและฉันไม่ค่อยเสียใจเท่าไหร่ เพราะฉันเองที่เป็นคนบอกเลิก

ฟังเหมือนฉันกำลังเป็นผู้ร้าย
ไม่คิดว่าฉันกำลังปกป้องคุณบ้างหรอ?
คุณมันขี้ขลาด หมดรักฉันไปตั้งนาน 
ไปรู้สึกกับคนอื่นตั้งนานแล้ว 
แกล้งทำตัวว่ายังรัก และอยู่ข้างฉัน เพราะสงสารกันทำไม

เคยคิดเหมือนกันมั้ย
ว่าถ้าวันนึงที่เค้าเห็นเรากำลังร้องไห้
เค้าต้องรู้สึกไม่ดีแน่ๆเลย

ฉันแอบคิดแบบนี้อยู่บ่อยๆ
ทุกครั้งที่อยู่ต่อหน้าเพื่อนของคุณ ฉันเป็นผู้หญิงที่แข็งแกร่งสดใสและร่าเริงมากๆ 
ไม่มีใครรู้ด้วยซํ้าว่ากำลังอกหักมา
แต่ว่าทุกครั้งที่อยู่ต่อหน้าเพื่อนของฉัน 
ร้องไห้จนเป็นเรื่องปกติไปแล้ว...

ประมาณเดือนที่ 5 
วันที่ได้ไปค่ายด้วยกันเป็นวันสุดท้าย
เป็นวันที่ฉันดีใจมากๆเลย คุณรู้มั้ย?
ฉันตั้งใจว่าจะจดจำวันนี้ไปนานๆ 
เพราะเป็นวันที่พวกเราต่างรวบรวมความกล้า
มาพูดคุยและเจอหน้ากันอีกครั้ง ก่อนที่ฉันจะจากคุณไปตลอดกาล
สิ่งที่ฉันอยากทำมากที่สุด คือเดินเข้าไปกอดคุณไว้แน่นๆ ฉันอยากยิ้มสวยๆให้คุณดูอีกสักครั้ง
ฉันโคตรอยากจะบอกคุณว่า 
ถ้าวันนึงที่ยังไม่มีใคร แล้วยังรู้สึกต่อกัน 
วนกลับมาหากันอีกรอบจะได้มั้ย
สารภาพว่าตอนนั้นก็ยังคงรอแหละ
แต่ก็ดีแล้วที่ไม่ได้พูดออกไป 
พวกเราได้แต่นั่งมองหน้ากัน มืออยู่ใกล้กันแค่เอื้อมเอง แต่ก็ไม่มีใครคว้ามือกันไว้
กลิ่นของคุณแม่งโคตรคุ้นเคยเลย 
ยิ่งได้กลิ่นยิ่งปวดใจ
ฉันเป็นคนเริ่มบทสนทนา 
และเป็นคนเริ่มร้องไห้ออกมา
คุณปรับตัวเป็นผู้ตามที่ดีมาก เพราะคุณก็เริ่ม
สนทนาตอบและนํ้าตาของคุณก็ไหลออกมา
ตอนนั้นฉันปวดใจ เพราะไม่เคยเห็นคุณร้องไห้

ฉันตัดสินใจถามคุณออกไป
" ตอนที่คุยกับคนใหม่ เคยรู้สึกอะไรต่อเค้าบ้างมั้ย ภาพมันซ้..."
' รู้สึกผิด ต่อเธอ '
" แกแม่งโคตรใจร้ายเลยว่ะ 
อย่าไปทำตัวแบบเดิมอีกนะเว้ย
คงไม่มีใครใจดีและทนแกได้นานเท่าเค้าหรอก "
' ขอบคุณนะ  เธอเองก็โชคดีนะ เค้าขอโทษ  ่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่่

ตอนนั้นคือรู้แล้ว
ว่าคุณคงไม่กลับมาหาฉันแล้วจริงๆ
เพราะคุณมัวแต่เดินไปข้างหน้าไม่หันกลับมาตั้งนานแล้ว
คุณไปเริ่มต้นกับคนใหม่ไป2คนแล้ว 
ในขณะที่ฉันยังไม่ได้เริ่มตัดคุณออกไปจากใจเลย
ช่วงนั้นอ่อนแอมาก เลยเฟดตัวเองออกมาไกลๆ

จากที่ไม่กล้าสบตา ตอนนี้ไม่กล้าเจอแล้ว
ก็บอกว่าไม่ได้เกลียด แต่ถ้ายิ่งเจอแล้วมันจะนึกถึง ช่วงนั้นไม่ฟังเพลงไม่ดูหนัง วันๆดูแต่คลิปหมาแมว คลิปแม่จูนกับ4ออ ดูคลิปน้องเรนนี่กับพี่จิน ฝึกภาษาเพิ่ม ช่วงนั้นเพื่อนๆนัดเจอกัน
ก็ปฏิเสธเพราะกลัวเจอคุณ มันก็ถูไถๆไปได้จนย่างเข้าเดือนที่8


ย่างเข้ามาเดือนที่8แล้ว
คุณว่าฉันจะลืมคุณได้รึยัง?
จริงๆมันก็นานมากพอให้ตัวเองชินได้ตั้งนานแล้ว
ที่เคยบอกไว้ว่า จะแอบมองคุณอยู่ที่มุมๆไกล
ก็ไม่เห็นว่าตัวเองจะแอบมองอย่างที่ตั้งใจไว้เลย
พอมาถึงจุดหนึ่ง จะทำให้เรารู้เอง ว่าควรจะพอได้รึยัง มาถึงจุดนั้น ฉันก็เลิกแอบมองคุณ ปิดหูปิดตา เลิกรับรู้เรื่องเกี่ยวกับคุณไปตั้งนานแล้ว
ที่บอกไว้ว่า คุณจะอยู่ในความทรงจำตลอดไป 
ที่คิดไว้คือ ไม่ว่าจะไปที่ไหน จะนึกถึงคุณ 
ให้เหมือนกับว่าคุณยังไม่ไปไหนไกล
พอเอาเข้าจริงๆแล้วมันก็ทำไม่ได้อย่างที่ตั้งใจไว้หรอกเว้ย นึกถึงคุณบ่อยๆมันก็เหนื่อยใจ
ไม่อยากเหนื่อยใจก็ไม่นึกถึง 
ส่วนเรื่องที่อยากให้คุณอยู่ในความทรงจำ 
จริงๆแล้วคุณก็ยังอยู่เหมือนเดิม 
แต่เรื่องของคุณมันค่อยๆตกตะกอน
แล้วมีเรื่องอื่นเข้ามาให้คิดแทนมากกว่า
ไม่รู้เหมือนกันว่าเดินมาไกลขนาดไหนแล้ว
รู้แค่ว่าระหว่างทางที่เดินมา เรื่องราวของเรามันจะตกหล่นไปมากน้อยขนาดไหน ก็ช่างมันเถอะ ไม่ได้หวง ไม่ได้อยากถนอมไว้เท่าเมื่อก่อนแล้ว ขอแค่ให้ตัวเองเดินมาไกลจากเรื่องของคุณก็ดีมากๆแล้ว

แต่เมื่อวานคุณกลับส่งข้อความมาหาฉันอีกครั้ง
มาปรึกษาปัญหาของคุณ 
หัวใจของฉันเต้นแรงมากๆ 
จนนึกถึงเมื่อก่อนอีกแล้ว เดินมาตั้งไกล
มาตายเพราะปัญหาของคุณแบบนี้ก็ได้หรอ?
คุณนี่แม่งใจร้ายว่ะ

ไม่เคยนึกถึงฉันบ้างเลย เพราะคุณไม่เคยได้เห็นด้านที่ฉันอ่อนแอ คุณเลยไม่รู้ว่า กว่าจะทิ้งเรื่องของคุณให้จมลงไปลึกๆ มันยากขนาดไหน
กว่าที่จะไม่นึกถึงเรื่องของคุณบ่อยๆ ต้องหาเรื่องราวตั้งมากมายมาซ้อนทับเรื่องของคุณ
ปัญหาของฉันคือ ไม่กล้าใจร้ายกับคุณ
ฉันไม่กล้ามองข้ามปัญหาของคุณ
สุดท้ายแล้วอาจจะกำลังมองคุณอยู่จากมุมหนึ่ง
คอยดูว่าคุณเป็นอย่างไรบ้าง
แล้วชีวิตก็วนหลูบกับการที่ไม่อยากรับรู้เรื่องของคุณอีกครั้ง แบบนี้หรอ?
ตอนนี้ฉันเหนื่อยแล้ว สงสารฉันเถอะนะคุณ


ฉันอยากมีแฟนเป็นหมอ
เพราะจำได้ว่าคุณอยากเป็นหมอ 
ถ้าวันนึงที่ฉันมีแฟนเป็นหมอ 
มันเป็นเพราะคุณหรือเพราะใคร?


คุณมีนิสัยอย่างหนึ่งที่อธิบายให้ใครฟังไม่ได้
แล้ววันนึงที่ฉันบังเอิญไปเจอคนที่มีนิสัยคล้ายคุณ พอได้มองแล้วอยากเข้าไปรู้จัก อีกใจก็ไม่อยากเจอ แต่ก็อยากแอบมองบ่อยๆ มันเป็นเพราะเขาคล้ายคุณ หรือเพราะอะไร?

ครั้งหนึ่งที่มีคุณเข้ามาในชีวิต
คุณได้เปลี่ยนให้ฉันอ่านหนังสือได้นานขึ้นเพราะคุณขยันอ่านหนััััังสือ มันคือเรื่องดีๆที่คุณมอบให้ใช่มั้ย?


ตอนที่คุณยังอยู่ ฉันอยากทำขนมให้คุณกินแต่ทำไม่เป็น จนได้ลองฝึกทำขนมบ่อยๆ แม้ว่าคุณไม่มีโอกาสได้ชิม แต่ตอนนี้ฉันทำเค้กอร่อยๆเป็นแล้วนะ

ฉันเคยบอกคุณว่าฉันอยากผอม
ทำให้คุณไม่ยอมซื้อขนมมาแบ่งให้ฉัน แถมยังลากฉันไปวิ่งตั้ง800เมตร ฉันเหนื่อยจนหายใจแทบไม่ทัน จากนั้นฉันก็ไม่เคยได้วิ่งกับคุณอีกเลย แต่ว่าตอนนี้หลังจากที่ไม่มีคุณ ฉันออกกำลังกายบ้างแล้ว ฉันผอมมากกว่าเมื่อก่อนแล้วนะ

ฉันไม่รู้ว่าจะเอามาเขียนเล่าทำไม
ไหนๆคุณก็ไม่อยู่แล้วแต่บางอย่างของคุณ ได้แทรกเข้ามาอยู่ในบางส่วนของฉัน 
ถึงแม้ว่ารถแฉลบ โทรศัพท์ของฉันพัง ทำให้รูปบางส่วนของคุณหายไป แต่คุณรู้มั้ยว่าคุณไม่เคยหายไปจาก memery card ของฉันเลย

แต่ว่าตอนนี้ทำยังไงให้เลิกนึกถึงคุณอีกครั้ง?
- siwa***




SHARE
Written in this book
SIWARAWIN.
หนังสือเล่มนี้ เป็นเรื่องราวที่ตั้งใจสร้างมันขึ้นมา ด้วยความรู้สึกรัก เราหวังว่าเรื่องราวเล่านี้จะยังคงดำเนินต่อไปเรื่อยๆ จนกระทั่งเกือบ 16 เดือน เรื่องราวในหนังสือก็ได้จบลงไป รวมทั้งความรู้สึกรักของอีกฝ่ายก็ได้จบลงไปแล้วเช่นกัน เหลือไว้เพียงความทรงจำที่เรายังคงเก็บไว้ ตอนแรกเราว่าอยากจะเขียนอีกเล่ม ระหว่างที่กำลังเยียวยาตัวเอง ไม่ว่าจะยังไง SIWARAWIN ก็จะยังเป็นหนังสือเล่มโปรดของเราตลอดไป.
Writer
brightness
reader
เพราะตัวอักษรคือเพื่อนที่เข้าใจเรามากที่สุด

Comments

butterlee
1 year ago
อ่านแล้วน้ำตาซึมเลยค่ะ เค้าจากไปแล้วเราทำอะไรไม่ได้เลยนอกจากมองดูเค้าค่อยๆไกลออกไปเรื่อยๆ 😢
Reply
brightness
1 year ago
โบกมือลาส่งยิ้มให้