midnight coffee


นาฬิกาบอกเวลาเที่ยงคืน 
แสงไฟจากตึกตรงข้าม 
เล็ดลอดสาดกระทบระเบียง 
ทุกอย่างเงียบงัน  
มีเพียงไอละอองจากควันกาแฟในถ้วยที่ฉันถืออยู่

ชีวิตคนเรานั้นคงคล้ายกับกาแฟ ไม่หวาน หรือขมปี๋อยู่ตลอดเวลา มีทั้งความขม และหอม 
ไม่ต่างอะไรจากรสชาติของชีวิต

แต่ความรู้สึกที่ตกตะกอนอยู่ในใจ ณ เวลานี้
ขมกว่ากาแฟที่อยู่ในถ้วยเป็นไหน ๆ
มันคือความขมขื่น หม่นหมอง บทเพลงแห่งความเศร้าโศก ยังคงบรรเลงเป็นท่วงทำนองอยู่ข้างใน

คงเป็นคืนที่ฉันใช้เวลาไปกับการปลดปล่อยความคิด ละเลียดกาแฟถ้วยนี้ ดื่มด่ำความขมให้จมลงลิ้น กลืนกินความทรงจำที่เจ็บปวด ให้กระแสเลือดนั้นเต็มไปด้วยคาเฟอีนผสมความทุกข์โศก

ประโยคปลอบประโลมใจที่ว่า 
“เดี๋ยวมันก็ผ่านไป”
ซึ่งฉันเองไม่รู้เลยว่า คำว่าเดี๋ยว 
มันยาวนานซักแค่ไหนกัน


ทันใดนั้นรสขมของกาแฟพลันจืดจางลง
เมื่อเทียบกับสิ่งที่ฉันกำลังเผชิญ










SHARE

Comments