ความสุขของสิงโตน้อย
     กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ณ ป่าใหญ่ อันเป็นที่อยู่ของเหล่าสัตว์น่ารักนานาชนิด มีสิงโตขนฟูตัวหนึ่งอาศัยอยู่ เจ้าสิงโตน้อยตัวนี้มีพลังวิเศษอย่างหนึ่ง คือถ้าสิงโตน้อยจับมือกับผู้อื่น สิงโตน้อยจะสามารถแบ่งความสุขของตัวเองให้กับคนๆนั้นได้ พลังอันวิเศษนี้ สิงโตน้อยได้รับมาจากนางฟ้าตนหนึ่ง ซึ่งในวันที่มอบพลังให้สิงโตน้อย นางฟ้าได้กำชับว่า"เจ้าต้องตระหนักไว้เสมอ ว่าความสุขจะออกจากใจของเจ้าทุกครั้งที่เจ้ามอบมันให้แก่คนอื่น ฉะนั้นเจ้าจะต้องใช้มันอย่างระมัดระวัง เพราะถ้าความสุขของเจ้าหมดไป เจ้าจะต้องตายอย่างแน่นอน" 


     สิงโตน้อยมีความสุขกับพลังนี้มากๆ และแบ่งปันความสุขให้กับเพื่อนๆทุกๆวัน แต่ไม่ว่าจะนานซักเท่าไหร่ หรือจะจับมือใครซักกี่ครั้ง สิงโตน้อยก็ไม่เคยรู้สึกว่าความสุขในใจของตัวเองลดน้อยลงเลย คำเตือนของนางฟ้า จึงค่อยๆ หายไปจากใจของสิงโตน้อยในที่สุด


     วันหนึ่งสิงโตน้อยเดินอยู่ในป่า มองซ้ายมองขวา เห็นแรคคูนหางนุ่มกำลังนั่งเศร้าอยู่
"เธอเป็นอะไรหรอ" สิงโตน้อยถาม
"ฉันทำข้อสอบวันนี้ไม่ได้ ฉันต้องสอบตกแน่" แรคคูนหางนุ่มตอบอย่างโศกเศร้า
"ไม่เป็นไรนะ" สิงโตน้อยพูดเบาๆ
"จับมือฉันสิ" สิงโตน้อยกล่าวต่อ พร้อมยื่นมือทั้งสองข้างไปให้แรคคูนหางนุ่ม
แรคคูนหางนุ่มยื่นมือมาจับสิงโตน้อยอย่างไม่ค่อยเข้าใจ ทันใดนั้นแรคคูนหางนุ่มก็รู้สึกดีขึ้นมา และความโศกเศร้าก็หายไป
"ขอบคุณมากเลยนะ สิงโตน้อย" แรคคูนหางนุ่มยิ้มแย้มอย่างมีความสุขแล้วลาจากไป
สิงโตน้อยมองรอยยิ้มนั้นแล้วได้แต่คิดว่า
'วันนี้ฉันมีความสุขจังเลย'


     วันต่อมาสิงโตน้อยเดินอยู่ในป่า มองซ้ายมองขวา เห็นแพนด้าแดงกำลังนั่งตาลอยอย่างหมดอาลัยตายอยาก
"เธอเป็นอะไรหรอ" สิงโตน้อยถาม
"บ้านต้นไม้ของฉันเพิ่งถล่มลงมาเมื่อเช้านี้" แพนด้าแดงตอบอย่างโศกเศร้า
"ไม่เป็นไรนะ" สิงโตน้อยพูดเบาๆ
"จับมือฉันสิ" สิงโตน้อยกล่าวต่อ พร้อมทั้งยื่นมือทั้งสองข้างไปให้แพนด้าแดง
แพนด้าแดงยื่นมือเข้ามาจับสิงโตน้อยอย่างสงสัย แต่ทันใดนั้น หัวใจของแพนด้าแดงก็พองโตขึ้นมา
"ขอบคุณมากนะ สิงโตน้อย" แพนด้าแดงขอบคุณสิงโตน้อยแล้วรีบไปสร้างบ้านหลังใหม่อย่างยิ้มแย้ม
สิงโตน้อยมองท่าท่าอันมีความสุขนั้นแล้วได้แต่คิดว่า
'วันนี้ฉันมีความสุขจังเลย'

     วันต่อมาสิงโตน้อยเดินอยู่ในป่า มองซ้ายมองขวา เห็นกระรอกแก้มยุ้ย กำลังนอนมองท้องฟ้า น้ำตาคลอเบ้า
"เธอเป็นอะไรหรอ" สิงโตน้อยถาม
"คุณย่าของฉันเพิ่งเสียไปเมื่อเช้า" กระรอกแก้มยุ้ยตอบ พร้อมกับน้ำตาที่กำลังจะไหลออกมาอยู่รอมร่อ
"ไม่เป็นไรนะ" สิงโตน้อยพูดเบาๆ
"จับมือฉันสิ" สิงโตน้อยกล่าวต่อ พร้อมทั้งยื่นมือทั้งสองข้างไปให้กระรอกแก้มยุ้ย
กระรอกแก้มยุ้ยยื่นมือเข้ามาจับสิงโตน้อยอย่างเหม่อลอย แต่อยู่ดีๆ ความโศกเศร้าของกระรอกแก้มยุ้ยกลับถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกอื่นที่แสนจะอบอุ่นหัวใจ
"ขอบคุณมากนะ สิงโตน้อย" กระรอกแก้มยุ้ยขอบคุณสิงโตน้อยแล้วรีบกลับบ้านเพื่อไปปลอบใจแม่ที่ยังเศร้าอยู่
สิงโตน้อยมองหางปุยๆของกระรอกแก้มยุ้ย ที่วิ่งไปอย่างมีความสุข แล้วได้แต่คิดว่า
'วันนี้ฉันมีความสุขจังเลย'

    วันต่อมาสิงโตน้อยเดินอยู่ในป่า มองซ้ายมองขวา เห็นลำธารอยู่ใกล้ๆ สิงโตน้อยกำลังหิวน้ำมาก จึงเดินไปตักน้ำที่บ่อ แต่สิงโตน้อยไม่มีภาชนะที่ใช้ตักน้ำ จึงได้แต่ใช้มือพยามตักน้ำขึ้นมาอย่างน่าสงสาร แต่น้ำก็ไหลผ่านร่องนิ้วไปหมด จนสิงโตน้อยเริ่มท้อ คิดว่าตนคงไม่ได้ดื่มน้ำแน่ๆ แต่ทันใดนั้นกระต่ายชาเขียวก็เดินผ่านมา 
"อ่ะนี่ ฉันให้" กระต่ายชาเขียวพูดพร้อมส่งแก้วน้ำให้สิงโตน้อย
"แล้วเธอไม่ดื่มน้ำหรอ" สิงโตน้อยถามอย่างสงสัย
"ไม่เป็นไรหรอก บ้านฉันอยู่แถวนี้เองหล่ะ เดี๋ยวฉันกลับบ้านไปเอาใบใหม่ก็ได้" กระต่ายชาเขียวกล่าวอย่างเป็นมิตร
"บ๊ายบาย ยินดีที่ได้รู้จักนะ" กระต่ายชาเขียวโบกมือลาพร้อมเดินจากไป
ตอนนั้นเองที่สิงโตน้อยได้รับรู้ถึงสิ่งหนึ่งที่เข้ามาในใจ...

'ฉันว่าฉันหลงรักกระต่ายชาเขียวเข้าแล้วหล่ะ-////-
    วันต่อมาสิงโตน้อยทำเค้กแครอทไปให้กระต่ายชาเขียวเพื่อเป็นการขอบคุณ แต่เมือสิงโตน้อยเดินไปถึงหน้าบ้านของกระต่ายชาเขียว ก็พบว่ากระต่ายชาเขียวกำลังนั่งร้องไห้อยู่หน้าบ้าน ทันใดนั้นสิงโตน้อยก็รู้สึกถึงสิ่งที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน มันเป็นความรู้สึกแน่นหน้าอกแปลกๆ และหัวใจก็เต็มไปด้วยความหนักอึ้ง สิงโตน้อยรู้ทันทีว่าความสุขในหัวใจกำลังจะหมดไปอย่างไม่ทราบสาเหตุ แต่กระนั้นสิงโตน้อยก็รีบวิ่งไปหากระต่ายชาเขียว หวังจะจับมือกระต่ายชาเขียวให้เร็วที่สุด...
'ถ้าความสุขของเจ้าหมดไป เจ้าจะต้องตายอย่างแน่นอน'

   สิงโตน้อยหยุดชะงัก เมื่อนึกถึงคำเตือนข้อสำคัญที่นางฟ้ากำชับไว้ สิงโตน้อยมองไปที่กระต่ายชาเขียว พร้อมกับน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม
'ถ้าฉันใช้พลังตอนนี้....
   ฉันอาจจะไม่ได้เห็นดวงอาทิตย์ขึ้นสวยๆ เหมือนที่ฉันเห็นทุกวันอีกแล้ว
   ฉันอาจจะไม่ได้กินเบอรี่อร่อยๆ ที่ฉันปลูกเอาไว้สวนหลังบ้านอีกแล้ว
   ฉันอาจจะไม่ได้วิ่งเล่นในป่ากว้าง ที่แสนร่มรื่นนี้อีกแล้ว
   ฉันอาจจะต้อง...ลาจาก จากโลกที่แสนสวยงามใบนี้ และไม่มีวันจะได้กลับมาอีกแล้ว
แต่ถ้าฉันไม่ทำมัน......"ฉันจะไม่ได้เห็นรอยยิ้มของกระต่ายชาเขียวอีกแล้ว"       เพียงความคิดนี้สิงโตน้อยก็วิ่งต่อไปอย่างไม่ลังเล สำหรับสิงโตน้อยแล้ว ไม่มีอะไรจะสำคัญไปกว่าความสุขของกระต่ายชาเขียวอันเป็นที่รักอีกแล้ว...
"กระต่ายชาเขียว!!!!" สิงโตน้อยพูกอย่างเหนื่อยหอบ พลางยื่นมือทั้งสองข้างให้กระต่ายน้อย
"จับมือฉันไว้นะ........"





     สิงโตน้อยตัวสั่น น้ำตาไหลลงมาไม่หยุดด้วยความกลัว เมื่อมือนุ่มนิ่มของกระต่ายชาเขียวยื่นมาสัมผัส สิงโตน้อยรู้สึกได้ว่ามีอะไรบางอย่างถูกดึงออกไปจากร่างเรื่อยๆ และเรื่อยๆ แต่กระนั้นสิงโตน้อยก็จับมือกระต่ายชาเขียวไว้แน่น และมองหน้ากระต่ายชาเขียวตาไม่กระพริบ สิงโตน้อยต้องการบันทึกภาพของกระต่ายชาเขียวเอาไว้เป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่ตัวเองจะไม่ได้เห็นมันอีกแล้ว...


    กระต่ายชาเขียวค่อยๆหยุดร้องไห้ ใบหน้าค่อยๆละจากความเศร้าหมอง มาเป็นรอยยิ้มที่กว้างขึ้นเรื่อยๆ มันเป็นรอยยิ้มที่ทำให้สิงโตน้อยรู้ว่า ตัวเองกำลังจะใกล้ความตายขึ้นทุกทีๆ...
    เวลาไม่กี่นาทีแต่ยาวนานดั่งชั่วนิจนิรันดร์สำหรับสิงโตน้อย แต่ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปเท่าไหร่  สิงโตน้อยก็ยังคงเห็นกระต่ายชาเขียวอยู่ตรงหน้า ไม่มีท่าทีว่าจะหมดแรงหรือล้มลงไปซึกนิด มิหนำซ้ำยังรู้สึกว่าความสุขในใจมันกลับมาเต็มอีกครั้ง ทั้งๆที่น่าจะมอบให้กับกระต่ายชาเขียวไปจนหมดสิ้นแล้วแท้ๆ
"ขอบคุณนะ สิงโตน้อย" เสียงของกระต่ายชาเขียวปลุกสิงโตน้อยออกจากภวังค์ของความงงงวย
สิงโตน้อยจึงเก็บความสงสัยไว้ในใจและส่งเค้กแครอทให้กับกระต่ายชาเขียวอย่างเขินๆ
"อ่ะนี่" -/////-
"ขอบคุณสำหรับเรื่องเมื่อวานนะ" -/////-

    หลังจากนั้นสิงโตน้อยกับกระต่ายชาเขียวก็กลายเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน โดยที่สิงโตน้อยก็ยังคงไม่เข้าใจมาจนถึงทุกวันนี้ว่า ทำไมตนถึงยังคงมีชีวิตรอด แต่สิงโตน้อยเลือกที่จะไม่คิดมาก และใช้ชีวิตอย่างมีความสุขกับกระต่ายชาเขียวที่เขารัก และผองเพื่อนในป่าไปตราบนานเท่านาน
     สิงโตน้อยไม่มีทางรู้ว่าลึกไปในป่า นางฟ้าได้แอบมองสิงโตน้อยอยู่ตลอด นางฟ้าเห็นถึงความคลางแคลงใจของสิงโตน้อย จึงหัวเราะขึ้นมาเบาๆ
"ที่เจ้ายังมีชีวิตอยู่ได้จนถึงทุกวันนี้ ก็เพราะว่า...
....เจ้ามีความสุขเวลาที่เจ้าได้เห็นรอยยิ้มของผู้อื่น
....เจ้ามีความสุขเวลาที่เจ้าได้เห็นคนที่เจ้ารักมีความสุข
....ซึ่งความสุขที่เจ้าสูญเสียไป เทียบไม่ได้เลยกับความสุขที่เจ้าได้รับคืนมา"
    "ที่ชีวิตของเจ้ายังยืนยาวจนถึงทุกวันนี้ เพราะเจ้ามีความสุขเวลาที่เจ้าได้เป็น'ผู้ให้'ยังไงหล่ะ เจ้าสิงโตน้อย"

...'ความสุขของเจ้า จะใช้ไม่มีวันหมดเลยหล่ะ!'

แน่นอนว่าคำพูดเหล่านี้ สิงโตน้อยจะไม่มีวันได้ยินมัน...ตลอดไป


"การให้เป็นเหตุให้มีความสุขยิ่งกว่าการรับ"

การให้นั้นทำให้หัวใจพองโตวูบวาบ
การให้ทำให้เราได้รับบางสิ่งคืนมาอย่างน่าประหลาด
หลังจากนี้ ถ้าคุณเห็นใครซักคนกำลังต้องการความช่วยเหลือ
ลองเดินไปหาเขาดูสิ...
แล้วพูดว่า....
.
.
.
"จับมือฉันสิ"



SHARE
Writer
Fronkzphylococcus
microbes conservator
A girl who love bacteria and you

Comments