บันทึกของผู้ป่วย page 25
โลกเหวี่ยงให้เรามาเจอกัน แต่ไม่ได้ให้รักกัน

นั่นคงเป็นนิยามที่ฉันให้กับความรักของฉันครั้งนี้
ฉันในตอนตี1เปิดอ่านStorylogของหลายคนก่อนจะมีประโยคนี้ผุดขึ้นมาในหัว ฉันไม่สามรถไปยืนข้างคุณได้เลย แม้คุณจะไม่มีใครก็ตาม ฉันไม่รู้ว่าสเปคหรือมาตรฐานผู้หญิง(หรือผู้ชาย?)ของคุณสูงแค่ไหน แต่ใจฉันมันเรียกร้องให้รักแค่คุณ คุณคงเคยเจอมาแล้วสินะ คนไข้ที่ชอบคุณน่ะ...คุณก็คิดว่ามันเป็นเรื่องผิดปกติที่สมองของฉัน มันอาจจะผิดปกติที่ฉันจริงๆ เพราะใจฉันมันเสพติดคุณมากเกินกว่าจะปล่อยแล้วคนดี ฉันรักคุณจนเกินกว่าปล่อยคุณไป แม้จะรู้ว่าวันนึงฉันเองก็ต้องหายจากโรคนี้ไปเจอสังคม เป็นคนปกติ...แต่ฉันยังรักคุณ ถึงตอนนั้นฉันอาจจะเลิกรักคุณได้แล้ว ฉันก็อาจจะยังคงคิดถึงคุณหรือฉันอาจจะลืมคุณไปแล้ว ก็ไม่มีใครรู้ได้เลย ฉันไม่รู้เลยว่าคุณมีคนที่ชอบหรือคุยอยู่รึยัง แต่ฉันรู้เพียงว่า...โอกาสของฉันมันช่างต่ำต้อยเหลือเกิน ถึงตอนนั้นคุณจะยังสอนหนังสืออยู่ไหมนะ คุณจะยังทำงานอยู่อีกรึเปล่า คุณจะแต่งงานไปรึยัง อนาคตก็คืออนาคต คาดเดาได้แต่ไม่อาจรู้ได้เลย ฉันได้แต่คาดเดา...

ฉันกลัวเหลือเกินว่าวันที่2เดือนหน้าที่จะไปพบคุณ คุณจะยังโกรธฉันอยู่แม้มันจะผ่านมาสองเดือนแล้วก็ตาม ฉันกลัวว่่าคุณจะไม่ยิ้มให้ฉันอีก กลัวว่าคุณจะไม่เรียกชื่อฉัน ทำไมฉันต้องชอบคุณด้วยนะ...ทั้งๆที่เราก็เป็นแค่คนแปลกหน้าของกันและกัน ฉันไม่เข้าใจตัวเองจริงๆ หรือจริงๆมันคืออากาของโรคกันนะ...ฉันเริ่มไขว้เขวแล้วเมื่อได้ยินคุณพูดถึงโรคนี้บ่อย โรคที่ผู้ป่วยชอบแพทย์หรือนักจิตวิทยาเจ้าของเคส ฉันกลัวว่ามันจะเป็นความจริง เพราะฉันไม่อยากจะลืมคุณ ฉันกลัวว่าวันนึงฉันจะหาย ฉันจะต้องออกไปใช้ชีวิตตามปกติ แล้วคุณก็จะค่อยๆหายไปจากความทรงจำของฉัน เราก็จะกลายเป็นคนที่ไม่รู้จักกันโดยถาวร ฉันกลัวการเดินสวนกันโดยที่เราสองไม่ทักทายกัน กลัวว่าวันนึงฉันจะลืมคุณ ทั้งๆที่ตอนนี้ฉันออกจะรักคุณมากขนาดนี้ ฉันอยากสนิทกับคุณนะ ฉันอยากได้คุยกับคุณในทุกวัน เหมือนเพื่อนสนิท...ใช่เพื่อนสนิท ฉันคงเป็นได้แค่คนไข้ของคุณจริงๆนั่นแหละ...น่าเศร้า

มันอยู่กับเธอนั้น ทั้งหมดใจ
ก็ไม่รู้ทำอย่างไร กับรักที่มันไม่ควรเกิด
ตัดใจลืมเธอซะเถิด ก็ทำไม่ได้
หัวใจไม่อยู่กับตัว - มาเรียม B5

นิยามความรักคืออะไรกันแน่...อะไรกันแน่ที่ฉันรู้สึกกับคุณ ฉันหยุดตัวเองให้รู้สึกกับคุณไม่ได้ ทั้งๆที่มีกำแพงกั้นเอาไว้ตรงหน้าฉัน ฉันก็ยังจะดันทุกรังให้ผ่านข้ามมันไปให้ได้ เผื่ออย่างเดียว...อย่างเดียวที่มีค่าสำหรับฉัน
คุณ
SHARE
Written in this book
บันทึกของผู้ป่วย
บันทึกของผู้ป่วยคนหนึ่งที่หลงรักนักจิตวิทยาประจำตัว
Writer
peachful
patient
คนคิดมาก

Comments