พัก

' รักพี่แตมนะครับ '

หลังจากกดตัดสายไป เขาก็มานั่งเท้าคางกับกระจกด้วยอาการเหม่อลอยจนคนที่ขับรถพาเขาออกมาถึงกับหยุดสูบบุหรี่ของตัวเองแล้วหันมามองด้วยสายตาเป็นห่วง

" โอเคเปล่า? "

"จะกลับมั้ย? "

เสียงและข้อความที่ถามออกมาด้วยความเป็นห่วงหลังจากที่เฝ้าสังเกตตอนที่เต๋าสนทนากับพี่ชายผ่านโทรศัพท์ 

อ่อนแอ และ เปราะบาง 

เหมือนกับดอกไม้ที่ขาดน้ำและรอวันแห้งเหี่ยวไป

"ไม่ ขออยู่แบบนี้ก่อน"

เต๋าส่ายหน้าปฏิเสธอีกคนก่อนที่จะโดนดึงเข้าไปกอดและลูบโอ๋เหมือนกับเขาเป็นเพียงเด็กน้อยตัวเล็กๆ ในสายตาของอีกฝ่ายตอนนี้ เขาหลับตาลง จมดิ่งลงสู่อ้อมกอดที่รู้สึกปลอดภัยและเป็นที่พักพิงในตอนนี้ เขาแค่เหนื่อย เหนื่อยจากโลกภายนอก เหนื่อยกับความวุ่นวายในชีวิตและจิตใจตัวเองในแต่ละวัน 

ขอแค่ตอนนี้ที่จะได้พักผ่อน

กับอ้อมกอดแสนอบอุ่นนี้

ขอแค่ช่วงเวลานี้เท่านั้น

รอบตัวของพวกเขาทั้งสองถูกห้อมล้อมไปด้วยกลิ่นบุหรี่ชวนปวดหัวแต่มันทำให้เขารู้สึกดีอย่างน่าใจหาย ช่วยลดความหนักอึ้งภายในจิตใจที่ถูกสะสมทุกวันออกไปจนเบาหวิว ถูกโอบกอดด้วยมือคู่นี้ที่แสนคุ้นเคยและคิดถึงยามต้องการ น้ำเสียงปลอบประโลมคอยพูดอยู่ข้างๆ หูเขาด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง

รู้สึกดี

อยากนอนแบบนี้จนหมดคืนนี้

บุคคลที่เขาไม่เคยบอกให้ใครได้รับรู้ แม้กระทั่งพี่ชายของตัวเอง

เป็นบุคคลเดียวที่เขาโหยหายามอ่อนแอ เหนื่อยล้า และท้อใจ

มันไม่ใช่ความรู้สึก ชอบ หรือ รัก

แต่เป็นความสัมพันธ์ที่ห่วงใยกันมากกว่านั้น เหมือนคนหนึ่งในครอบครัวที่สำคัญมากๆ ที่เขาพร้อมเผยน้ำตาให้เห็น 

"เด็กดี"

" ไม่เป็นไรแล้ว พี่อยู่ตรงนี้นะ"

คำปลอบประโลมแสนธรรมดาแต่ช่างอบอุ่นเกินกว่าที่จะบรรยายออกมา เต๋าพยักหน้าและมุดซุกอยู่ที่อ้อมอกของอีกฝ่ายเหมือนกับลูกสัตว์ตัวน้อยๆ 

บทเพลงในรถยังคงบรรเลงต่อไปด้วยเสียงที่แผ่วเบาและเข้ากับบรรยากาศรอบตัว ไม่ช้าเกินไป และก็ไม่เร็วเกิน เหมือนกับความรู้สึกของเขาตอนนี้ที่กำลังปล่อยไปตามบทเพลงที่คลอมา 

พวกเรายังนั่งอยู่แบบนั้น เขายังคงปล่อยให้อีกฝ่ายลูบแผ่นหลังเขาและกอดโยกเขาเหมือนตอนแรกๆ ที่รู้จักกันและเริ่มสนิทกัน สนิทกันจนมาถึงทุกวันนี้ 

"เหนื่อยจัง"

".."

"เต๋าควรพักดีมั้ยครับพี่? "

"พักครับ เต๋าควรพักบ้างนะครับ เต๋าเหนื่อยมามากแล้ว"

".."

"ที่พี่จะบอก ไม่ได้หมายความว่าให้เต๋าพักไปตลอดกาล เต๋าฮึดสู้เมื่อไหร่ก็ค่อยฮึดใหม่"

".."

"แต่ถ้าเมื่อไหร่ที่เหนื่อยและท้อ ก็แค่โทรหาพี่ "

"ขอบคุณนะครับ.. ขอบคุณที่เป็นพื้นที่เล็กๆ ให้เต๋า"

คำขอบคุณแสนบางเบามันทำให้รอยยิ้มอีกฝ่ายผุดขึ้นมาได้อย่างง่ายดาย ไม่ว่าจะผ่านมากี่ปี เต๋าก็ยังคงเป็นเด็กน้อยแสนน่ารักในสายตาเขาเสมอมา 

"นอนก่อนก็ได้นะ แล้วค่อยตื่น พี่อยู่ตรงนี้เสมอ"

เต๋าพยักหน้าแล้วหลับตาลงอีกครั้งหนึ่ง ปล่อยทิ้งความคิดทุกอย่างที่หนักหัวออกไป ฝ่ามือค่อยๆ เคลื่อนไปโอบกอดรอบเอวอีกคนไว้

ลมหายใจแผ่วเบาค่อยๆ ถูกปลดปล่อยออกมาอย่างสม่ำเสมอ

เด็กน้อยของเขาหลับเสียแล้ว

" ฝันดีนะครับ "

..............................................................................................................

END

Characters : เต๋า ft. someone
Song : lovely - Billie Eilish ft. Khalid
SHARE

Comments