ความทรงจำในยุคที่ไม่อาจหลงลืม
หากพูดถึงยุคที่ใครๆไม่อาจหลงลืมได้ หลายคนคงย้อนกลับไปในวัยเด็ก ในวัยที่สร้างความทรงจำในการดำรงชีวิตไว้มากมาย 
ยุคที่ทุกคนต้องตื่นเช้ามานั่งหน้าทีวี เพื่อรอดูเจ้าขุนทอง ดูการ์ตูนแม่มดน้อยโดเรมี กล้วยหอมจอมซน เซเลอร์มูน เทเลทับบี้ 
ยุคที่ดูคอนเสิร์ตผ่านทีวี ซึ่่งจะเป็นคอนเสิร์ตไรไปไม่ได้นอกจาก คอนเสิร์ต 7 สี แล้วนอนขำต่อกับ รายการคดีเด็ด
ยุคที่ซื้อก๋วยเตี๋ยวชามละ 15 บาท ชามเดียวกินอิ่มจนกลิ้งกลับบ้าน 
มีเงิน 1 บาทซื้อลูกอมได้ 2 เม็ด ซื้อน้ำมันลิตรละ 19 บาท 
ยุคที่เด็กๆสามารถพกปืนได้เสรีภาพ (ปืนอัดลม) มีเงินซื้อรถสปอร์ตได้หลายคัน (รถกระป๋องสปอร์ต) 555 
ยุคที่วัยรุ่นทุกคนจะโทรจีบกันต้องโทรหลัง 4 ทุ่ม (เพราะโปรโทรฟรีโทรได้หลัง 4 ทุ่ม) 
ยุคที่เล่นลูกแก้ว หมากเก็บ สร้างปราสาท พับกระดาษ โดดยาง โดดน้ำคลอง กรอกจิ้งหรีด เล่นเตะบอล กับเพื่อนๆรุ่นเดียวกัน 
ยุคที่เพลงเศร้ามาแรงที่สุด เอ็มวี ยาวราวๆกับหนังเลยก็ว่าได้ 555 (เวอร์ไปหน่อย) มีนักแสดงเอ็มวีเป็นดาราที่ดังในสมัยนี้ อย่างเพลงนี้ใครๆก็ต้องร้องได้ 
อิจฉาเขาจูงมือกัน
อิจฉาเขาหอมแก้มกัน
แต่ทำไมตัวฉัน จึงไม่มีสิทธิอย่างเขา
แต่ทั้งหมดนี้กลับกลายเป็นความทรงจำเมื่อโลกได้ก้าวพัฒนาเปลี่ยนแปลงไป จากสิ่งที่มีกลับค่อยๆเลือนลางจางหายไปตามกาลเวลา จากไม่มีค่่่อยๆมี เข้ามาทดแทนสิ่งต่างๆที่เป็นอยู่สุดท้ายแล้วไม่ว่าโลกจะเปลี่ยนไปมากแค่ไหน เราก็คือเราและความทรงจำก็ยังคงอยู่กับเราเสมอ 
15/05/2562



SHARE
Written in this book
keep

Comments