แรงมา...ก็ร้าย (รัก)ไป ตอนที่ 11 NC แบบเต็ม




        ร่างเล็กพยายามจะต่อต้าน แต่ความรู้สึกและร่างกายของแชยอง เมื่อโดนลิซสัมผัสมันกลับหวั่นไหวและสั่นสะท้าน สัมผัสสยิวปั่นป่วน และเหมือนอนิสกำลังจะจมน้ำ สูดหายใจแรงขึ้นเมื้อลิ้นเล็กถูกดูดกลืนด้วยปลายลิ้นร้ายของลิซ 
        มือเล็กได้แต่จิกปลายเล็บลงที่ไหล่กลมของคนตัวสูง เมื่อลิ้นร้ายคืนอิสระให้แก่เธอ แต่กลับฝังลงที่ซอกคออีกครั้งอย่างหนักหน่วง คนที่ไม่มีประสบการณ์มาก่อนอย่างแชยองสับสน และไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ความรู้สึกทรมานแบบนี้มันหยุดลง

             “หยุดสักที อย่าทำแบบนี้” 
แชยองที่ได้สติพยายามจะขัดขืน แต่ก็ถูกปิดปากเอาไว้ด้วยริมฝีปากร้อนๆอีกครั้ง

            “คุณจะได้รู้ไง ว่าผู้หญิงกับผู้หญิงเขาทำกันยังไง”

             “ฉันไม่ใช่สาว ๆที่เธอชอบหิ้วไปกดนะ ฉันเกลียดเธอยัยลิซ ฉันเกลียดเธอ” 
ร่างบางตะโกนใส่หน้าคนด้านบนที่นอนทับร่างตัวเองอยู่ จนอีกคนหน้าขึ้นสี เพราะอารมณ์โกรธยิ่งหุนหันมากขึ้น

           “เพราะฉันมันไม่ใช่ไอ้พี่ธีร์ของเธอใช่ไหม ดีงั้นฉันขอใช้สิทธิ์ในการเป็นผัวเมียกันบ้างล่ะ “

            “อย่ามาดูถูกฉัน”

            “งั้นก็พิสูจน์สิ”

            ลิซจะไม่ยอมต่อปากต่อคำอีกแล้ว การเริ่มต้นของบทสวาทที่เร่าร้อนบวกความโมโหของคนเจ้าเล่ห์ที่มีต่อร่างใต้อาณัติ ทำให้ไม่นานชุดนอนผืนบางถูกโยนทิ้งไปกองกับพื้น เหลือแต่บราสีดำสนิทและชั้นในตัวจิ๋วที่ห่อหุ้มส่วนล่างเอาไว้  
            
           กระรอกน้อยทำอะไรไม่ได้นอกจากหลับตา เพราะมือทั้งสองถูกรวบตรึงไว้กับที่นอนด้วนเพียงมือเดียวของคนเจ้าเล่ห์ น้ำใสๆเริ่มล้นออกจากดวงตาเพราะยิ่งเหมือนจะพยายามจะต่อต้าน แต่ร่างกายมันกลับตรงกันข้าม 
           
            คนด้านบนได้แต่จ้องมองผิวเนียนนุ่ม มันขาวมาก ขาวจนเธอไม่อยากจะเชื่อว่าจะขาวได้ขนาดนี้ แล้วรอยยิ้มร้าย ๆก็ปรากฏขึ้นพร้อมใบหน้าที่โน้มลงข้างๆหู

             “วันนี้ยังไงคุณก็ต้องเป็นของฉัน อย่าดื้อนัก ฉันไม่อยากรุนแรงกับคุณ” 
              กระรอกน้อยได้แต่กัดฟันตัวเองแล้วหันหน้าไปทางอื่น ในเมื่อทำอะไรไม่ได้ ได้แต่บอกตัวเองว่าเกลียดคนตรงหน้าที่สุด

                เพียงปลายลิ้นสัมผัสกับใบหูแชยองเบา ๆ ก่อนจะตวัดชิมลากไล้จากใบหู ไล่เลียและขบกัดเบาๆ จนคนตัวเล็กขนลุกไปทั้งตัว คอขาวระหงที่มีกลิ่นอ่อนๆทำให้กระตุ้นอารมณ์ดิบของลิซได้เป็นอย่างดี เธอไม่เคยอยากจะสัมผัสเรือนร่างของใครมากขนาดนี้ เจ้าหญิงน้ำแข็งที่เธอเห็นตอนนี้ได้กลายเป็นยัยกระรอกน้อยที่กำลังดึงสติทำให้ลิซฉุดตัวเองไม่อยู่

           ปากเรียวบางจูบสัมผัสกับปากแชยองอีกครั้ง แต่เปลี่ยนจากรุนแรงเป็นเร่าร้อน เมื่อกระรอกน้อยเผลอตอบกลับอย่างเก้ๆกังๆ สมองขาวโพลนไปหมดเมื่อลิ้นร้ายลากผ่านลงตรงยอดอกและดูดเม้นมันอยากหิวกระหาย ความเสียวซ่านและความรู้สึกร้อนรุ่มอยากปลดปล่อยแปลก ๆทำให้อีกคนแทบคลั่ง





      “อ๊ะ” !!!
 
        คนร่างบางที่แผ่หลาอยู่บนเตียงครางดังออกมาทั้งที่พยายามข่มเสียงไว้ มือเล็กถูกปล่อยให้เป็นอิสระ แต่ถูกจับมาคล้องคอคนบนร่าง ปากร้อนดูดเม้นยอดอกที่แข็งท้าทาย มือที่ว่างก็บีบเคล้นกลมกลึงอย่างมันส์มือ ทำเอาแชยองสั่นสะท้านปั่นป่วนบริเวณท้องน้อยอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

       “ฉันเกลียดเธอละ...ลิซ  อ๊ะ”

         เสียงพร่ำบอกว่าเกลียดคนด้านบนขนาดไหน แต่ร่างกายกลับต้องการสัมผัสที่วาบหวานมากกว่านั้น ตอนนี้ร่างเปลือยเปล่าของแชยองกำลังถูกสำรวจด้วยปลายลิ้นร้อนแทบจะทุกส่วนในร่างกาย กระรอกน้อยตกใจจนต้องรีบหุบขาเรียวเข้าหากัน เมื่อจู่ๆใบหน้าของคนเจ้าเล่ห์เลื่อนต่ำลงไปหาส่วนที่เธอหวงแหนที่สุด 

ส่วนที่ผู้หญิงเก็บสงวนเพื่อเก็บไว้ให้คนที่พร้อมทั้งหัวใจ

        “อย่ากังวลไปเลย ฉันไม่รุนแรงกับคุณแน่” 

         เสียงเจ้าเล่ห์เริ่มเปลี่ยนโทน ความรู้สึกโกรธเมื่อครู่กำลังเลือนหายไป มีแต่น้ำเสียงปลอบประโลมที่กระซิบข้างๆหู ทำให้ความกังวลค่อย ๆผ่อนคลายลงอย่างเห็น ได้ชัด

         แชยองหน้าแดงด้วยความอายเมื่อร่างกายแสดงความต้องการออกมา ทั้งที่ปากนั้นพร่ำบอกว่าเกลียดสัมผัสนี้ไม่หยุด จนต้องหันใบหน้าซุกเข้ากับหมอน เมื่อรู้สึกได้ว่ามีอะไรสัมผัสกับส่วนอ่อนไหวของเธอ จนต้องกำหมอนไว้แน่นเมื่อความรู้สึกเสียวซ่านที่กดลงตรงปุ่มที่ไวต่อสัมผัสนั้น

        “อ๊ะ ทำอะไรของเธอ มันน่าอายชะมัด”

        “อายไปไหน ฉันก็ถอดเป็นเพื่อนคุณแล้วไง”

          น้ำเสียงที่เปล่งวาจาเหมือนด่าทอ แต่น้ำเสียงที่ได้ฟังมันหวานและวูบวาบนัก ลิ้นร้อนๆของคนบนร่างเดินหน้าทันที ความต้องการอยากเอาชนะคนใต้ร่างเปลี่ยนเป็นอยากทำให้อีกคนมีความสุขจนไม่อยากปล่อยให้สัมผัสนี้หายไปไหน

          “อ๊ะ อ๊ะ มันเสียวนะ  หยุด!!! ทีฉันขอร้องมันใจจะขาด”

          แชยองไม่เคยรู้ว่าความต้องการปลดปล่อยความรู้สึกเสียวซ่านไปทั้งตัว ทำให้หายใจติดขัดร่างกายขยับตามที่ลิ้นร้อนเลียขึ้นลงอย่างช่วยไม่ได้ มันทรมานจนไม่รู้จะบอกยังไง ได้แต่ร้องครางและขอร้องอีกคนให้หยุด เพราะมันเสียวมากจนร่างเล็กแทบทนไม่ไหว

         “คุณอย่าเกร็งสิ” 
         คนเจ้าเล่ห์ดุเบาๆ เมื่อร่างเล็กกำลังถอยหนีลิ้นร้าย แต่ถูกมือแข็งแรงตรึงเอาไว้และรั้งให้สะโพกกระชับกับสัมผัสมากขึ้น
ยิ่งลิ้นร้อนตวัดซ้ำๆ สะโพกกลมกลึงก็ขยับตามอย่างเป็นจังหวะ
 
          “ฉันไม่ไหวลิซ มันทรมาน” 
       ถึงมือเรียวจะตีที่ไหล่ไม่หยุด แต่คนบนร่างก็ยังควานหาความหอมหวานไปเรื่อยๆ ความหอมหวานที่ต้องมีเพียงเธอเท่านั้นที่จะได้เห็น
 
           “อีกนิดนะคุณ อีกนิดเดียวเท่านั้น”

            ปลายลิ้นร้อนที่เลียตวัดเร่าร้อน และเร็วขึ้นเรียกเสียงครางไม่ขาดสายจากคนร่างเล็ก มือเรียวปล่อยสะโพกคนตัวเล็กให้ขยับตามอารมณ์อย่างน่ารัก ใบหน้ากระรอกน้อยแดงก่ำด้วยความเขินอาย เรียกรอยยิ้มจาก ไอ้คนเจ้าเล่ห์ได้เป็นอย่างดี เสียงครางกระเส่าดังถี่มากขึ้นเมื่อปลายลิ้นเลื่อนต่ำลงมา และสอดเข้าไปในช่องรักที่ตอดรับอารมณ์อยู่อย่างรับจังหวะ

      “อื้อ อ๊ะ อ๊ะ มันเสียว”

           ลิ้นร้อนๆสอดสวนทางกับน้ำหวานของคนร่างบางที่ไหลล้นออกมา มือเล็กระบายความเสียวซ่านโดยการขยุ้มผมยาวนุ่มของลิซตามจังหวะ เมื่อลิ้นสอดไปในช่องรักแรงขึ้น แรงตอดก็เพิ่มมากขึ้น การเร่งจังหวะเข้าออกพร้อมๆกับจังหวะสะโพกที่สวนทับเข้ามา ทำให้เสียงครางหวานหูของแชยองดังและกระเส่า ไม่หยุด

       “อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ ฉันไม่ไหวแล้วใจจะขาด อ๊ะ อ๊ะ อร๊ายยยยยยยยยยยย”

          ร่างเล็กกดศีรษะคนเจ้าเล่ห์เอาไว้เพื่อไม่ให้อีกคนขยับ เพราะร่างกายที่กระตุกเกร็งเมื่อกี้ แชยองไม่อยากให้เขาขยับมันอีกแล้ว เสียงหายใจหอบไม่เป็นจังหวะทำให้ลิซผละแล้วขึ้นไปแชยอง สายตาที่มองอีกคนตอนนี้มันช่างอ่อนโยน อ่อนหวานและเสน่ห์หายิ่งนัก  

นี่ถ้าไม่ใช่เธอในวันนี้คงไม่มีทางได้เห็นคนตัวเล็กในมุมน่ามองอย่างนี้

          “เหนื่อยไหมคะ” คนตัวสูงถามอย่างอ่อนโยน พลันทำให้แชยองหน้าแดงด้วยความเขิน

           “ยัยบ้า เอาแต่ใจฉันเกลียดคุณนัก” 

             สายตาที่มองค้อนของกระรอกน้อย มันไม่ได้บอกว่าเกลียดลิซสักนิดเพราะคนปากแข็งก็ยังปากแข็งวันยังค่ำ

          “ปากร้ายๆแบบคุณ ฉันว่าฉันเอาอยู่”

             “อย่ามาชีกอกับฉันนะ ครั้งนี้ฉันพลาดครั้งต่อไปไม่มีทาง” 


              คุณหนูหน้านิ่งที่ถูกแปลงโฉมกลายเป็นกระรอกขยับออกจากอ้อมกอดไอ้คนเจ้าเล่ห์  จะลุกหนีคนข้างๆแต่ก็ช้ายิ่งนัก เพราะมือเรียวคว้าเอวของเธอไว้แน่น รั้งใบหน้าให้หันมามองกันอย่างไม่ละสายตา จนใบหน้าก้มลงจูบแก้มเบาๆ

           “ทำไมนะ ขนาดนี้แล้วยังไม่ยอมพูดจากันดีๆ”

           "ไม่มีทาง"

              “งั้นจะทำให้คุณยอมพูดดีๆให้ได้ “ 
             "ปล่อย"
           "เมื่อกี้นะแค่น้ำจิ้ม ต่อจากนี้ต่างหากคือของจริง" 

            ว่าแล้วคนเจ้าเล่ห์ก็กดจูบแชยองอีกครั้ง ไม่ให้อีกคนตั้งตัว ร่างเล็กที่เพิ่งเริ่มหายใจปกติกลับถูกรุกเร้าอีกครั้ง ทำให้ร่างกายอ่อนระทวยง่ายกว่าเดิม 

            ลิ้นร้ายที่เหนือกว่าทำให้แชยองเผลอตอบรับอย่างง่ายดาย ไม่นานปลายลิ้นก็ครอบครองยอดอกอีกครั้ง ทำเอาร่างเล็กสั่นไหว ความเสียวซ่านที่ยังเกาะกุมอยู่ทุกส่วน ถูกกระตุ้นให้รุนแรงขึ้นจนทั้งคู่หายใจเริ่มหอบเหมือนกำลังจะขาดใจ

            ปากเรียวบางจูบอ่อนหวาน ทำให้ร่างบางสยิวแอ่นกายให้แนบกับริมฝีปากร้อนของคนตรงหน้ามากขึ้น 

แต่....

             ครั้งนี้แชยอง ร้อนแรงและน่ารักขึ้นกว่าเดิม จนคนนำพาพอใจ ลิ้นเล็กที่ไม่ประสีเลียไปตามปลายลิ้นร้อน จูบครั้งนี้ช่างหวานยิ่งนัก ด้วยความต้องการจึงทำให้บทเพลงรักในค่ำคืนนี้กำลังดำเนินไปอย่างอ่อนหวาน ถึงจะเริ่มต้นด้วยความเอาแต่ใจของอีกคน แต่ก็ดำเนินไปด้วยดีเพราะอีกคนให้ความร่วมมือเต็มที่

               “โอ๊ย!!! มันเจ็บ เอามันออกไปที” 
  

             กระรอกน้อยตื่นตระหนกใบหน้าเหยเก เมื่อมีสิ่งแปลกปลอมแทรกเข้าสู่ร่างกายตรงช่วงกลางของลำตัว ลิซชะงักปลายนิ้วไว้แต่ยังคงแช่อยู่ แล้วก้มลงไปหาใบหูเล็ก

              “ฉันไม่คิดว่าเรื่องในห้องน้ำคืนนั้นฉันคิดถูก นอกจากฉันจะเป็นจูบแรกแล้ว ฉันยังเป็นคนแรกของคุณ” 

                เสียงกระซิบอ่อนหวาน บดกลีบปากชมพูเบาๆให้อีกคนเคลิบเคลิ้มลืมความเจ็บปวด มือเรียวบี้ ยอดอกเรียกเสียงครางของคนตัวเล็กออกมา พร้อมทั้งน้ำหวานจากดอกกุหลาบสีชมพูระเรื่อกำลังผลิตออกมารอให้อีกคนได้ชิมรสหวานอย่างพอใจ

           “อดทนอีกนิดนะคะ”

             เสียงหวานปลอบประโลมไม่หยุด เมื่อสอดนิ้วเรียวเข้าในช่องรักที่คับแน่น แชยองส่ายหน้าน้อยๆ คนเจ้าเล่ห์จ้องใบหน้าแดงก่ำด้วยความห่วงใยแต่แอบแฝงไปด้วยความดีใจ กับสัมผัสที่ตัวเองเต็มใจมอบให้  

       กระรอกน้อยสบตากับยัยแมวป่าจอมเจ้าเล่ห์อีกครั้งแต่ความเจ็บปวดยังคงอยู่ เมื่อนิ้วเรียวยังสอดเข้าออกช่องรักของเธอ จนต้องจิกปลายนิ้วลงบนแขนของลิซเพื่อระบายความเร่าร้อนออกมา

           “จูบฉันสิแชยอง  ทำให้ฉันทรมานเหมือนที่ฉันทำกับคุณสิ”

              อลิซเอ่ยขอเสียงหวาน เพื่อช่วยให้อีกคนคลายความเจ็บปวด ด้วยน้ำเสียงและแววตาอบอุ่นทำให้ แชยองไว้ใจ รั้งให้กลีบปากร้ายๆนั้นมาจูบอย่างเก้ๆกังๆ จนลมหายใจของทั้งคู่สอดรับกันอีกครั้ง 
                           ลิซจูบตอบแชยองอย่างไม่รู้สึกเบื่อ

               “อ๊ะ” 

           ร่างบางสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อนิ้วเรียวขยับช้าๆ แต่ครั้งนี้ไม่เจ็บมากเหมือนก่อนหน้า แต่ก็ยังรู้สึกเจ็บอยู่ จริงอย่างที่คนด้านบนบอกจูบของเธอทำให้คลายความเจ็บปวดลงไปมากจนความรู้สึกเสียวซ่านแปลกๆแทรกเข้ามาแทนที่ จนร่างบางต้องกอดคนบนร่างเอาไว้เมื่อรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะหลุดลอยไปไกล

              “ยังเจ็บอยู่ไหม” 
              
            เสียงห่วงใยยังกระซิบแผ่วเบา แต่จังหวะเข้าออกของนิ้วยังคงดำเนินอยู่ ไม่มีคำตอบจากร่างเล็กมีเพียงศีรษะที่ส่ายน้อยๆ อีกคนจึงรุดหน้าต่อ ปลายนิ้วกระแทกเข้าออกเป็นจังหวะแรงขึ้น สะโพกงามสอดรับจังหวะอย่างรู้งาน ความเสียวซ่านวิ่งชนไปทุกอณูของร่างกาย 

         “คุณ ฉันไม่ไหว มันจะแตกเป็นเสี่ยงๆแล้ว อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ”

          “อีกนิดเดียวนะ” 

             นิ้วร้ายสอดเข้าออกอย่างรวดเร็ว ถี่ขึ้น ถี่ขึ้น แรงบีบรัดที่ช่องรักคับแน่นและตอดจนนิ้วเคลื่อนที่ได้ยากมากขึ้น

              “อ๊ะ อ๊ะ อร๊ายยยยยยยยยย”

             เสียงครางระงมดังลากยาว เมื่ออีกคนถึงฝั่ง น้ำหวานจำนวนมากล้นเอ่อจนเต็มผ้าปูที่นอนสีขาว แต่คนเจ้าเล่ห์ต้องยิ้มเมื่อผ้าปูที่นอนสีขาวนั้นมีรอยเลือดแต้มเป็นวงๆ และเป็นคราบติดที่ซอกนิ้วมือเรียวจนเห็นได้ชัด

             “พอเถอะนะคุณ ฉันขอร้อง”แชยองอ้อนวอน

            “ได้ค่ะ วันนี้เหนื่อยมากแล้ว”

             แขนยาวดึงคนตัวเล็กเข้ามากอด แล้วดึงผ้าห่มคลุมร่างเปลือยเปล่าของทั้งคู่เอาไว้ ปลายนิ้วกรีดไปตามไรผม และซับเหงื่อที่ผุดบนหน้าผากคนตัวเล็กเบาๆ ก่อนจะจูมพิตอีกครั้งอย่างนุ่มนวล 

           แชยองเองไม่คิดว่าทุกอย่างจะจบลงแบบนี้ แบบที่เธอยินยอมพร้อมใจให้คนที่นอนกอดอยู่ได้เชยชมสิ่งที่หวงแหนมาตลอด ดวงตาดุหลับตารับสัมผัสนั้นด้วยความรู้สึกที่แปลก แต่อบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก

             นึกว่าอีกคนเมาจนไร้สติ แต่ในตอนนี้ไม่เหลืออาการเมาให้เห็น มีแต่แววตาแห่งความเจ้าเล่ห์และร้ายกาจ
 
          “ฉันจะยอมคุณแค่คืนนี้คืนเดียวนะ ยัยบ้ากาม”

          “ฉันไม่รับปาก คุณก็อย่าทำให้ฉันโกรธสิ”

          “คนบ้า นอนสักทีสิมองอยู่ได้ ฉันก็อายเป็นนะ”

          “จะอายทำไม ร่างกายคุณฉันเห็นหมดแล้ว ทุกส่วนก็สัมผัสหมดแล้ว”

            แชยองก้มหน้าซุกกับอกอุ่น เมื่อรู้ว่าเถียงต่อไปก็พ่ายแพ้ ดีไม่ดีโดนกดอีกรอบไม่ได้นอนกันพอดี เมื่อร่างกายอ่อนเพลียไปหมดกับบทรักที่สูบเอาเรี่ยวแรงจนเหนื่อยอ่อน ทำให้ค่ำคืนนี้ทั้งคู่หลับใหลง่ายดาย ในอ้อมกอดอันอบอุ่น ถึงแม้อากาศจะเย็นแต่ก็ไม่ระคายผิวที่นอนแนบกันอยู่ได้



.........................................................................................................................

แล้วพบกันใหม่ ฝากกดไลค์ กดหัวใจ เม้นต์มาด่าด้วย NC อาจจะดุเดือด เพราะไรท์มันไร้เดียงสา 5555 


SHARE

Comments

-MSHFP-
2 months ago
เขียนดีอ่าชอบๆมาต่อเพิ่มอีกนะ
Reply