ค่ำคืนที่แสนยาวนาน
วันที่ 15 เมษา 63 เวลา 00:07

  เป็นอีกคืนที่ฉันไม่สามารถหลับตาลงได้สนิท แม้จะบอกใครบางคนว่าจะนอนแล้วก็ตาม
     Me : เข้านอนแล้วนะคะ แต่ยังไม่หลับ
     He : แหนะ เล่นเกมหรอ
     Me : เปล่าค่ะ
   หลังจบบทสนทนาในแอพแชทสีเขียว ฉันหยิบหูฟังคู่ใจพร้อมเปิดเพลงให้กล่อมฉันหลับตาลงสักที.....แต่จู่ๆ เสียงริงโทนก็ดังขึ้นในความเงียบสงัด
     "ฮัลโหล ทำไรอยู่ครับ"
     "เล่นทวิตค่ะ"
     "ขอสายที่รัักหน่อยครับ"
     "ถือสายอยู่ค่ะ ยังเคลียร์งานไม่เสร็จหรอคะ"
     "ครับ แต่สักพักจะนอนแล้ว"
     "คิดถึงกันไหมครับ เมื่อไหร่จะนอนล่ะ"
     "คิดถึงค่ะ อืมมม 5 ทุ่มก็จะนอนแล้ว"
   มันดูย้อนแย้งใช่ไหมที่ฉัันบอกไปแบบนั้น ทั้งๆ ที่ตอนนี้กำลังพิมพ์ log อยู่
     "โอเคครับ เล่นทวิตเสร็จนอนเลยใช่ไหม?"
     "งั้นฝันดีนะครับ บายครับ"
     "ค่ะ ฝันดีค่ะ บายยย"
   หลังสิ้นเสียง ฉันตัดสินใจส่งข้อความไปอีกครั้ง
      Me : นอนละค่ะ ฝันดีค่ะ
   ปิดแอพแชทสีเขียวพร้อมวางโทรศัพท์ไว้ที่หัวเตียงทั้งที่ยังไม่ทันได้เล่นแอพนกสีฟ้าต่อแต่อย่างใด
ใจอยากจะหลับไหล ใยตาโพลงมองเพดาน   ค่ำคืนที่มืดมิดกลับมีแสงสะท้อนของหยดน้ำที่ไหลออกมาจากต่อมน้ำตาอันตื้นเขิน ฉันไม่รู้ว่าอาการแบบนี้มันคืออะไร และยังคงปล่อยให้หยดน้ำใสไหลมาไม่สิ้นสุด
   ใจฉันเจ็บปวดอย่างบอกไม่ถูกมันเป็นทุกครั้งที่สิ้นเสียงปลายสายใครบางคน แต่ครั้งนี้ต่างออกไปที่มีเจ้าหยดน้ำมาอาบใจของฉันให้เปียกชุ่ม

   ฉันมีคำถามมากมายผุดขึ้นในหัวว่าเกิดอะไรขึ้น? ทำไมถึงเป็นแบบนี้? 
รู้สึกมากเกินไปหรือคิดถึงมากเกินไป?   ฉันปล่อยให้เป็นแบบนั้นจนคิดได้ว่าต้องจัดการกับตัวเองสักที เปิดหาข้อมูลจากเว็บ search engine เพื่อซัพพอร์ตสิ่งที่เป็นอยู่ ณ ตอนนี้ แต่กลับไม่มีข้อมูลใดที่ตรงกับสิ่งนั้น

   สุดท้ายเปิดแอพหนึ่งขึ้นมาเพื่อบันทึกสิ่งเหล่านั้นที่ฉันอยากรู้มากที่สุด เมื่อมาถึงตรงนี้ฉันคงหลับตานอนได้จริงๆ เสียทีและคงตาบวมในตอนเช้า

   ขอบคุณที่อ่านมาถึงตอนสุดท้าย แม้จะเป็นเรื่องราวที่ฉันยังคาใจอยู่ก็ตาม


SHARE

Comments