การเดินทางของโรคซึมเศร้ากับตัวฉัน
วันนี้คุณยิ้มแล้วหรือยัง? ยิ้มที่ไม่ใช่แค่ฝืนยิ้ม
นอนหลับหรือปล่าว ยานอนหลับที่กินได้ผลดีมั้ย?
ยาเช้าก็ง่วงทำงานหรือเรียนไหวมั้ย?
กินข้าวได้บ้างมั้ย ถ้าไม่ชอบหาอะไรที่ชอบมากินนะ จะได้ไม่โทรมรู้มั้ย?
กินยาครบหรือปล่าว ช่วงนี้อารมณ์เป็นไงบ้าง เหนื่อยมั้ย?
เหนื่อยกับการกินยามั้ย?
เหนื่อยกับการมีชีวิตใช่หรือปล่าว?
เหนื่อยกับตัวเองใช่มั้ย?
เราไม่ผิดหรอกนะที่จะเกิดมาป่วย ใครๆก็ป่วยแค่เราป่วยที่จิตใจ
เรารู้ว่าทุกคนก็ต้องมีเหตุผลที่ยังไม่จากไปใช่มั้ย? ถึงจะเจ็บปวดทุกวันเหมือนโดนอะไรทิ่มที่หัวใจ
ถึงจะเจ็บปวดกับโลกใบนี้ ถึงจะรู้สึกว่าอยากไปแทบขาดใจ
แต่ทุกคนก็มีเหตุผลที่ยังไปไม่ได้ใช่มั้ย
ในระหว่างที่ยังไปไม่ได้มาใช้ชีวิตกันเถอะ ชีวิตที่เราอยากใช้ แต่ต้องกินยานะ
ห้ามลืมยา ถ้าโรคซึมเศร้าคือเพื่อนรักยาก็คือเพื่อนซี้

เราเฝ้าถามตัวเองทำไมมีคนรักเรามากมายเราถึงไม่รู้สึกถึงความรักเลย
ทำไมมันมีแต่ความเจ็บปวดและความว่างเปล่า มีคนบอกเราว่า
“ถ้าใจเราไม่เปิดรับก็ให้ใช้สองตามอง” เออ เราเห็นว่าพวกเขารักเรา ถึงเราจะรู้สึกโดดเดี่ยวเหมือนอยู่ท่ามกลางเหวลึก แต่มันมีเชือกที่ใจเรามองไม่เห็นอยู่ เราก็ยังทำไม่ได้หรอกนะ ที่จะออกมาจากก้นเหวนั้น แต่เราเริ่มเห็นเชือกทีละนิดแล้ว. และเราหวังว่าการเดินทางของเรากับโรคซึมเศร้าจะค่อยๆสั้นลง

ถ้าใครที่ป่วยหรือกำลังเหนื่อยกับชีวิต เรารักคุณนะถึงเราจะเป็นคนแปลกหน้าแต่เราก็รักคุณ
เหนื่อยมากใช่มั้ย พักกันก่อนนะ ไหวค่อยลุกขึ้นก็ได้นั่งกันตรงนี้แหละ นั่งเป็นเพื่อนกัน :)

การเดินทางครั้งที่1.
SHARE
Writer
PleaseP
Dreamer
บันทึกของคนเศร้า

Comments

Yanismint
2 months ago
รักคุณเช่นกันนะคะ
Reply
PleaseP
2 months ago
รักเช่นกันค่ะ