เราเคยเป็นคนที่มีความสุขมากกว่านี้ไม่ใช่หรอ
สวัสดีค่ะ เรื่องนี้เป็นเรื่องแรกในแอพนี้ ที่เราอยากมาเล่าให้ทุกๆคนฟังค่ะ ไม่ได้ถึงกับมีประโยชน์มากนะคะ เพราะเจ้าตัวยังไม่เจอทางออกเลยค่ะ อาจจะงงๆนะคะ เพราะเป็นคนเรียงคำพูดไม่เก่งเลยค่ะ;;

ก็ต้องย้อนไป1ปีก่อนหน้านี้ เราเรียนอยู่โรงเรียนเอกชนแห่งหนึ่ง เป็นสังคมแคบๆ มีเพื่อนเยอะพอควรเลย เป็นช่วงเวลาที่มีความสุขดีนะคะ เครียดสุดก็เรื่องเกรด ไม่ก็ทะเลาะกับเพื่อน ดีเคยเพรสเพราะอะไรไม่รู้ จนทำร้ายร่างกายเล็กๆ แต่ก็ไม่เคยดาว์นหนักจนผิดสังเกตุค่ะ

ช่วงนั้นเราติ่งอนิเมะ ติ่งไอดอล ไม่สนใจโลกภายนอกเลยค่ะ รู้แค่ว่า 
แค่นี้ก็มีความสุขมากพอแล้ว  เพื่อนก็มี อะไรก็มีพร้อมแล้ว แต่ถึงมีความสุขยังไง ก็อดดีเพรสไม่ได้อยู่ดี เราเป็นคนที่คิดน้อย แต่ถ้าเจอเรื่องอะไรที่เครียด จะกดดันตัวเองหนักมาก ตอนนั้นเครียดเรื่องเกรด ทางบ้านอยากให้เรียนหมอ แต่หัวเราไม่ไหว ท้อนะ แต่ก็ได้ความสุขจากไอดอลมาตลอด เรียกได้ว่า พวกเค้าเป็นสาเหตุที่ยังอยากอยู่ค่ะ(ฟังแล้วอาจจะย้อนแย้งนะคะว่าเราเป็นคนที่มีความสุข ใช่ค่ะ เรามีความสุข แต่เราไม่เคยรู้สึกชีวิตเรามีค่าเลย

จนต่อมา เราสอบติดที่ที่ตรงกับสิ่งที่เราอยากเรียน เราดีใจมากเลยตอนนั้น เราคิดว่ามัันต้องทำให้เรามีความสุขมากกว่าเก่าแน่ๆ

แต่เราคิดผิด ชีวิตเราไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว

เราเข้ามาที่เรียนใหม่ เจอสังคมใหม่ ที่ไม่ได้มองว่าสิ่งพวกนี้(เราหมายถึงพวกอนิเมะไอดอลไรงี้ค่ะ) มันเป็นที่สุดของชีวิตเรา เค้ามองว่ามันเบียว บวกกับว่าเดี๋ยวนี้สิ่งที่เราชอบเริ่มเปลี่ยนไปทางที่แย่ลง เราไม่รู้จะหาอะไรเป็นที่พึ่งเลย ได้แต่หาอะไรเป็นกำลังใจชีวิตไปวันๆ

ดูเหมือนจะจบแต่มันไม่จบ เรามาเรียนที่ใหม่เราเครียดกว่าเดิมมากๆเป็นเท่าตัว ไหนจะเรื่องงาน เรื่องครอบครัว(ปีที่เราเข้ามาเป็นช่วงที่คนในบ้านคนนึงตรวจเจอว่าเป็นไบโพล่า เราเลยต้องมาเป็นที่รองรับอารมณ์) เรื่องเพื่อน เพราะเราแคร์เพื่อนขึ้นมากๆ กลัวว่าถ้าสนิทกับคนนั้น คนนี้จะงอนไหม อีกจิปาถะค่ะ ความเครียดมันสะสมมากๆ ระบายออกไปให้ใครฟังไม่ได้ เพราะเพื่อนก็ไม่ได้เข้าใจเราขนาดนั้น คนที่เราอยากให้รับฟังมากที่สุด ก็เลือกที่จะไปสนใจคนอื่นมากกว่า 

หลังจากอยู่มาซักพัก คนรอบข้างบอกเราเปลี่ยนไป บอกว่า จากคนสดใส กลายเป็นคนตายด้านบ้าง เห็นแก่ตัวบ้าง มีแต่คนบอกให้เราพยามให้สดใสเหมือนแต่ก่อน มีไม่กี่คนที่จะเข้ามาถามเราว่า ไหวมั้ย ค่ะ

เรารู้สึกเหมือนอยู่กลางหมอกดำๆที่งอไม่เห็นอะไร มีแต่ความท้อแท้ สิ้นหวัง เหงา สับสน กดดัน

เราพยามที่จะฆ่าตัวตายหลายครั้ง เพราะยิ่งเราเครียด เรายิ่งรู้สึกไม่มีประโยชน์ที่จะอยู่ แต่ก็ไม่เคยสำเร็จ

จนเราย้อนกลับมามองตัวเอง จนเกิดคำถามว่า
เราเคยเป็นคนที่มีความสุขกว่านี้ไม่ใช่หรอ ได้แต่คิดแบบนั้นนะคะ แต่ทำอะไรไม่ได้เลย ทำสิ่งที่รัก เรียนสิ่งที่ชอบ ก็ช่วยไม่ได้เลยค่ะ

SHARE
Written in this book
เห้อ

Comments