INTO STEP #อายูจิน2 [Yujin x Wonyoung] - 12
.
.
.
.
.
.
.
31 Aug

วอนยองตื่นเช้ากว่าทุกวัน อาจเป็นเพราะตื่นเต้นกับวันเกิดปีนี้ เธอหวังว่าร่างโปร่งทางนู้นจะจำได้ คนที่คอยตามใจเธอเมื่อก่อน มือเล็กเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์กดโทรหาคนที่คิดถึง สิ่งแรกที่ทำหลังตื่นนอน ถึงแม้จะเช้ากว่าทุกวันก็ตาม ก็มันวันเกิดเธอนี่นา  

ไม่นานปลายสายก็รับพร้อมเปิดกล้องขึ้นมาเห็นแต่หัวฟูๆ ผมที่ไม่เป็นทรง เขายังนอนคว่ำหน้าอยู่ที่หมอน แถมยังคลุมโปงอีกต่างหาก ยังดีที่หยิบโทรศัพท์มารับสายเธอ เหมือนเธอจะเป็นคนโทรไปปลุกเขาด้วยซ้ำ

"งื้ออ"
เสียงตอบรับฟังไม่เป็นคำ ไม่รู้ว่าเพราะยังไม่ตื่นหรือเพราะเอาหน้าซุกอยู่ในหมอนกันแน่
"ยังไม่ตื่นหรอคะ วันนี้อาตื่นสายน้า"
ร่างโปร่งยกหัวขึ้นจากหมอนจ้องมองจอโทรศัพท์หยีตาเล็กลง เพราะสายตาที่สั้นทำให้เขาต้องเพ่ง

"เพิ่งได้นอนเอง เธอก็ยังไม่ลุกจากเตียงเลยใช่มั๊ย มองไม่ชัด"
เมื่อจ้องเสร็จก็ฟุบหน้าลงหมอนต่อ เขาเป็นคนตื่นยากแต่ไหนแต่ไร

"ค่ะ แต่นยองตื่นแล้วนะคะ โทรหาอาก่อนแปรงฟันอีก คิดถึงจะแย่"
เธออมยิ้มนึกตลกกำลังสิ่งที่เธออวดอ้างเขา แต่มันคือความจริงก็มตาม จะให้เธอยังไม่ลุกจากเตียงจะไปแปรงฟันได้อย่างไรล่ะ

"งื้อออ ขอนอนก่อนได้มั๊ยอ่ะ ง่วง ไว้ค่อยคุยกัน"
เสียงงัวเงียเหมือนเด็กทำให้ร่างบางใจอ่อน ยอมวางไปแต่โดยดี สถานการณ์ตอนนี้เธอคงงี่เง่า เอาแต่ใจไม่ได้ เขาอาจจะไม่ตามใจเธอ

ถึงแม้จะวางสายไปแล้วก็ร่างโปร่งที่ดูเหมือนจะไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย ทั้งๆที่มันคือวันเกิดของเธอ ก็อดน้อยใจไม่ได้ ถึงแม้จะพยายามหลอกตัวเองว่า อาจจะเป็นเพราะเขาง่วงก็ตาม

โทรศัพท์เครื่องเล็กในมือสั่น อีกสองครั้ง เป็นสัญญาณบอกให้รู้ว่ามีเมสเสจเข้ามา ร่างบางรีบเปิดดูหวังในใจให้เป็นคนงัวเงียเมื่อครู่ แต่แล้วก็ต้องผิดหวัง เพราะคนที่ส่งมาคือ ควอน อึนบี นั่นเอง เธอส่งมาอวยพรวันเกิด และยังบอกให้เธอเต็มที่กับการประชุมเซ็นสัญญาในวันนี้ ร่างบางโยนโทรศัพท์ลงบนที่นอนเซ็งๆ ก่อนลุกไปอาบน้ำ
.
.
.
.
.
.
.
เป็นเพราะเรื่องตอนเช้าทำให้วอนยองเข้าออฟฟิศด้วยอารมณ์บูดบึ้ง ยังนึกเคืองคนบางคน ที่อยู่ทางโน้น พนักงานที่อยู่ระหว่างทางเห็นหน้านิ่วคิ้วขมวดของประธานสาว รีบพากันก้มหน้าหลบตา ไม่บ่อยนักที่ประธานสาวจะดูอารมณ์เสียขนาดนี้ แต่ใครจะกล้าเข้าไปยุ่งกันล่ะ

มือเล็กดันประตูห้องทำงาน เดินเข้าไปที่โต๊ะ วางกระเป๋าและทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ พยายามสงบสติอารมณ์ ท่องไว้ในใจ แยกแยะ งานส่วนงาน เรื่องส่วนตัวก็ส่วนของเรื่องส่วนตัว เปิดแล็บท๊อปไล่ดูพรีเซ้นเทชั่นของแชวอน สำหรับโปรเจคที่ทำให้เธอไม่ได้ไปหาคนที่ทำให้เธอหงุดหงิด เธอหยิบโทรศัพท์กดโทรหาแชวอนเสียหน่อย

"ค่ะ คุณวอนยอง"
เสียงรอบข้างปลายสายดังเข้าทำให้คนฟังพอจะเดาได้ว่าอยู่ข้างนอกออฟฟิศ

"พี่แชวอยู่ข้างนอกหรือคะ งั้นไม่เป็นไรก็ได้ค่ะ"
ร่างบางยกข้อมือดูนาฬิกา ยังไม่ถึงเวลาเข้างาน ยังอยู่ข้างนอกก็ไม่แปลก เธอจึงตัดบท

"พี่อยู่คาเฟ่ข้างล่างนี่เอง มีอะไรหรือเปล่าคะ"
แชวอนตอบกลับด้วยน้ำเสียงสบายๆ ติดดูจะอารมณ์ดีเสียด้วยซ้ำ ต่างกับเธอยิ่งใกล้ถึงเวลายิ่งรู้สึกประหม่า

"ไม่มีอะไรหรอกค่ะ แค่จะถามดูว่าประชุมวันนี้พี่พร้อมมั๊ยคะ มีติดอะไรหรือเปล่า ผู้บริหารฝั่งนู้นไม่ได้ประชุมกับเรารอบที่แล้ว อาจจะมีคำถามหรืออาจจะต้องพรีเซ้นใหม่"

"ไม่ต้องเครียดขนาดนั้นก็ได้ค่ะ ไม่มีอะไรน่าห่วง ดีไม่ดี ทางนู้นรู้ดีกว่าพี่อีก  เอ่อ หมายถึงเขาน่าจะรู้อยู่แล้วแหละค่ะ"
ร่างบางเป่าปาก กลอกตาคิดทบทวนดูว่าจะมีอะไรให้เธอต้องกังวลอีกมั๊ยนะ

"งั้นไม่รบกวนพี่ดีกว่าค่ะ ไว้เจอกันที่ห้องประชุมนะคะ"

"เอ่อ น้องวอนยอง แฮปปี้เบิร์ทเดย์นะคะ"

"ขอบคุณค่ะ"
หลังจากวางสายร่างบางเปิดโทรศัพท์ดูอะไรไปเรื่อยเปื่อย ที่นู้นน่าจะสายแล้ว เขาจะไปทำงานแล้วหรือยังนะ เธอส่ายหัวแรงๆไล่ความคิดถึงออกจากหัว หึ ทีเขาไม่เห็นจะแคร์กันเลย สนใจงานตรงหน้าดีกว่า มือเล็กกดโทรศัพท์โทรหาเลขาของเธอ

ร่างบางถามเรื่องความพร้อมห้องประชุม ซึ่งตามคาดเลขาซงไม่เคยทำให้ผิดหวัง หล่อนรายงานความเรียบร้อยซึ่งจัดเตรียมไว้อย่างดี ทีมฝ่ายกฏหมายและมาร์เกตติ้งไดเรกเตอร์ของทางญี่ปุ่นมาแล้ว เหลือเพียงผู้บริหาร รองประธานที่ยังมาไม่ถึง

ร่างบางจึงถามเรื่องโรงแรมที่จัดการให้เขามีปัญหาหรือเปล่า แต่ก็เหลือเวลาอีกตั้งครึ่งชั่วโมงจะถึงเวลานัด เลขาซงจึงบอกว่า รองประธานไม่ได้มาพร้อมคนอื่นๆ มาไฟลท์ดึก  มาถึงก็เกือบเช้า หากมีปัญหาน่าจะมีคนแจ้งมาแล้ว วอนยองรับคำอย่างสบายใจ บอกว่าหากผู้บริหารทางนู้นมาถึงแล้วให้เข้ามาเรียกได้เลย เธอพร้อมแล้ว

Knock knock knock
เสียงเคาะประตูเรียกความสนใจจากร่างบางเจ้าของห้อง ไม่นานประตูถูกเปิดออกเผยให้เห็นรุ่นพี่สาวสวย ผมแดง มินจูเข้ามาพร้อมช่อดอกไม้

"เห็นคนมาส่งดอกไม้ แต่เลขาซงไม่อยู่ น่าจะยุ่งเรื่องเตรียมประชุม เลยรับมาให้แทน"
บอกพร้อมยื่นช่อดอกไม้ ที่วันนี้ไม่ใช่ดอกไม้รูปทรงระฆังเล็กสีขาว ลิลลี่ ออฟ เดอะ วัลเลย์ เหมือนทุกที หากแต่เป็นดอกสีออกชมพูคล้ายกุหลาบแต่ก็ไม่ใช่

"ดอกคาเมลเลีย ในประเทศอังกฤษดอกคาเมลเลียมีความหมายว่า โชคชะตาของฉันอยู่ในมือของเธอแล้ว เหมาะมากๆที่จะให้ในตอนออกเดท หรือขอแต่งงาน แต่ในประเทศญี่ปุ่น ดอกนี้เป็นสัญลักษณ์การเฉลิมฉลอง"
มินจูเห็นประธานสาวขมวดคิ้วพลิกช่อดอกไม้ไปมา จึงบอกถึงชื่อและความหมายของดอกไม้นี้ให้เธอฟังพร้อมรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม

"ว่าแต่ใครส่งมาให้ล่ะ ให้ด้วยความหมายแรก หรือหลังกันนะ"
ไม่วายแซวรุ่นน้องเสียหน่อย ถึงแม้จะดูไม่ชอบในทีแรก แต่ก็ดูถูกใจดอกไม้อยู่ ไม่รู้ว่าถูกใจความสวยของดอกไม้หรือความหมายของมัน

"ฝั่งบริษัทคู่ค้าเรานั่นแหละค่ะ ส่วนความหมายน่าจะอย่างหลัง"
ร่างบางเปิดการ์ดใบเล็กที่แนบมา คราวนี้ไม่มีข้อความ มีแต่สัญลักษณ์หน้ายิ้ม :) ที่ใส่มาในการ์ดทุกครั้ง

เมื่อส่งดอกไม้ให้ผู้รับเรียบร้อยมินจูขอตัวกลับไปทำงานต่อ ทิ้งไว้ให้เจ้าของห้องชื่นชมกับดอกไม้แทน
.
.
.
.
.
ในขณะที่วอนยองกำลังนั่งมองดูดอกไม้พร้อมกับนึกถึงความหมายที่มินจูบอก นึกสนใจความหมายของมัน แล้วดอกรูปทรงระฆังจิ๋วนั่นล่ะ มีความหมายด้วยหรือเปล่านะ ยังไม่ทันได้หาคำตอบ เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้งคราวนี้เป็นเลขาคนเก่งของเธอ ที่เหมือนจะรีบร้อนจัด กำลังยืนหอบอยู่หน่อยๆ
"คุณจางคะ..คุ..คุณ..รองประธาน"

"มาแล้วใช่มั๊ย โอเค"
ประธานสาวคว้าโทรศัพท์แล้วก้าวขาเดินออกจากห้องทำงานของตนตรงไปยังห้องประชุมบอร์ด ที่ใช้ในการประชุมเซ็นสัญญาสำคัญครั้งนี้

ร่างบางยืนพ่นลมออกจากปากทิ้งความกังวลก่อนจะผลักประตูเข้าไป ทันทีที่ก้าวเข้าไปในห้อง ทั้งทีมงานที่เกี่ยวข้อง และทีมของบริษัทคู่ค้า รวมถึงผู้บริหารลุกขึ้นตามมารยาท ร่างบางก้มหัวเล็กน้อยก่อนจะเดินมาทางกลุ่มของบริษัทคู่ค้า แต่พอเห็นหน้ารองประธานบริหารของอีกฝ่ายก็ต้องตกใจ เผลอยิ้มกว้างจนตาปิด ทุกคนในห้องดูจะแปลกใจกับรอยยิ้มเด็กๆที่ขัดกับตอนแรกที่เธอก้าวเข้ามาในห้อง

" สวัสดีค่ะ ประธานจาง ชั้นอัน ยูจิน ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ"
รองประธานยื่นมือไปตามมารยาทหลังจากแนะนำตัว วอนยองหลบตาเมื่อรู้สึกได้ถึงสายตาของคนในห้องประชุม ยื่นมือไปจับอีกฝ่าย

"ชอบดอกไม้ที่ส่งให้เมื่อเช้ามั๊ย หรือทิ้งไปเหมือนอีกสองช่อ"
ร่างโปร่งกระซิบเบาๆ พร้อมรอยยิ้ม รอยยิ้มที่เหมือนแกล้งเธอ แต่ยังคงความอบอุ่นที่เธอคิดถึง
.
.
.
.
ระหว่างการประชุมประธานสาวนั่งอมยิ้มอยู่ตลอด แววตามีความสุขที่ปิดไม่มิดทำให้ร่างโปร่งที่ลอบมองต้องแอบยิ้ม แต่พออีกคนหันมาเขาก็ต้องรีบเสมองไปทางอื่น  การประชุมลากยาวทั้งวันกว่าการเซ็นสัญญาจะจบลงด้วยดี

ทางทีมกฏหมายกับทีมมาร์เกตติ้งของบริษัทญี่ปุ่นต้องรีบกลับเลยทันทีเพราะต้องรีบกลับไปดำเนินงานเรื่องแผนการค้าร่วมกันนี้ให้เรียบร้อยสมบูรณ์ เห็นทีจะมีแค่รองประธานตัวโตๆนี่แหละที่ยังไม่กลับ

"ใจร้ายมากเลยนะคะ"
ร่างบางเปรยเบาๆหลังจากคนอื่นออกจากห้องประชุมแล้ว

"หืออ??"
ร่างโปร่งกำลังจะเดินออกไป หันกลับมามองคนพูด

"ทำไมไม่บอกกันบ้างเลย"
ใบหน้าง้ำงอต่างจากเมื่อตอนแรกที่พบกัน จนคนเห็นหัวเราะเบาๆ

"เรื่องไหนล่ะ  บริษัท กลับมานี่ หรือเรื่องดอกไม้"
แค่ได้ยินร่างโปร่งพูดถึงดอกไม้ก็ทำให้เธอรู้สึกร้อนที่ใบหน้าขึ้นมา ร่างโปร่งเดินกลับมานั่งเก้าอี้ข้างๆเด็กทำบูดบึ้ง

"อารู้ได้ไง หรือว่าอึนบี"

"อึนบีน่ะ คนฝั่งเธอ อาไม่ใช้หรอกนะ คิดว่าไม่รู้รึไง ทั้งอึนบี ทั้งเค ทำไมถึงยังคอยช่วยเหลือ ลูกเลี้ยงก็ไม่ใช่แล้ว"
ร่างโปร่งยกมือดีดหน้าผากคนเด็กกว่า ก่อนจะบ่นเรื่องคู่รักที่คอยช่วยเด็กสาว

"ก็เพราะนยองน่ารัก เป็นเด็กดี แล้วก็รักอายังไงเล่า ใครๆถึงอยากช่วย"
คนเด็กกว่าลูบหน้าผากตัวเองก่อนจะพูดอวด จนคนฟังส่ายหน้า

"เซ็นสัญญาเรียบร้อยแล้วเนอะ งั้นอาไปก่อนนะ นัดแชวกินข้าวด้วย อ้ะ มาพอดี"
ร่างโปร่งยกข้อมือดูนาฬิกาเป็นจังหวะที่แชวอนและมินจูเดินมาพอดี

"ไม่ไปทานข้าวกับนยองหรอคะ"
ประธานสาวคนเก่งตอนนี้ทำหน้าเบะเหมือนลูกแมวอดข้าว แชวอนขำเบาๆ ส่วนมินจูได้แต่อมยิ้ม ส่วนคนถูกอ้อนยืนนิ่งใช้ความคิด

"พี่ยูไปทานกับน้องเถอะ แชวยังไม่อยากรับงานจากประธานเพิ่ม ป้ะ มินๆ"
แชวอนพูดพร้อมยิ้มให้คนที่เพิ่งทำหน้าเบะ ตีไหล่รุ่นพี่ตัวเองเบาๆ ก่อนจะหันไปยื่นมือให้แฟนจับ

"ทานให้อร่อยนะคะ อ้อ ความหมายของดอกไม้น่ะ พี่ก็เพิ่งรู้วันนี้จากเจ้าตัวอ่านะ"
มินจูโยนระเบิดทิ้งไว้ก่อนจะรีบเดินไปกับแฟนตัวเล็กของเธอ ทิ้งให้ร่างโปร่งที่มีอาการ กัดริมฝีปากล่างไว้ทำตัวไม่ถูก
.
.
.
.
.
.
.
ยูจินยอมมาทานมื้อเย็นกับวอนยอง ร้านอาหารญี่ปุ่นร้านโปรดของร่างบาง ที่เขาเคยพามาบ่อยๆเมื่อก่อน บรรยากาศในร้านยังเหมือนเดิม รสชาติอาหารก็เหมือนเดิม รวมถึงความสัมพันธ์ของคนทั้งสองที่ตอนนี้คลุมเคลือเหมือนตอนที่เคยมา

"ความหมายของดอกคาเมลเลียที่อาตั้งใจให้นยองคือความหมายไหนหรอคะ"
ร่างบางเริ่มด้วยคำถามที่เธออยากรู้

"นยองอยากให้เป็นความหมายไหนล่ะ"
ร่างโปร่งตอบคำถามด้วยคำถามทำให้คนถามทำหน้างออีกครั้ง

"ให้ก็เพราะอยากให้ไง"

"แล้วทำไมวันนี้ถึงไม่เป็นดอกลิลลี่ ออฟ เดอะ วัลเลย์ แล้วล่ะคะ"
ร่างบางเท้าคางจ้องร่างโปร่งรอฟังคำตอบ

"ก็เพราะวันนี้พิเศษไง วันเกิดนยอง"
พอได้ยินเค้าบอกแบบนั้นหัวใจเธอเหมือนได้รับการรดน้ำให้ชุ่มชื่น เธอมีความสุข แทบไม่ต้องมีของขวัญเลยขอแค่อยู่กับเขา

"เล่าให้ฟังหน่อยได้มั๊ยคะ ประธานยูรู้เรื่องเรามั๊ยคะ"

ร่างโปร่งพยักหน้า เขาค่อยๆเล่าให้เธอฟังประธานยูที่ใครๆเรียกกันคือ ยุนโฮ พี่ชายแท้ๆของยูจิน หรือพ่อของซากุระจัง ที่เธอเคยเจอ ยูจินคือรองประธานที่ไม่เคยเข้าบริษัท แต่กลับมาทำงานอยู่เกาหลีที่บริษัทพ่อของเธอ

และตัวการสำคัญที่คอยช่วยยูจินรู้ความเคลื่อนไหวทุกอย่างที่นี่ แม้กระทั่งรู้ว่าเธอทิ้งช่อดอกลิลลี่ ออฟ เดอะ วัลเลย์ คือแชวอน เขารู้เรื่องอึนบีกับกาอึนช่วยวอนยองตั้งแต่ที่ซิดนีย์ และเรื่องคืนก่อนที่เด็กสาวตั้งใจยั่วเขา คงเป็นความคิดของกาอึนเช่นกัน

ส่วนโปรเจคร่วมกันนี่ก็เป็นความคิดของเขาที่รู้จักที่นี่ดี พอกับรู้จักแบรนด์ของเขาเองดี เขาเสนอไอเดียกับแชวอน เขาทำหน้าที่เป็นแค่ที่ปรึกษาให้ เขาบอกวอนยองว่าแชวอนเป็นน้องของพี่สะใภ้เขา เพราะฉะนั้นอะไรที่นี่ ถ้าเขาอยากรู้ก็ง่ายนิดเดียว

ส่วนการมาที่นี่มันไม่ได้อยู่ในความตั้งใจของเขาแต่แรก เพียงแต่แชวอนดันเล่าทุกอย่างที่เกิดขึ้น ความสัมพันธ์ของเขา เธอ และอึนบีให้พี่ชายเขาฟัง ยุนโฮเลยอยากมาเจอเธอด้วยตัวเขาเอง พอกลับจากเกาหลี ก็ส่งคนให้ไปตามเขากลับทันที

"รู้ขนาดนี้แล้วทำไมกลับมาหานยองล่ะคะ"
ร่างบางช้อนตามองอีกคน ตอนนี้เธอมั่นใจมากว่าเกมส์นี้ยังไงเธอก็วิน

"ใครบอกว่ากลับมาหานยองคะ อากลับมาทำงานต่างหาก"

"ไม่ใช่เพราะวันเกิดนยองหรอ เสียใจจังตอนเช้าโทรไปก็ไม่บอก แถมหลับใส่กันอีก"
ร่างบางที่หน้าแดงเพราะแชมเปญ ตาโตตอนนี้แลดูหวานฉ่ำ

"งอแงหรอ อาไม่ตามใจแล้วนะ"
ร่างโปร่งยิ้ม ร่างบางเห็นแบบนั้นก็เปลี่ยนไปนั่งตักร่างโปร่งยกแก้วแชมเปญ

"ไม่งอแงก็ได้ ฉลองวันเกิดดีกว่า ปีนี้นยองมีความสุข ที่มีอาอยู่กับนยอง"

สุดท้ายเจ้าของวันเกิดก็เมาจนได้ เป็นร่างโปร่งที่ต้องพากลับบ้าน เขาประคองพาร่างบางขึ้นห้องนอนอย่างเคยชิน บ้านนี้เค้ารู้หมดทุกซอกทุกมุม หลังจากปล่อยร่างบางนอนเรียบร้อย เขายืนกอดอกมองหน้าร่างบางที่หลับ ใบหน้าเรียว แก้มป่องนิดๆ เหมือนเด็ก อดไม่ได้ที่กดจมูกหอมสักฟอด

"สุขสันต์วันเกิดนะคะ เด็กดีของอา"

.
.
.
.
.
.
.
.
------------------------------------------------------------‐------------------------------------
.
.
.
นยองได้ฉลองวันเกิดกับอายูแล้วนะคะ
เพิ่มเติมความหมายของดอกไม้ที่อายูส่งมาให้นยองนะคะ
ดอกระฆังจิ๋ว ลิลลี่ ออฟ เดอะ วัลเลย์ หมายถึง คุณคือความสุข ผู้เติมเต็มความสุขให้ฉัน

ดอกคาเมลเลีย ส่วนความหมายก็ตามที่มินจูบอกเลยค่ะ





SHARE
Written in this book
INTO STEP [Yujin x Wonyoung]

Comments