รัก
คนหนึ่งคน จะทุ่มเทให้กับความสัมพันธ์ได้นานแค่ไหน
จะใส่แรงไปเท่าทั้งหมดที่มี หรือจะยั้งตัวไว้ก่อน
เพราะไม่อาจรู้ได้เลยว่าสิ่งต่อไปที่กำลังจะเกิดในความสัมพันธ์จะเป็นในรูปแบบไหน

หากมันความชอบที่เกิดขึ้นรวดเร็วเหมือนตอนไฟของเทียนวันเกิดที่ดับไปพร้อมกับคำอธิฐาน คงไม่ต้องสงสัยว่าความชอบคงมาจากการดูรูปพรรณและภายนอกในเวลาเพียงเสี้ยววินาที ไม่ได้จีรังยั่งยืนและสามารถนำกลับไปคิดเป็นเรื่องใหญ่ได้ เพียงแค่ผ่านมาและจำเป็นต้องผ่านไป แค่นั้น

แต่หากมันเป็นเรื่องที่เกิดเชื่องช้าราวกับช่วงเวลาของเทศกาลปลายปีทีี่คอยตั้งตารอ เติมเต็มอย่างเนิบนาบแต่หากสบายใจ ยอมแลกกับการรอคอยเพราะทราบดีว่าคุ้มเพียงใดหากตั้งใจคอยคาดหวังกับผลลัพธ์ของบางสิ่ง คาดหวังกับการที่ให้ และจะได้รับกลับ 
คาดหวังว่าหากชอบไป จะมีรอยยิ้มและความชอบแลกกลับมา

หรือจะเกิดขึ้นอย่างปรวนแปรเหมือนลมพายุในฤดูฝนที่พัดปลิวทุกอย่างโดยไม่ได้คาดการณ์ไว้ เดาดีเดาร้ายไม่ได้และไม่กล้าวางใจกับสิ่งใดทั้งนั้น ปั่นหัวให้เก็บไปคิดว่ามันคล้ายว่าจะดีแต่สุดท้ายดันทำให้มีน้ำเปรอะเปื้อนบนหน้าจากดวงตา

และถ้าสุดท้ายรู้ใจตัวเองแล้วว่าคิดกับอีกฝ่ายแบบใด
กลับมีปัญหาให้หนักอึ้งหัวใจอีกว่าจะทำยังให้คนที่ไม่เคยรู้อะไรสักนิดเลยรับรู้

ให้รับรู้ว่าการทำอะไรมากมายให้เป็นเรื่องพิเศษ
ให้รับรู้ว่าคนที่ไม่รู้ตัวได้รู้ตัวว่ามีสายตาคู่หนึ่งมองอยู่เสมอ

ให้รู้ว่ามีมนุษย์พิเศษแอบจำเสียงได้ จำสิ่งที่ชอบ/ไม่ชอบได้ จำอาหารเมนูโปรด นักร้องวงโปรด และอีกมากมาย
ให้รู้ว่าการเดินสวนกันตอนเช้าไม่ใช่เรื่องบังเอิญ
ให้รู้ว่าลูกอมบนโต๊ะในตอนบ่ายมีที่มาที่ไป

จะแอบชอบยังไงก็ต้องเก็บไว้ก่อน
ไม่รีบ ไม่ปุปปัป ทำให้เหมือนเป็นเรื่องทั่วไป
((แต่การชอบใครสักคนมันไม่ทั่วไปโครตๆ ;-(  ))
จะไปเปิดโปงความในใจแบบสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้ เพราะหากบอกไปจะกลายเป็นการทำร้ายน้ำใจกันทันทีหากอีกฝ่ายยังไม่ทันพร้อมที่จะรับมันเอาไว้ อาจทำให้มีการเสียน้ำตาและจมอยู่กับเพลย์ลิสต์คนไม่เอาไหนอยู่เป็นเดือนๆ หลบหน้าและสุดท้ายกลายเป็นคนไม่รู้จักกัน

แย่ทีเดียว หากต้องกลายเป็น
   กลายเป็น

ผู้ส่งสารที่ถูกผู้รับสารปฏิเสธกลับ
นักพิชิตยอดเขาที่เจอกำแพงน้ำแข็งก้อนใหญ่
เพื่อนคนสนิทที่ไม่ได้พูดความลับออกไป
และอีกหลายสถานะที่มีความในใจว่าเจ็บเพราะไม่ได้รับรักกลับเหมือนกัน

สุดท้ายแล้วถ้ารักไม่เป็นดั่งหวังก็ต้องกลับมานั่งคิดใหม่
ว่าที่ทำไปมันไม่ดี หรือมันดีแล้วแต่ยังไม่พอ
หรือให้ทำให้พอถ้าไม่ใช่ก็คือไม่ใช่ เพราะการพยายามอันมากมายสุดท้ายก็ไม่ได้ทำให้ถึงเส้นชัย มีแต่วิ่งวนอยู่ในความทรงจำอันหนักอึ้งและมหาศาลที่ไม่ว่าทะเลที่กว้างที่สุดในโลกนี้ก็ไม่สามารถบรรจุได้ เปิดเพลงฟังก็นึกถึง เจอร้านข้าวที่มีเมนูโปรดก็คิดถึง ดูหนังเรื่องไหนมีตัวละครคล้ายเขาคนนั้นก็นึกถึง มีข้ออ้างอีกเป็นสารพัดให้ได้เอื้อนเอ่ยความคิดถึงออกมาอย่างล่องลอยเพราะไม่มีที่ให้ส่งความคิดถึงไป

หากความคิดถึงมีตัวตนและถูกมองเห็นได้
บนโลกนี้คนเราคงหายใจด้วยความคิดถึงกันไปแล้วมากกว่าครึ่ง เพราะคิดถึงอยู่เลยทำให้อยากใช้ชีวิตในวันข้างหน้าต่อ อาจจะได้เดินเจอ อาจจะได้พูดคุย
อาจจะได้ส่งความคิดถึงให้ถึงที่หมายจริงๆ

you’ll never understand
until it happens to you



ถ้าไม่ชอบเองก็คงไม่รู้
ถ้าไม่รักเองก็คงไม่เข้าใจ

อาจจะเป็นความรู้สึกอะไรประมาณนั้น
ที่แม้จะดูหนังรักมาสักกี่ร้อยเรื่องแต่พอมาเจอในชีวิตจริงก็เหมือนต้องนับหนึ่งใหม่เพราะมันไม่เหมือนกันเลยสักนิด แม้จะอ่านหนังสือที่เกี่ยวกับความรักเล่มโปรดมาสักกี่หนก็มีเพียงส่วนน้อยเท่านั้นที่จะเทียบหาความใกล้เคียงจากหนังสือได้

จะดูจากประสบการณ์ของเพื่อนสนิท ของคนรอบข้างก็แล้ว แม้จะเคยเป็นคนเก่งที่คอยให้คำปรึกษากับใครต่อใครแต่พอต้องมาเป็นเรื่องที่เจอเองกลับกลายเป็นคนไม่เก่ง ไม่มีความกล้ามากพอที่จะตัดสินใจเพราะไม่รู้ว่าถ้าตัดสินใจเลือกสิ่งใดไป จะเสียใจหรือเสียดาย


ไม่รู้
ไม่รู้เลย



ที่เขาเรียกกันว่า ชอบ 
ที่เขาเรียกกันว่า รัก

มันไม่สามารถคาดเดาได้เลย





SHARE

Comments