กระต่าย คุณวาฬ หน้าผา และ ท้องทะเล
หน้าผาที่สูงชันกับทะเลที่กว้างใหญ่ พระอาทิตย์ยามเย็นที่ดึงดูดให้พวกเขามาพบกัน ความเหงาใต้ท้องทะเลและความกว้างใหญ่ของผืนแผ่นดินเป็นพยานความรักของพวกเขาสองคน.

แต่หากกระต่ายกับวาฬจะรักกันได้จริงหรือ?
พวกเขาต่างมาพบกันเมื่อท้องฟ้าเป็นสีส้มเสมอ แบ่งปันเรื่องราวที่ดี หัวเราะไปกับเรื่องตลกที่ได้เจอกันมา ความผูกพันของพวกเขาถักทอจนกลายเป็นความรักและไม่ว่าใครๆ ก็ต่างอิจฉากระต่ายกับวาฬ โดยที่ไม่มีใครต่างให้ความสงสัยเลยว่า กระต่ายที่อยู่บนบก กับ วาฬที่อยู่ใต้ทะเล จะอยู่ด้วยกันได้ยังไง พวกเขาก็แค่รักกัน



จนกระทั่งวันนึงวาฬมาบอกกับกระต่ายว่า เขาต้องไม่อยู่สักพักนะ ไม่นานเดี๋ยวเขาจะกลับมา กระต่ายร้องไห้ฟูมฟายไม่อยากให้วาฬไป แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะวาฬบอกมันเป็นเรื่องที่สำคัญมาก จะคอยส่งจดหมายผ่านคุณกระเรียนนะ ให้คอยมารับที่นี่ทุกวันเมื่อพระอาทิตย์กำลังจะตกดิน กระต่ายจึงหยุดร้องไห้แล้วพยักหน้าตกลง และมองคุณวาฬว่ายน้ำจากไป

กระต่ายมาที่หน้าผาเพื่อรอคุณกระเรียนเอาจดหมายมาให้ คุณวาฬส่งมาคุยสัพพเหระเหมือนทุกครั้งที่คุยกัน แต่มันไม่มากพอต่อหัวใจเอ่อล้น กระต่ายตัวนี้ต้องการเติมเต็มมากกว่านั้น มันเหงาเกินกว่าที่จะต้องอยู่กับแค่จดหมาย วันต่อมามันจึงเลิกไปที่หน้าผานั่น เมื่อนกกระเรียนเห็นว่าจดหมายไม่ได้ถูกเอาไปจนมันปลิวว่อนไปทั่วท้องฟ้า จึงบินกลับไปบอกวาฬว่า 
คุณกระต่ายเขาเหนื่อยที่จะรอนายแล้วอ่ะวาฬตัวนั้นไม่ได้แสดงอาการอะไรออกไป ได้แต่ยิ้มแล้วบอกขอบคุณนกกระเรียนที่ช่วยส่งจดหมายให้ ความเหงาใต้ท้องทะเลลึกมันช่างอ้างว้างกว่าทุกวันสำหรับเขา ในเมื่อเขาไม่ต้องการอีก เราก็คงทำอะไรไม่ได้ วาฬตัวนั้นเมื่อเสร็จธุระต่างแดน จึงค่อยๆ ว่ายกลับบ้านอย่างช้าๆ จมอยู่กับความคิดของตัวเอง


ระหว่างการเดินทางที่แสนว้าเหว่ วาฬก็เจอโลมาสีชมพูตัวนึง ว่ายเข้ามาทักทายและชวนพูดคุย วาฬก็พูดคุยด้วยตามประสา โลมาตัวนั้นช่างสดใสราวกับพระอาทิตย์กลางวัน และช่วยปลอบโยนหัวใจของเขาได้ ระหว่างที่วาฬกับโลมากำลังว่ายน้ำอยู่ในทะเล กระต่ายตัวหนึ่งก็เกิดคิดถึงคุณวาฬของเขาขึ้นมา และลองไปที่หน้าผาประจำของเราดู กลับพบแต่เพียงความว่างเปล่า คุณวาฬไม่ส่งจดหมายหาเขาอีกแล้ว

ในขณะที่กระต่ายกำลังจะหันหลังกลับบ้าน เขาได้ยินเสียงหัวเราะที่แสนคุ้นเคย เสียงของวาฬตัวนั้น เขากำลังกลับมา! กระต่ายกระโดดโหยงเหยงไปหาด้วยความดีใจ แต่กลับต้องหยุดก้าวขา เมื่อเสียงหัวเราะนั่นไม่ได้มีเพื่อเขาอีกแล้ว
คุณวาฬของผมเขากำลังอยู่กับคุณโลมาสีชมพู พวกเขาช่างเข้ากันได้ดีเหลือเกิน
กระต่ายเหม่อมองพวกเขาเล่นด้วยกันอย่างสนุกสนาน ความห่างที่พวกเขาอยู่ไกลกันมากที่สุด ยังไม่เท่าความห่างระหว่างหน้าผากับท้องทะเล กระต่ายตัวนั้นสั่นจนสายลมพัดปลิวสไว สายลมนั่นพัดพาจดหมายที่เคยอยู่ตรงหน้าผามาให้เขา เขาเปิดจดหมายนั่นพร้อมสายฝนก็กำลังตกลงมาระหว่างเขาอ่านจดหมายนั่น 
รออีกหน่อยนะ ผมกำลังกลับไปแล้ว
วาฬตัวนั้นเห็นกระต่ายอ่านจดหมายของเขาอยู่บนหน้าผา ก็ทักทายด้วยสายน้ำบนหลังของเขา กระต่ายตัวนั้นยิ้มให้เขาด้วยความยินดี ยินดีที่วาฬได้เจอคนที่ดี ยินดีที่ได้เจอคนที่สามารถอยู่ด้วยกันได้ในท้องทะเล วาฬเห็นอย่างนั้นก็ดีใจที่เห็นกระต่ายมีความสุขเช่นกัน เท่านี้เราก็คงใช้ชีวิตได้อย่างมีความสุข 
โดยที่ไม่รู้เลยว่ารอยยิ้มที่เปื้อนฝน มันผสมน้ำตา ที่เอ่อล้นยิ่งกว่าท้องทะเลที่กว้างใหญ่นี้เสียอีก
                                                              จบ

#จำไว้ว่านี่คือเรื่องที่แต่งขึ้น
SHARE
Writer
iTEAu
Mrs.Ex
memories always haunted you at middle-night 🌙

Comments

helloanonymous
11 months ago
แล้วคุณกระต่ายหายไปไหน ทำไมไม่ยอมมาเอาจดหมาย
Reply
iTEAu
11 months ago
คุณกระต่ายมันเหงาเกินกว่าที่จะต้องอยู่กับแค่จดหมายค่ะ อยากเจออยากคุยกับตัวเป็นๆ อารมณ์น้อยใจแฟน TTT