CRY . TK
          ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่ร้องไห้ดังที่สุด
       หรือตอนไหนที่ร้องไห้เงียบๆข้างใน
                 อันไหนเจ็บกว่ากัน


.
.
.

ฉันมักจะร้องไห้เสียงดังที่สุด
ตอนกลัวใครบางคนจากไป 

ร้องไห้เพราะรู้ตัวว่าฉันไม่สามารถรั้งเค้าไว้ได้

ไม่ว่ายังไงก็ตาม


ไม่ใช่เพราะฉันหมดแรง

แต่ใครคนนั้น
หมดแรงที่จะจับมือฉัน

และทุกอย่างล้วนเป็นความผิดของฉันเอง

.
.
.
...

ในตอนนั้น

ฉันงี่เง่า

ฉันใจร้อน

ฉันอยากเอาชนะ

ฉันเห็นแก่ตัว
ฉันอยากได้ความสนใจทั้งหมดจากเขา

ฉันขี้ประชด

ฉันเอาแต่ใจ

ขี้กังวล

เป็นห่วงไปทุกอย่าง

และบางทีฉันก็วุ่นวายมากเกินไป



.
.
.
จนเขาเหนื่อย

เหนื่อย. . . 

และเหนื่อย. . . 






           ในวันที่ทุกอย่างมันแย่ไปหมด
             ไม่รู้ตัวเลยว่าทำอะไรลงไป





          ฉันหยุดคิดทบทวนระหว่างเดิน
         ว่าทุกอย่างมันเกิดขึ้นเพราะอะไร


    เพราะแค่ความกลัวในใจของฉันแค่นั้นหรอ

          จะยอมให้ทุกอย่างมันพังแบบนี้
              เพราะเหตุผลนี้จริงๆหรอ




       ถ้าเดินต่อไปแล้วจะเสียใจทีหลังมั้ย
      ถ้าเขาไม่อยู่ให้ย้อนกลับมาแก้ไขแล้วล่ะ




         ฉันเดินต่อไปพร้อมคำถามนี้ในหัว








ทั้งความเสียใจความโกรธน้อยใจ
มากมายปนกันยุ่งเหยิงไปหมด







มี1คำถามเกิดขึึ้นว่า

ถ้าตัดทุกอย่างที่รู้สึกตอนนี้ออกไปล่ะ



                       พบว่า


        มันเหลือแค่1ประโยคที่ตัวเองได้ยิน





                      คือ
                      ฉันรักเขา


                       รัก
    


                     และรัก



             ไม่มีประโยคอื่นเลย

                     นอกจากรักและรักมากจริงๆ

. . 
.
.
.

ฉันหยุดเดิน


หันหลังวิ่งกลับ



ทิ้งความโกรธ
ทิ้งทุกอย่าง

กลับไปเคาะประตูบานนั้น


แล้วบอกว่า ฉันขอโทษ

ฉันแค่คิดว่า ฉันควรขอโทษ


ไม่กล้าสบตา


เขาดึงฉันไปกอด

ฉันร้องไห้เสียงดัง

เป็นอ้อมกอดเดิม
ที่อบอุ่นเหมือนเดิม




แต่ไม่รู้เลยว่า 
ฉันยังเป็นอ้อมกอดที่สบายใจของเขาอยู่มั้ย




และคุณรู้อะไรมั้ย 
ฉันพึ่งรู้ว่าเสียใจยิ่งกว่ามันเป็นยังไง
เมื่อเขาพูดประโยคที่มีความหมายว่า

เขาหมดแรงแล้้วที่จะจับมือฉัน


ตอนนั้นไม่มีเสียงร้องไห้อีกต่อไป


เวลาในหัวหยุดนิ่ง
น้ำตาไหลเงียบๆ



และร้องไห้ข้างในใจอย่างไม่มีที่สิ้นสุด
ตอนรู้ว่าเค้าไม่มีความคิดรั้งฉันไว้เหมือนที่ฉันคิด



           ที่สุดก็คือสุดท้ายทุกอย่าง
              มันไม่ใช่ความผิิิดใครเลย

                    คืือฉันเอง





เป็นบทเรียนเตือนตัวเองได้เป็นอย่างดี
ความรักไม่ใช่การเอาชนะ

ไม่ใช่การใช้อารมณ์


ความรัก คือ ความรัก

คือความเข้าใจ

คือการให้อภัย

คือการดูแลหัวใจของกันและกัน

คือการเรียนรู้กัน และการปรับตัวเข้าหากัน

คือการให้เกียรติซึ่งกันและกัน

ความรักของฉัน คือ การที่จะจับมือเธอไว้ทุกเมื่อ.                            ที่เธอต้องการ

จะยืนข้างเธอไม่ให้เธออึดอัดใจ

จะเป็นกำลังใจให้ทุกความสำเร็จและความเสียใจ


        และจะไปก็ต่อเมื่อเธอบอกคำเดียวว่า
                         ไม่รักกัน






SHARE
Written in this book
jusminium
Writer
Match
ThaP
ความสุขก็เป็นเหมือนอารมณ์หนึ่งไม่คงอยู่ตลอดไป

Comments

chubbybaiyor
1 year ago
เราเป็นกำลังใจให้นะคะคุณ ขอให้รักครั้งนี้ยังคงอยู่ ขอให้คุณรักษาไว้ได้ อาจจะดูยากซักหน่อย แต่ขอเป็นกำลังใจให้นะคะ ลองทำให้เต็มที่อีกซักครั้ง ถ้ามันไม่ไหวจริงๆ ก็โอบกอดตัวเองไว้ให้แน่นๆเลยนะคะ อยากจะบอกว่าเราเข้าใจคุณมากเลย
Reply
Match
12 months ago
เรากำลังรักษารักครั้งนี้ไว้อย่างสุดกำลังเลยค่ะ
ขอบคุณที่เป็นกำลังใจให้นะคะ
ถ้าที่สุดแล้วเขาไม่มีความสุขที่จะจับเมื่อเราต่อก็คงปล่อยให้เขาไป.
เพราะยังไงเราก็อยากเห็นเขามีแต่รอยยิ้มต่อให้รอยยิ้มนั้นไม่ได้เป็นของเราแล้วก็ตาม( ˘ ³˘)♥