บันทึกความทรงจำหนึ่งปีในศาลายา

ถนนสองเลนทอดยาวขนาบไปด้วยต้นไม้ต้นใหญ่ สนามหญ้าสีเขียว แสงแดดส่องประกาย ไอแดดที่พัดมาตามลม จักรยานแม่บ้านคันเก่งที่ส่งเสียงกรอกแกรกอยู่เสมอ 

ภาพจำของศาลายาในวันแรกยังคงติดตาฉันอยู่ 

แต่อีกนานแค่ไหนกันที่ฉันจะจำความรู้สึกเหล่านี้ได้...

เมื่อเดินทางนานไป บางทีใจก็ลืมความรู้สึกยามแรกเดิน

การเข้ามหาวิทยาลัยของฉันไม่ใช่เรื่องน่าตื่นเต้นเท่าไรไม่มีความทรงจำที่มานั่งลุ้นว่าจะติดหรือไม่ติด ไม่มีโมเม้นท์กระโดดตัวลอยเพราะความดีใจ

สิ่งที่ทำให้หัวใจของฉันแง้มประตูออกมาเต้นระรัวได้คงเป็นความตื่นเต้นในสถานที่ใหม่ๆ สถานการณ์ใหม่ๆ ที่รออยู่ข้างหน้า

ชีวิตหนึ่งของฉันเริ่มต้นที่ศาลายา

ศาลายาเป็นวิทยาเขตหนึ่งของมหาวิทยาลัยมหิดล นักศึกษาปีหนึ่งของทุกคณะในเครือมหาวิทยาลัยมหิดลจะต้องมาเรียนรวมกันที่วิทยาเขตแห่งนี้ 

ที่นี่เป็นมากกว่าแค่สถานที่เรียน สำหรับฉันมันเป็นที่สำหรับการเติบโตอย่างแท้จริง

ฉันในวัย 17 คิดว่าตัวเองโตมากและฉันคงโตกว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว

แต่ฉันในวัย 19 กลับรู้สึกว่าตัวเองนั้นเป็นเด็กงี่เง่า เอาแต่ใจและไม่ยอมโตเอาเสียจริง

มันเริ่มจากเด็กที่คิดว่าตัวเองเก่งและเข้มแข็งที่สุด สร้างกำแพงไว้หนาปึ๊กเพื่อป้องกันคนอื่นมาเข้ามาทำร้าย

 นานวันเข้ากำแพงนั้นค่อยๆ โตขึ้นๆ โตล้อมตัวเอง จนไม่กล้าขยับไปไหน 

มองเห็นภายนอกผ่านเพียงรูที่เจาะเอาไว้เท่านั้น

จนวันหนึ่งกำแพงถูกทำลาย 

เหมือนมีคนมาบังคับให้จ้องมองตัวเองในกระจก 

ไม่ว่าจะน่าเกลียดแค่ไหน หรือสวยงามเท่าไหร่ แค่ยอมรับมัน 

ฉันไม่ดีหรอก แต่ฉันกำลังจะดี

ฉันไม่เก่งหรอก แต่เชื่อฉันสิว่าฉันจะเก่ง

มันมีแค่ฉันในเมื่อวานและฉันในวันนี้

มองดีๆโลกมันมากกว่าที่เคยเห็น มีคนมากกว่า สวยงามกว่า ดีงามและเลวร้ายมากกว่า

หนึ่งปีที่ผ่านมาฉันได้เรียนรู้อะไรไปก็มาก ละเลยอะไรไปก็มาก ผิดพลาดไปยิ่งกว่ามาก

แต่นั่นคือการใช้ชีวิต

อีกไม่นานฉันคงจะลืมอะไรไปหลายๆอย่าง 

แต่ฉันแน่ใจว่าความรู้สึกของฉันจะยังคงอยู่ 

ไอแดด ต้นไม้ และ ฉัน

เพราะชีวิตนี้เป็นของฉัน ฉันจึงสำคัญ

SHARE

Comments