ข้อความที่ไม่ได้เอ่ยออกไป : จากฉัน ถึง คุณ
ปีที่แล้ว...
เราเจอกัน ทักทายแบบคนรู้จัก และเดินผ่านไป
จนวันนึงเวลาพาเรามาพบกัน เป็นครั้งแรกที่ได้คุยกับคุณนานๆ และเป็นครั้งแรกที่ฉันสัมผัสได้ถึงความรู้สึกลึกๆ ข้างใน ที่เหมือนกำลังกระโดดโลดเต้น มันรุนแรงเสียจนคิดวนในหัวว่า นี่ฉันกำลังจะตกหลุมรักคุณใช่ไหมนะ..

หลังจากวันนั้น เราคุยกัน ปรึกษากันเรื่องงาน
คุณยังคงเป็นคนเดิม คนที่มองว่าฉันเป็นเพื่อนร่วมชั้น
ส่วนฉันก็ยังคงเป็นคนเดิม คนที่เป็นเพื่อนของคุณ
หากแต่ว่าถ้าคุณนิ่งเงียบแล้วหยุดฟังเสียงหัวใจของฉันสักพัก คุณจะรู้ถึงบางสิ่งที่อยู่ข้างใน

เมื่อเริ่มรู้สึกดีๆ กับใคร อารมณ์มักอยู่เหนือเหตุผลเสมอ เราจะมองว่าสิ่งนั้นดี หรือแม้กระทั่งหาเหตุผลร้อยพันเพื่อมายืนยันความเชื่อ หรือต่อต้านความรู้สึกด้านลบ
ความคิดของฉันที่มีต่อคุณก็เช่นกัน...

ยิ่งได้คุย ยิ่งดึงดูดให้ความรู้สึกนั้นเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ 
ในตอนนั้น ฉันคงเหมือนดอกทานตะวัน ที่ต้องคอยหันหน้าเข้าหาดวงอาทิตย์เสมอ ชื่นชอบ อยากอยู่ใกล้ๆ ดวงอาทิตย์ที่ช่างแสนอบอุ่นและทำให้ฉันรู้สึกเบ่งบาน
จนบางครั้งดอกทานตะวันดอกนั้นก็ตีความหมายของดวงอาทิตย์ผิดไป...

แต่ความจริงก็คือความจริง ต่อให้คุณอยากจะบิดเบือนมันมากขนาดไหนก็ตาม
ความจริงที่ว่าแสงของดวงอาทิตย์ ส่องสว่างแก่ดอกไม้ทุกชนิด
แต่ถึงอย่างนั้น... ก็ยังรู้สึกมีหวัง
ฉันไม่รู้ว่าจะเรียกสิ่งนั้นว่าอะไร กลไกการป้องกันตัวเอง คุณที่ให้ความหวังหรือเป็นตัวฉันที่กำลังหลอกตัวเองอยู่

นั่นเป็นอีกครั้งที่ฉันร้องไห้กับตัวเอง

คุณเป็นเหมือนคลื่นใต้น้ำ แสนสงบ ราบเรียบในครั้งแรกเห็น จนกระทั่งคลื่นนั้นซัดมา

ฉันไม่รู้ว่าคุณกำลังคิดอะไร หากเปรียบความรู้สึกของคุณเหมือนกับอะไรบางอย่าง คงเป็นมหาสมุทรส่วนลึกสุด ที่แม้ตัวฉันอยากจะค้นมันยังไง ก็ดูจะเปล่าประโยชน์ กลับกันยิ่งค้นมากเท่าไหร่ สิ่งนั้นกลับย้อนมาทำร้ายตัวฉันแทน เหมือนกับคนจมน้ำที่พยายามจะตะเกียกตะกายขึ้นไป หากแต่ส่วนลึกยังคงรู้สึกหลงใหลในสิ่งนั้น...

การต่อสู้กับใจตัวเองไม่ง่ายเลย
ความคิดกับหัวใจมักสวนทาง ฉันเหมือนคนหยุดชะงักตรงทางแยกสองทาง ลังเล กังวล เสียดาย กลัว หลากความรู้สึกเกิดขึ้นพร้อมกัน

กระทั่งมาถึงจุดที่เกินจะรับไหว ความอดทนของคนมีจำกัด ฉันเริ่มมองไม่เห็นว่าการที่ยังอยู่ในจุดๆ นี้มันจะทำให้ชีวิตของฉันดีขึ้นยังไง มันเหมือนคนโดนปิดตา เดินวนอยู่ในหุบเขาที่ไม่มีทางออก มันคลุมเครือ... จนอยากจะเลิกชอบแล้ว การชอบใครมันควรจะทำให้ฉันยิ้มได้ ไม่ควรจะเหนื่อยขนาดนี้เลย

และแน่นอนว่าไม่ง่าย
เมื่อผ่านบททดสอบนึง โลกก็เหวี่ยงอีกบทนึงที่ยากกว่ามาให้..
ฉันต่อสู้กับใจตัวเองมาเรื่อยๆ ทั้งเหนื่อย ทั้งท้อ ร้องไห้กับตัวเองหลายๆ ครั้ง
หรือแม้กระทั่งยังมีความรู้สึกดีๆ ให้ รู้สึกใจเต้นแรงเวลาเจอหน้า
เป็นเช่นนั้นมาโดยตลอด


จนกระทั่งในตอนนี้ทุกสิ่งเริ่มเปลี่ยนไป

"ความเจ็บปวดเปลี่ยนเราให้เข้มแข็งขึ้น หรือความเจ็บปวดทำให้เราชินชากว่าเดิม"

เป็นครั้งแรกในรอบปีที่ฉันไม่ได้รู้สึกเหมือนก่อน ใจฉันเริ่มสงบ ผ้าที่ปิดตาไว้กลับถูกแก้ออก ฉันเริ่มมองเห็นทาง และที่สำคัญ "ฉันไม่ได้รู้สึกใจเต้นกับคุณอีกแล้ว"

ฉันยังคงมีความรู้สึกดีๆ ให้คุณ เพียงแต่ไม่ยึดติดกับคุณเหมือนที่ผ่านมา
ฉันยังคงเป็นห่วงคุณ แต่ฉันกลับอยากจะโอบกอดตัวเองมากกว่า
ฉันยังปราถนาดีกับคุณ และหวังว่าคุณจะได้เจอสิ่งดีๆ

ถึงคุณ... ที่เข้ามาเพื่อทำให้ฉันรักตัวเองมากขึ้น
คุณ ที่ทำให้ฉันได้รู้ว่าฉันชอบคนแบบไหน
คุณ ที่ทำให้ฉันได้สัมผัสความรู้สึกหลายๆ ความรู้สึก
คุณ ที่ทำให้ฉันไม่รีบร้อนจะรักใคร
คุณคนที่เหมือนบทเรียนสำคัญ
และเพราะคุณ ทำให้ฉันได้ค้นพบมุมใหม่ๆ ในตัวเอง

หากคุณเหมือนมหาสมุทร ใจของฉันก็คงไม่ต่างอะไร
ยากแท้หยั่งถึง เปลี่ยนแปลงได้ และมีหลายสิ่งที่ฉันเองก็ยังไม่รู้เกี่ยวกับตัวเองเหมือนกัน

สุดท้ายนี้ เมื่อมาถึงทางแยก ฉันก็ได้เลือกเส้นทางที่ตัวเองจะไปด้วยความแน่วแน่ว่า
ฉันจะปล่อยให้คุณหลุดลอยไป...
ออกจากวงโคจรของฉัน และเป็นอิสระจากกันและกัน :-)

ขอบคุณที่ครั้งนึงเราผ่านมาเจอกันนะ

จากฉัน ถึง คุณ

SHARE
Writer
MAWISH9
Dreamer
ฝากความรู้สึกไปกับตัวหนังสือ

Comments