ถ้าหากวันหนึ่งฉันตาย



To Heaven, happiness and faith


   
    
     เราเป็นลูกคนเดียว เกิดมาในครอบครัวทีี่ี่ไม่สมบูรณ์์แบบมากนัก ฐานะที่บ้านของเราอยู่ในระดับปานกลางไปถึงใช้เงินแบบเดือนต่อเดือน เราไม่ค่อยมีเงินเก็บเนื่องจากมีค่าใช้จ่ายที่เยอะ ไม่ค่อยได้กินข้าวพร้อมหน้ากัน, นานๆทีถึงจะมี ญาติๆของเราหลายคนมีบ้านและมีพื้นที่เป็นของตัวเองแต่เรากลับมีแค่ห้องรกๆในตึกเก่าๆที่ดูจะพังแหล่มิพังแหล่


    แต่ถึงอย่างงั้นฉันก็กล้าพูดได้เลยว่าเรารักครอบครัวของฉันมากขนาดไหน ถึงแม้บางครั้งเราเคยคิดที่จะหนีออกไปบ้างบางครั้งแต่นั่นก็เป็นเพียงแค่ความคิดชั่ววูบ 


   และถึงแม้บางทีเราเคยคิดที่จะอยากตายเนื่องจากสภาวะเครียดอยู่หลายครั้งแต่ก็ต้องล้มเลิกความคิดนี้ไป 





พอมาลองคิดๆดู, ถ้าหากวันนึงเราตายขึ้นไปจริงๆ จะเกิดอะไรขึ้นบ้างนะ 


อย่างแรกเลย, พ่อกับแม่ต้องร้องไห้แน่ๆ 


อย่างที่สอง, ทุกคนคงจะเสียใจปนสงสัยว่าเราฆ่าตัวตายเพราะอะไรแน่นอน


   
    ย้อนกลับไปดูย่อหน้าแรกที่ได้เขียนเอาไว้ 

     พ่อกับแม่รักกันดี, ไม่มีปัญหาครอบครัว, ฐานะไม่ยากจน, ไม่มีปัญหากับใคร 

   ถ้าตัดเรื่องเงินออกไปครอบครัวเราคงกลายเป็นครอบครัวที่เพอร์เฟ็คที่สุดแน่ๆ 

แต่ใครจะไปรู้, บางทีการที่ใครซักคนอยากจะจบชีวิตของตัวเองอาจไม่ต้องมีสาเหตุอะไรเลยก็ได้ 


บางที, เขาอาจรู้สึกว่าชีวิตของเขานั้นมาถึงจุดอิ่มตัวและเขาอาจไม่ต้องการไขว่คว้าอะไรอีกต่อไป

แต่เชื่อมั้ยว่่าไม่มีใครเข้าใจเหตุุุผลนีี้หรอก ไม่่่่่เข้าใจเลยซัักนิดเดียว



และนั่นคือสิ่งที่จะเกิดหลังจากฉันตายอย่างที่สาม


    ไม่มีจดหมายลาตาย 


    ถ้าหากมันดูไม่มีมูลเหตุที่เราจะต้องฆ่าตัวตายเลยงั้นก็ไม่จำเป็นต้องมีเลยก็แล้วกัน 

จากไปอย่างเงียบสงบ, พร้อมกับเสียงแห่งความโศกเศร้าของคนที่ยังมีชีวิตอยู่ และคงมีตัวฉันที่่จากไปแล้วยืนร้องไห้อยู่ข้างๆโลงศพ

    ญาติๆทุกคนคงมารวมตัวกันเหมือนกับเป็นวันรวมญาติ แล้วเพื่อนสนิทที่เรารักจะร้องไห้ให้กับเราหรือเปล่า จะมีสักกี่คนทีี่มางานของเรากันนะ 

   ทุกคนจะคิิดถึงเราไหมถ้าหากเวลาผ่านไป จะยังมีคนแวะเวียนมาหาเรารึเปล่าในอีกสิบยี่สิบปีข้างหน้า หรือตัวเราจะถูกลืมเลือนหายไปตามกาลเวลา 

   
   พอคิดๆดูแล้วก็ใจหายขึ้นมาถ้าต้องอยู่ตัวคนเดียวในโลกที่ไม่มีใครมองเห็นเราได้อีกต่อไป

เครียดตายเลย

  
 "อายุยังน้อยอยู่แท้ๆไม่น่ารีบจากไปเลย" 
 "อย่างงี้พ่อกับแม่จะอยู่ยังไง"
 "ไม่สงสารคนข้างหลังเลย" 


  ถ้อยคำเหล่านี้รึเปล่าที่เราจะได้ยินในงานศพของตัวเอง ถ้าเป็นอย่างงั้นเราคงไม่อยากให้คนที่พูดคำเหล่านี้มางานของเราอย่างแน่นอนถึงจะรู้จักกันก็ตาม 

  แต่ดูเหมือนจะลืมไปคำนึง


 "ทำไมถึงได้คิดสั้นแบบนี้"


  ดวงวิญญาณของเราคงยืนปาดน้ำตาอยู่ข้างๆคนที่พูด ปากพยายามบอกสิ่งที่ตัวเองพบเจอมาให้เขาได้รับรู้

  แต่คนตายไปแล้วพูดอะไรไม่ได้, ถึงพูด...ก็คงไม่มีใครได้ยิน 

  ดูท่าความคิดที่ถูกไตร่ตรองมาแล้วอย่างถี่ถ้วนของเรากลับกลายเป็นการคิดสั้นของคนอื่นไปแล้ว

  น่าเศร้าจัง ตายไปแล้วยังมีคนไม่เข้าใจอีก

 
   จริงๆแล้วเราไม่อยากให้พระสวดหรือเปิดเพลง ทำนองเศร้าๆในงานศพของตัวเอง ถ้าเราเลือกได้ ถ้าเลือกได้น่ะนะ เราคงบอกให้แม่เปิดเพลงที่เราชอบ เลือกอาหารโปรดของเรามาเลี้ยงแขกในงาน คงเป็นอะไรทีี่ดููููมีความสุุขมากเลยว่่่่ามั้ย


  พอคิดดูแบบนี้แล้วมันก็รู้สึกมีความสุขและใจหายไปพร้อมๆกัน เราไม่รู้เลยว่าวันนั้นจะมาถึงเมื่อไร ตัวเราในตอนนั้นจะยังคิดแบบนี้อยู่รึเปล่า 
แต่เราก็ขอให้อย่าใช่ในเร็วๆนี้เลย

  
  เราในตอนนี้ยังอยากมีชีวิตอยู่ แม้จะเป็นชีวิตที่ไม่ดีนักในโลกที่แสนโหดร้าย แต่อย่างน้อยเราก็ยังสามารถค้นหาความสุขของตัวเองเจอ ยังออกไปท่องโลกกว้างและวิ่งตามความฝันได้อีกหลายปี

 
   ไว้เมื่อไหร่ที่เราถึงจุดที่ไม่อยากไปต่อเราค่อยหยุดพักแล้วกันนะ พักนานแค่ไหนก็ได้ตราบที่ตัวเราต้องการเลย







 


  
 


  

  



  
  




  






SHARE
Writer
bemycoffee
Friend don't fall in love
boy, i will give the best thong for u

Comments

PeeRa_P
2 months ago
เรามีความคิดแบบนี้ตั้งแต่เด็กๆ จนโตมาจึงรู้ว่าเป็นโรคซึมเศร้า มันก็จริงนะ ลึกๆก็อยากตาย หวยหา ความสุขที่อยู่ตรงนั้นจริงๆ ทั้งที่ชีวิตไม่ได้แย่หนักหนาอะไรเลย
Reply
Amornx
2 months ago
สู้ๆนะคะคุณ เราเป็นกำลังให้ค่ะ
bemycoffee
2 months ago
คุณเก่งที่สุดเลยที่ผ่านมาได้ถึงขนาดนี้ แล้วมันจะผ่านไปได้ด้วยดีนะคะ เราเป็น✊🏻📦💗ให้ค่ะ ไฟต์ติ้ง !
Ka_jaja
1 month ago
เราคิดเสมอเลย ว่าถ้าหมดภาระเรื่องส่งน้องเรียน ส่งประกันชีวิตให้พ่อแม่ครบ เราก็จะไปแระ มันอิ่มตัวแระ นี่ไม่ยอมมีสัมพันธ์กับใครเลย จะได้ไม่มีห่วง ไม่ได้เกิดอะไรขึ้นเลย แค่พอใจในชีวิตแล้ว
Reply
iam_r
1 month ago
การอยู่ต่อมันยากเสมอ บางทีการจากไปอาจดีกว่าต้องอยู่กันวันที่ต้องผ่านไปอย่างยากลำบาก
Reply
alone2009
11 days ago
ขอบคุณบทความนี้รู้สึกอบอุ่นใจจังเลย
Reply