รัก...
สิ่งหนึ่งที่ทุกๆคนต่างตามหา ไขว่คว้า เพื่อจะได้มันมาครอบครอง บางคนสมหวัง บางคนผิดหวัง บางคนบาดเจ็บ ทุกข์ทรมานกับสิ่งนั้น บางคนจบสิ้นชีวิตตัวเองเพราะสิ่งนั้น สิ่งที่เขาเรียกกันว่า ความรักใช่ๆ เราเรียกกันว่า "ความรัก" 
เเต่ทุกคนต่างนิยามมันต่างกันออกไปมากมาย
มันเป็นรูปแบบที่ไม่มีความตายตัวเลยสำหรับหลายๆคน 

ผมเองมองว่า "รัก" มันเป็นสิ่งหนึ่งที่เรานำมาผูกมัดตัวเราไว้กับสิ่งใดสิ่งหนึ่ง บุคคลใดบุคคลหนึ่ง ซึ่งบางทีมันก่อให้เกิดความทุกข์ (หากรักไม่เป็น) บางทีมันก็ทำให้เกิดความสุข (หากรักเป็น) 

ผมมองว่าการที่จะทุ่มเทความรัก สิ่งที่เราเรียกกันนั้น เราจะให้ใคร ให้อะไร เราก็ต้องเริ่มจากที่ตัวเราเองเป็นปฐม คือถ้าเรารักตัวเราเองไม่เป็น เราจะรักคนอื่น จะเผื่อเเผ่สิ่งที่เราเรียกว่ารักนั้นให้คนอื่นต่อไปได้อย่างไร

อีกประการคือจะรักใคร รักอะไรก็ตาม ต้องรักเพียงเเต่พอดี อย่าเอาใจเรา เอาชีวิตเราไปผูกไว้จนเราเสียซึ่งความเป็นตัวเรา เสียทุกสิ่งที่อย่างไป ซึ่งนั่นจะเรียกว่าความรักคงไม่ใช่ เพราะนั่นคือความโง่เขลาอย่างชัดเจน

รัก .... ก็ต้องรักให้ดี ดีใจที่นี้คือ "พอดี" 
ส่วนที่ย้ำตลอดคือ
รักตัวเองเป็นสิ่งสำคัญที่สุด
 เพราะท้ายที่สุดแล้ว ในวาระสุดท้ายก็มีเเค่ตัวเรา เเค่เราเท่านั้น


SHARE

Comments