ร้านเกมส์ซ่อนสยอง 1
ผมเป็นเด็กหนุ่มมัธยมต้นที่ต้องยอมรับเลยว่า ผมค่อยข้างจะเป็นเด็กที่ติดเกมส์
เอามากๆ คนหนึ่งเลยก็ว่าได้ เรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อเกือบ 10 ปี 
ที่แล้วที่จังหวัดนครสวรรค์ อำเภอในตัวเมืองอำเภอหนึ่ง 

ผมชื่อสองเรียนอยู่ชั้นมัธยมตอนต้น หลังเลิกเรียนผมมักจะไปนั่งเล่นเกมส์กันกับเพื่อนอีีก 3 คน
เป็นประจำทุกวัน ศุกร์ เสาร์ อาทิตย์ หรือมีเวลาว่างจากการเรียนก็จะแวะเข้าไปบ้างในบางวัน
ร้านเกมส์ที่ผมพูดถึง เป็นร้านเกมส์อินเตอร์เน็ต 
ราคาต่อชั่วโมงถูกมากเมื่อเทียบกับร้านอื่นๆ สมัยนั้นแค่ชั่วโมงละ 10 บาท 
โดยเจ้าของร้านเป็นผู้ชายผูหญิงที่เป็นแฟนกัน
เจ้าของร้านชื่อพี่บอย นิสัยของพี่แกเป็นคนตลกเฮฮาขี้อำขี้เล่นเป็นกันเอง ส่วนแฟนของพี่บอยชื่อว่าแนน พี่แนนแกเป็นคนนิ่งๆ ทำอะไรจริงจัง แต่แอบปากร้ายนิดๆ

ร้านเกมส์ของพี่บอยก็จะมีขาประจำหลักๆ คือผมกับเพื่อนที่โรงเรียนอีก 3 คน จะมีลูกค้าสัญจรที่ผ่านมาบ้างแต่ก็ไม่มากนัก ส่วนที่จะเห็นเป็นประจำเลยก็คือ พี่โจ ที่เรียนอยู่ชั้นมัธยมปีทีี่ 6 
จะเรียกว่าพวกเราทั้งหมด 5 คนรวมถึงพี่โจ จะติดทำอะไรกันที่ร้านเกมส์แห่งนี้ แทบจะทุกอย่าง
ไม่ว่าจะกินข้าว หรือนั่งเล่น ทำการบ้าน หรือเรียกได้ว่าเป็นบ้านหลังที่ 2 ของพวกเราได้เลย....

นี่ทุกคนช่วงนี้พี่ให้ได้แค่ไม่เกินเที่ยงคืนนะ เพราะช่วงนี้สายตรวจเข้ามาเวียนบ่อยมาก 
พี่ไม่อยากมีปัญหาตามมาทีหลังน่ะ "
(พี่บอยเจ้าของร้านพูดกับพวกเราด้วยน้ำเสียงจริงจัง)

ครับพี่ เดียวผมจะช่วยดูๆ ให้ไม่เกินเที่ยงคืน เดียวผมจะเคลียร์น้องๆ ในร้านกลับ
(พี่โจที่โตกว่าคนอื่นๆ ในกลุ่มคนเล่นเกมส์ตอบกลับพี่เจ้าของร้าน)

โอเคโจ ถ้าเล่นกันเสร็จแล้วยังไงเรียกพี่ด้วยนะ เดียวพี่จะขึ้นไปรอบนห้องก่อน  
ฝากดูความเรียบร้อยด้วยละ "

ครับ "

ลักษณะของร้านเกมส์จะเป็นบ้านสองชั้น ชั้นล่างจะมีคอมพิวเตอร์ 8 เครื่อง 
วางติดกำแพงฝั่งละ 4 เครื่อง ส่วนเก้าอี้ที่นั่งจะหันหลังชนกัน 
กระจกหน้าร้านจะเป็นบานกระจกทึบที่มองจากด้านนอก เข้ามาไม่เห็นภายในร้าน 
ประตูร้านมีห่วงคล้องแม่กุญแจสามารถล็อคได้ 2 ชั้น (ล็อคประตูในและคล้องแม่กุญแจซ้อน)
บรรไดขึ้นชั้นสองจะเป็นบรรไดตรงขึ้นไป จะมีห้องนอน 1 ห้อง 
มีห้องน้ำในตัว แต่สามารถเดินเข้าออกร้านได้แค่ประตูชั้นหนึ่ง
ด้านล่างแค่ประตูเดียว


วันนี้พอแค่นี้กันก่่่อนนะ "
พี่โจมองดูนาฬิกาในร้านแล้วบอก 
กับพวกเราอีก 4 คน ให้รู้ว่าถึงเวลาที่ควรจะกลับกันแล้ว.. 

พี่บอยเราจะกลับกันแล้วนะพี่ ..ลงมาปิดร้านได้เลยนะครับ 
(พี่โจตะโกนบอกเจ้าของร้านเกมส์)

โอเค ..รอแปปหนึ่งนะเดียวพี่ลงไป "

หลังจากนั้นต่อมา 1 สัปดาห์โรงเรียนของพวกเราก็ปิดเทอมภาคเรียนแรก.. 
ผมและเพื่อนๆ อีก 3 คนขาประจำรวม
ถึงพี่โจก็มาที่ร้านกันบ่อยเกือบทุกวัน
จนแทบจะเรียกว่าสิงร้านเกมส์ก็ว่าได้
แต่พวกผม สังเกตุว่าช่วงพักหลังมานี้ พี่บอยกับพี่แนนดูจะทะเลาะกันบ่อยขึ้นกว่าปกติ .... 


เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอพี่โจ ทำไมดูพี่ๆ ทั้งสองคน
ไม่ค่อยลงรอยกันเลยนะช่วงนี่
(ผมสะกิดถามพี่โจด้วยความอยากรู้)

ธรรมดาแหละชีวิตคู่ ลิ้นกับฟันมันก็ต้องกระทบกันเป็นธรรมดา 
(พี่โจตอบกลับมาในเชิงคิดบวก)

หลังจากนั้นเราก็เล่นเกมส์กันตามปกติจนกระทั่ง ..
มีชายสองคนลักษณะเป็นชายอ้วนท้วม
หนึ่่งคน อีกคนคือชายผอมสูง ทั้งคู่ใส่เสื้อแจ็คเก็ตสีดำ
แต่งตัวมิดชิดเดินตรงเข้ามาภายในร้านเกมส์ ก่อนจะถามพวกเราว่า ...

บอยอยู่ไหม? 
(ชายอ้วนท้วมยิงคำถามเข้ามา)

อยู่ครับพี่ ..อยู่บนห้อง "
(ผมจึงตอบกลับไป)

ขึ้นไปเรียกให้ลงมาหาพวกพี่หน่อยดิ ! 
(ชายอีกคนพูดขึ้น)

ได้ครับ "
ด้วยความที่ผมไม่อยากระราบระร่วง
จึงได้แต่ตะโกนเรียกพี่บอยจากชั้นล่างตรงบรรได

พี่บอยมีคนมาหาครับ "
หลังจากนั้นไม่นาน พี่บอยก็เปิดประตูห้องออกมา
และชะเง้อมองลงไปยังชายทั้งสองที่ยืนรออยู่ภายในร้านเกมส์ ... 

ตึ่กตึ่กตึ่กตึ่ก ตึ่กตึ่กตึ่กตึ่ก ....
เสียงฝีเท้าเจ้าของร้านเกมส์รีบเดินลงมาอย่่่างไว
ก่อนที่จะเรียกชายนิรนามทั้ง 2 ออกไปคุยกันนอกร้าน
เสียงที่ดังทะลุกระจกเข้ามา ของคนทั้งสองฝ่ายทำให้รู้ว่าการเจรจาครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องดีอย่างแน่นอน หลังสิ้นสุดบทสนทนาระหว่างสองฝ่าย พี่บอยก็เดินเข้ามาในร้าน
ก่อนที่ชายทั้งสองจะขับรถมอเตอร์ไซออกไป 
ผมกับพี่โจรวมทั้งเพื่อนๆ อีก 3 คนไม่มีใครกล้าถาม
พี่เจ้าของร้านว่าเกิดอะไรขึ้น ...

โจ!! ถ้าพวกนั้นมากันอีกบอกว่าพี่ไม่อยู่นะ
 
พี่เจ้าของร้านกำชับกับพี่โจพร้อมกับมองมาที่พวกเราที่นั่งอยู่
หลังจากนั้นไม่ถึงครึ่งชั่วโมง พี่บอยกับพี่แนน ก็เดินตามกันลงมาจากชัั้น 2
พร้อมกับกระเป๋าสะพายใบใหญ่สีดำ ...

โจพี่ฝากกุญแจไว้กับนายนะ ถ้าจะเข้ามาเล่นเกมส์กันก็เข้ามาเล่นกันได้ปกตินะ พี่จะไม่อยู่ร้าน 2-3 วัน พี่มีกุญแจสำรองอยู่อีกหนึ่งดอกติดตัว 
ถ้ายังไงก็ฝากร้านด้วยนะระหว่างที่พี่ไม่อยู่ "

พี่บอยฝากกุญแจร้านกับพี่โจผู้เป็นอาวุโสที่สุดในร้านตอนนั้น ก่อนที่เจ้าของร้านทั้งสองจะขับรถยนต์ออกไป
เอ่อ ..ยังไงวันนี้เราเลิกเร็วหน่อยละกันนะ
พี่ชักจะไม่ค่อยสนุกแล้วหว่ะ!!

งัั้นเดียวเราเล่นตานี้กันจบก็กลับกันเลยก็ได้พี่ 
(หนึ่งในเพื่อนของผมพูดขึ้นมา)

วันถัดมา
ผมก็เข้าไปเล่นในร้านเกมส์ปกติ โดยมีพี่โจที่เปิดร้านแทนเจ้าของร้านนั่งอยู่ภายในร้านคนเดียว
ในวันนี้เพื่อนผมอีก 3 คนไม่ได้มาเล่นด้วย จะมีก็แต่ลูกค้าสัญจรทั่วไป
ที่มานั่งเล่นเน็ตฯในร้าน เวลาล่วงเลยมาจนสามทุ่ม
เหตุการณ์เหมือนจะไม่มีอะไรจนกระทั่ง
มีเสียงรถมอ'ไซ คันหนึ่งมาจอดอยู่หน้าร้านก่อนที่จะมีชายสองคนเดินเข้ามาภายในร้านบอยอยู่ไหม ?
(คำถามเดิมจากชายอ้วนท้วมเริ่มพูดก่อน)

ไม่อยู่ครับพี่ (พี่โจตอบกลับไป เสียงสั่นๆ)

แล้วบอยมันออกไปไหน !?
(ชายคนเดิมถามต่อ)

แกบอกว่าจะไม่อยู่ร้าน 2-3 วัน แต่ไม่ได้บอกว่าไปไหน 
(ผมตอบแทนพี่โจ พร้อมกับคิดในใจว่า
ก็พี่บอยไม่อยู่จริงๆ นี่นา )
ชายทั้งสองส่ายหัวพร้อมถอนหายใจก่อนที่จะเดินออกจากร้านและขับรถออกไป 

เดียวรอลูกค้ากลับกันแล้ว พี่จะปิดร้านเลยนะ
พี่ใจคอไม่ดีเลยวะ 
(พี่โจบอกกับผม ผมก็พยักหน้าตอบกลับไป)

เช้าวันที่ 2 ของการเปิดร้านเกมส์
ผมกับเพื่อนอีก 3 คนเดินเข้ามาภายในร้านเกมส์
พร้อมกับเห็นพี่โจกำลังนั่งนับเงินในเก๊ะลิ้นชักรออยู่ก่อนแล้ว

หวัดดีครับพี่ ผมเปิดเครื่องคอมฯเลยนะ ?
(ผมทักทายพี่โจก่อนจะเปิดเครื่องคอมฯตามความเคยชิน)

ตามสบายเลยสองพี่ขอนับเงินให้พี่บอยก่อน "
ก่อนที่พี่บอยจะก้มหน้านับเงินต่อ ... 
พวกเราทั้ง 5 คนนั่งเล่นเกมส์กันทั้งวันภายในร้าน
จนกระทั่งมีเสียงรถมอ'ไซ ที่ผมคุ้นเคย
มาจอดหน้าร้านเกมส์อีกครั้ง ...........
เหมือนเดิมเป็นชายทั้งสองคนที่เข้ามา แต่คืนนี้ดูจะอารมณ์เสียกว่าคืนก่อน ๆเฮ้ย !!! ไอบอยมันอยู่ไหนหว่ะ ทำไมโทร.ไม่ติด
ถ้าขืนยังเงียบอยู่อย่างนี้เดียวข้าจะไม่ทนแล้วนะเว้ย 
(ชายผอมสูงตะโกนลั่นทั้งร้านจนพวกเราสะดุ้งโหยง)

พี่บอยไม่อยู่จริงๆ ครับแล้วแกก็ไม่ได้ติดต่อกลับมาด้วย 
(พี่โจตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่สั่นคลอก)
ก่อนที่ชายทั้งคู่จะปิดประตูกระแทกใส่ แล้วขับรถกันออกไป

กลับกันก่อนเถอะพี่ไม่ไหวแล้วว่ะ !?
(พี่โจพูดขึ้นพร้อมกับมองดูนาฬิกาในร้านที่พึ่งจะเข้าสองทุ่ม)
หลังจากนั้นพวกเราทั้งหมดจึงรีบแยกย้ายกันกลับบ้าน ....
SHARE

Comments