การก้าวข้ามที่ยากยิ่งกว่าอดข้าวเย็น



ฉันถามตัวเองว่าสิ่งที่กำลังจะทำคือสิ่งที่ฉันคิดว่ามันใช่ตัวฉันจริงหรือ

ฉันถามตัวเองซ้ำๆ ว่าตอนนี้ฉันกำลังทำสิ่งที่มันคือตัวฉันหรือ


ฉันเฝ้าถามตัวเองวันแล้ววันเล่าว่ามันคือสิ่งที่ถูกจริงหรือ


แต่แล้วทำไมตัวฉันถึงหวาดกลัวขนาดนี้ ?


ในตอนที่ฉันยังเป็นแค่เด็กตัวเล็ก สิ่งที่ฉันกลัวที่สุดคือการอดข้าวเย็น


การอดข้าวเย็นที่ไม่ได้ลำบาก เพราะฉันตั้งมจจะทำมัน


แต่การอดข้าวเย็นครั้งนั้นก็ทำให้ฉันลำบากเช่นกัน


ฉันหิวทุกครั้งที่มองไปที่อาหารเย็น


แม่ถามฉัน

ทำไมไม่กินข้าว ?


ฉันจึงตอบไปว่า

หนูไดเอทอยู่


การไดเอทของเด็กตัวเล็กๆ ที่ไม่ได้ทำให้น้ำหนักลด


แต่ตอนนี้ฉันโตขึ้นแล้ว


ไม่ใช่เด็กตัวเล็กที่มองการอดข้าวเย็นเพียงอย่างเดียว


ณ เวลาที่ฉันสับสน ฉันกำลังคิดว่าพระเจ้าต้องการอะไรจากฉันกันนะ

ความแน่ใจ ?


ไม่ ฉันไม่แน่ใจ


ความกล้าหาญ


ไม่ ฉันไม่ได้กล้าหาญ


ความเด็ดเดี่ยว ?


ไม่ ฉันไม่เคยเด็ดเดี่ยวสักครั้งเดียว


วันนั้น แม่เลยถามฉันขึ้นมาอีกครั้ง ในตอนที่ฉันกำลังสับสน


ลูกคิดว่าลูกเลือกแล้วใช่ไหม ?


ฉันตอบแม่ไปว่า

หนูไม่แน่ใจ



แม่ฉันได้ยินแบบนั้น ท่านหัวเราะและบอกให้ฉันค่อยๆ คิด


แต่สิ่งที่ฉันได้รับคือการที่ตัวเองต้องก้าวผ่านสักสิ่งหนึ่งด้วยตัวคนเดียว


ฉันต้องทำมันด้วยตัวเองทั้งๆ ที่กลัวจับใจ


แต่สิ่งที่ฉันทำ


คือการผ่อนลมหายใจและก้าวเท้าออกไปด้วยความหวาดหวั่น

เธอทำมันได้ที่รัก สู้เขา


ฉันรู้ว่าถ้าฉันกลัว ฉันก็จะหายใจและเผชิญหน้า


ฉันรู้ว่าถ้าฉันล้ม ฉันจะปัดฝุ่นออกจากเข่าและลุกขึ้นอย่างสง่างามเหมือนกัปตันมาร์เวล


และฉันรู้..


ว่านี่คือสิ่งที่ฉันกลัวยิ่งกว่าการอดข้าวเย็นเป็นไหนๆ


ฉันรู้ว่าเธอจะก้าวผ่านมันไปได้ หลายสิ่งหลายอย่างต้องการเวลาในการทำใจก้าวผ่าน และหลายสิ่งหลายอย่างอาจจะก้าวข้ามไปโดยไม่ต้องคิดอะไร


จากตัวเธอที่กลัวการก้าวข้ามมากกว่าการอดข้าวเย็น

SHARE

Comments