Me and I
เท้าเปล่าที่เหยียบลงบนกระเบื้องห้องนอนมีสัมผัสเย็นเฉียบ อากาศมีความชื้นลดลง เสียงแม่กับน้องสาวกำลังตกแต่งบ้านด้วยซองขนม และอาจแว่วมาด้วยเสียงแมว

โคดาไลน์กับอัลบั้มเก่าๆถูกเปิด กลิ่นเทียนหอมจางลาง และคราบชาคาโมไมล์ติดอยู่ที่ขอบแก้ว เป็นวันสิ้นปีที่เงียบเชียบ เงียบเสียจนความคิดไหลบ่าเข้ามา

เงียบจนเหมือนเงาอีกด้านของกระจกจะตอบกลับมาได้

“เธอเป็นใคร”

เธอเป็นใคร
เธอเป็นใคร
เธอเป็นใคร
เธอเป็นใคร
.

.

ฉันอีกคนที่มีคราบน้ำตาและความบอบช้ำกดทับจนแทบกระอักออกมาอยู่ตรงนั้น กระพริบตาตามจังหวะเดียวกับฉันคนนี้ ขยับตัวเหมือนฉัน และหายใจไปกับฉัน

นั่นคือฉัน ฉันอีกคน ฉันที่ไม่เคยไปไหนและฉันที่อยู่กับฉันเสมอมา ฉันอีกคนที่คอยถามตัวฉันเองว่าเธอเป็นใครอยู่ เธอทำอะไรอยู่ เธอรู้สึกอย่างไรอยู่


ฉันอีกคน ฉันที่เป็นอีกสี ฉันที่เป็นฉันโดยเนื้อแท้และยังคงเจ็บปวดอย่างสม่ำเสมอแม้จะไม่แสดงออกมา


เงาสะท้อนจากอีกฝั่งเป็นสิ่งที่บอกฉันเสมอว่าฉันยังมีหัวใจ มีความรู้สึก เศร้าได้อย่างแสนลึก และลุกมามีความสุขได้เท่าไหร่ก็ได้ที่อยากมี

เพราะรู้ตัวดีว่าหากไม่เจ็บปวดเลยสักครั้ง คงไม่รู้วิธีจะทำมันให้หาย คงไม่ได้เรียนรู้เพื่อจะอ่อนโยนขึ้น คงไม่ได้เรียนรู้ที่จะให้อภัยโลกใบนี้

ส่วนฉันคนนี้ คนที่กำลังมองกระจกอยู่ คนที่มีตาสดใสและพยายามจะวิ่งเข้าหาแสงอยู่เสมอ ฉันก้มลงมองแหวนบนนิ้วกลางสองวงซ้อนของตัวเอง 


.....

แล้วก็เป็นอีกครั้งที่มันต้องเปียกเพราะน้ำตา



ใช่ เธอเป็นทานตะวัน เธอเป็นแดดตอนเช้า เธอเป็นกลิ่นเทียนหอม เธอเป็นเพลงเพราะๆของใครสักคน หรืออาจจะของใครอีกหลายคน และใช่ ฟังนะ ดอกทานตะวันไม่ได้บานตลอดไป มันโรยราเสมอ และแดดตอนเช้าจะผันเปลี่ยนเป็นแดดอื่นได้เสมอ ไม่ต้องเป็นแสงสว่างของเทียนก็ได้ เธอเป็นน้ำตาเทียนที่หลอมละลายยังได้เลย และเธอไม่จำเป็นต้องเป็นเพลงแสนรัก เธอเป็นเพลงเปียโนควอเต็ดของชูมานน์ผู้รันทดรักจนต้องแต่งเพลงอันแสนขมด้วยรสน้ำตาก็ได้

มองเข้ามาอีกครั้ง ฟังฉัน

อย่าได้เจ็บปวดเพราะใครเกินไปนัก เพราะไม่มีหมอคนไหนจะรักษาเธอได้ดีเท่าตัวเธอเอง 

อย่าปล่อยให้ใครมาตั้งชื่อให้เธอใหม่ อย่าปล่อยให้ใครมาสั่งให้เธอต้องเป็นแบบนี้เท่านั้น จงอย่าเป็นแค่สีที่สวยที่สุดเพื่อคนอื่น แต่จงเป็นหลากล้านสีที่อยากเป็นเพื่อตัวเธอเอง 

ถ้ากลับมาอ่านคงจะงงว่าวัยเยาว์มันจะวุ่นวายอะไรนักหนา เอาน่า อย่างน้อยเราก็จะไม่ทำร้ายใจใครเหมือนที่จะไม่ทำร้ายตัวเอง

แปลกดี ฉันคนที่แสนเศร้ามองด้วยสายตาปลอบโยนตอบกลับมา 
ราวกับกำลังจะให้กำลังใจในการเติบโต
ราวกับกำลังจะบอกว่า 


วิ่งต่อไปเถิด 



ที่ที่พระอาทิตย์ขึ้น ที่ที่เธอจะผลิบานและสดใส
จงวิ่งไป และถ้าจะหกล้ม จงลุกขึ้นยืนและวิ่งต่อ 


อย่าปล่อยให้ใจยุ่งเหยิงนัก แต่ก็อย่าปล่อยให้มันด้านชาจนรู้สึกอะไรไม่ได้

สม่ำเสมอในทางของตัวเอง ยินดีกับตัวเอง ยินดีกับผู้อื่น มันไม่ยากเท่าไหร่หรอก มันไม่ง่ายด้วย แต่เอาน่า มันจะผ่านไปอยู่แล้ว

เหมือนน้ำตาเมื่อครู่ที่กำลังเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มตอนนี้ไง

และตอนที่ข้างบ้านเปิดเพลงปีใหม่ คลอไปด้วยเสียงหัวเราะ ฉันอยู่เพียงลำพัง กับฉันที่ไม่โศกเศร้าในกระจกอีกต่อไป




เก่งแล่ว เอาไรมาก :-) 








SHARE
Writer
charrotss
kodaline — The one
let her (grow)

Comments

lunar_
2 years ago
อ่านแล้วมีกำลังใจขึ้นเยอะเลยค่ะ
Reply
trexaround
1 year ago
ขอบคุณนะคะ💫🥺✨
Reply
qblxh
1 year ago
อ่านกี่ครั้งก็ยังชอบเสมอเลย ขอบคุณมากเลยนะคะ🥺🌷✨
Reply
nxrsq
1 year ago
❤️
Reply
Loveyasobad
5 months ago
Made my day🌷😭
Reply