;down to my heart
 
 สำหรับผม การมีชีวิตอยู่มันยุ่งยากมากเลยครับ มันเหมือนพอผมเข้าใจโลกความเป็นจริงมากขึ้น ก็ค้นพบว่าเกิดมาแล้วต้องตาย ทำไมถึงต้องพยายามอะไรมากมายกันขนาดนั้นด้วยครับ ผมตอบคำถามในใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า ว่าทำไมการมีชีวิตอยู่ของผมถึงเหน็ดเหนื่อยเพียงนี้ ทำไมต้องมีการเติบโต มีการเรียนรู้ มีการเห็นแก่ตัว มีการพึ่งพา

  ในช่วงที่ผมดำดิ่งในใจ ขณะนั้นเองผมกำลังโกรธโทษพระผู้เป็นเจ้าที่ประทานชีวิตมาให้ผมครับ เพราะสำหรับผมการมีชีวิตอยู่มันเหน็ดเหนื่อยมากจริงๆ การมีชีวิตที่ต้องเรียนหนักๆ เครียดกับอะไรที่ไร้เหตุผล แบกรับความรู้สึกคนเป็นหมื่นๆคนไว้บนไหล่เพียงสองข้าง มันหนักพอที่จะทำให้ผมอยากหยุดใช้ชีวิต การโตขึ้นแบบไม่มีความมั่นใจของผมทำให้ไม่อยากอยู่ต่อครับ แต่การกลัวความเจ็บปวดก็ทำให้ผมยังคงต้องอยู่ต่อ 

  ตอนนี้ผมแค่กำลังภาวนาให้ร่างของผม จิตใจของผม สมองของผม และทุกๆอย่างในตอนนี้ของผม ถูกเวลาทำให้หายไปครับ ผมทำได้เพียงรอให้ถึงเวลาจากไปของผม ต่อให้หลังจากนั้นคนที่เจ็บที่สุดคือคนที่ยังต้องใช้ชีวิต แต่ผมไม่สนครับ ผมไม่อยากสนอะไรแล้ว ผมอยากเห็นแก่ตัวเหมือนใครหลายๆคนบ้าง เพราะสุดท้ายเมื่อผมจากไป ก็คงไม่ต้องมาแบกรับความรู้สึกอันเจ็บปวดของใครอีกแล้ว
SHARE
Writer
wss
-------
pls, noticed my efforts

Comments