ความสับสนของไส้เดือนดิน
'ไม่มีสิ่งใดที่ยากเกินจะแก้ไข เท่ากับความสับสนในจิตใจของคนเรา'มันเกิดขึ้นกับคนเราได้เสมอ ทุกเวลา ในเวลาที่จิตเราฟุ้งซ่านหรือเลือกไม่ถูกว่าจะไปทางไหน หาหนทางไม่เจอ ไม่มีจุดจบ วนเวียนอยู่แต่กับเรื่องเดิมๆที่ไม่รู้ว่าทางออกที่ดีนั้นคืออะไร ดังเช่น 'ไส้เดือน' อย่างฉันคนนี้ บุคคลผู้ไร้ซึ่งจุดหมายปลายทาง ที่เลื้อยไปมาหาอาหารในดินเหมือนกับว่าชีวิตนั้นใช้ชีวิตไปอย่างหมดค่าไปวันๆ พวนดินไปวันๆ ไร้ซึ่งกระดูกสันหลังเปรียบเสมือนกับไร้ความเป็นหลักเป็นแหล่ง มีทั้งสองเพศ แต่ฉันต่างจากมันตรงที่ฉันเป็นเพียงแค่มนุษย์และไม่ได้มีสองเพศเหมือนกับมันเท่านั้นเองชีวิตในอนาคตควรไปทางไหน?เป็นสิ่งที่ตระหนักอยู่ตลอดเสมอมา ว่าฉันควรจะทำอย่างไรกับปีสุดท้ายที่จะเลือกในสิ่งที่ตัวเองชอบ หรือเลือกสิ่งที่คนอื่นคาดหวัง ฉันควรจะหามันให้เจอในเวลานี้ แต่มันกลับว่างเปล่าและไร้จุดมุ่งหมาย หรือบางทีนั้นเราอาจจะมีจุดมุ่งหมายที่ใครๆก็อยากฝัน ใครๆก็อยากเป็น อยากจะได้มันเราต้องเก่ง เราต้องดี เราต้องสอบได้ แต่สิ่งที่ฉันทำคือนั่งมองมันและหวังก็เท่านั้น ไม่เคยคิดที่จะทำสิ่งใดเพื่อบรรลุสิ่งนั้นเลย ทำแต่สิ่งอื่นๆที่ไร้สาระไปวันๆ เหมือนกับปัจจุบันนี้มันไร้ค่า เมื่อไหร่จะมีสิ่งไหนที่ช่วยทำให้ฉันคิดได้สักที มีฝันที่เป็นจริงซะที พยายามลุกออกจากความเกียจคล้านและความฟุ้งเฟ้อไปสักที เมื่อไหร่จะหยุดเป็นทาสทางอารมณ์สักที เมื่อไหร่เราจะฮึดสู้ดังเช่นเมื่อเมื่อยังเป็นเด็กน้อย ฉันสับสนว่าชีวิตในตอนนี้อะไรคือสิ่งที่ชอบและมีความสุขกับมันจริงๆ สับสนเหลือเกินในความรักที่วุ่นวายด้วยความที่เรา sexuality คล้ายกับไส้เดือน เราเลยเลือกที่จะชอบใครก็ได้ รู้สึกกับใครก็ได้ รักกับใครก็ได้ จะทิ้งใครก็ได้ ความที่เรา 'อะไรก็ได้'นั้นมันมักจะทำให้เราสับสนอยู่เสมอว่า ใครนั้นจะเป็นคนที่เราจะสามารถเป็นบุคคลที่มีความสุขเมื่อยามอยู่ด้วยโดยไม่มีข้ออึดอัด มีความสุขที่ได้เจอเขาหรือไม่ยึดติดกับความเป็นเขา จะมีคนไหนนั้นทำให้เราสบายใจที่สุดนะ มีแค่คนหนึ่งที่เขาไม่ใช่สเปคเราเลย ดูเป็นคนร้ายๆ ไม่รู้ว่าเขาจะจริงจังกับเราจริงๆหรือเปล่า หรือเพียงแค่พบแค่เพียงผ่าน เราไม่ชอบผู้หญิงแบบเขา เพราะเขาแมนไป หรือเราเขาอาจจะเป็นคนเจ้าู้สินะ หรือกับผช.บางคนที่ดูน่ารักดี แต่เขาก็ยังไม่ถูกใจเราควรคิดมากกว่าเพื่อนดีไหมนะ หรือมองใครๆหลายๆคนรอบๆตัวไม่ว่าจะเป็นเพศไหนเราก็รู้สึกปิ๊งไปหมด หรือเราแค่ยัดเยียดวะ? บางีเราอาจจะเป็นแคคนธรรมดาคนหนึ่งสะก็ดีอารมณ์ที่ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะเป็นปกติสักทีคิดว่าตัวเองไม่ปกติหรือแปลกกว่าคนอื่นมาตลอด ตั้งแต่เด็กเสียแล้วจนกระทั่งตอนนี้17ปีใสๆก็ได้ตรวจพบว่าตัวเองนั้นป่วยจริงๆด้วย ป่วยเป็นโรคทางใจที่ใช้ยาเยียวยาคงไม่หาย ยาที่หมอให้กินมันก็แค่เครื่องมือที่ทำให้สุขชั่วคราวก็เพียงเท่านั้น จะหายเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ โรคที่น้อยใจอะไรนักหนา โรคที่ยามเศร้าก็ไม่สามารถควบคุมได้ ทำอะไรไม่มีลิมิต ฟุ้ง ไม่มีสติ อยากสลัดทุกอย่างออกจากตัวเอง ไม่เคยจะหาความสุขที่แท้ หรือเป็นปกติได้สักที ทั้งๆที่เรามีปัญหาเล็กน้อยที่ตนเองแค่คิดว่ามันยิ่งใหญ่ เมื่อไหร่เราจะกลับมาเป็นปกติดังเช่นอายุ12ขวบที่มีความสุขกับเพื่อนๆ เฮฮาด้วยกันเข้าใจกัน ไม่ต้องเครียดเรื่องเรียน ไม่ต้องหวังอะไรสูงมากขนาดนี้ อยู่อย่างสบาย ไม่บ้า

หวังว่าซักวันฉันจะหลุดพ้นกับความสับสนเหล่านี้สักที แต่การจะทำให้สิ่งเหล่านี้เลือนหายไปนั้นฉันควรจะทำเช่นไรหละ? หนีไปดาวอังคารไปปลูกยางพารา หนีไปสวรรค์ก็กลัวไม่มีเพื่อน หนีไปนรกก็กลัวเพื่อนเยอะเกินไปกลัวเราจะอยู่ไม่สบาย หรือจะหนีไปบวชดีนะ หวังว่าความสับสนเหล่านี้จะจางหายไปและทำใหเไส้เดือนตัวนี้เติบโตขึ้น
SHARE
Writer
mobmab
writer,dreamer,student,เพ้อเจ้อ
Bad girl 🖤💔 Bad bi 👱🏻‍♀️🧑🏼‍🦱💃 🏳️‍🌈 Summer depression 🌻 😢 👄

Comments