ซึมเศร้า หรือ งี่เง่า
มันจะเป็นอย่างไร 
เมื่อคนที่เกลียดมนุษย์บนโลกนี้อย่างเรามีความรัก

ใช่.. เราเป็นเอเลี่ยน ที่เจอเอเลี่ยนอีกตัวหนึ่งเข้า
เราคิดมากในทุกๆเรื่องที่เขาทำ
เขาไม่อ่านไลน์เราแต่เล่นไอจี?
โทรไปไม่รับทำอะไรอยู่?
ไปกินข้าวกับเพื่อนจริงหรือมีใครซ่อนไว้รึเปล่า?
เราคอยจับผิดเค้าทุกย่างก้าว
ทั้งๆที่เรารู้ว่าถ้าเขาทำอย่างนั้นกับเรา 
เราคงรับไม่ได้หรอก
ไม่มีใครชอบมันได้หรอก
จนคราวที่ทะเลาะกัน เขาถึงกับบอกว่า
"เป็นแบบนี้อยู่คนเดียวไปเถอะ อย่าไปมีใครเค้าเลย"
"น่ารำคาญ"
"เยอะ"

คำพวกนี้โคตรเจ็บเลยว่ะ

ทำไมเรากลายเป็นคนที่งี่เง่าได้ขนาดนี้วะ

เราถึงขั้นไปทำจิตบำบัดเรื่องการเชื่อใจคนซึ่งได้ความว่า
:
เราเป็นคนชอบตั้งเงื่อนไขให้กับสิ่งต่างๆ
ทำทุกทางเพื่อป้องกันไม่ให้ตัวเองเจ็บ
เพราะถ้าเราล้มลงไปแล้ว
มันไม่มีใครที่จะมารอรับเราเอาไว้เลย

มันเหมือนกับเด็กที่โดนพ่อแม่บังคับทางเดินทุกอย่าง
มาโดยตลอด และเด็กคนนั้นโหยหาซึ่งอิสระ
แต่ทว่าเมื่อใดที่เด็กคนนั้นได้รับอิสระเข้าจริงๆ
มันกลับว่างเปล่า ไม่รู้ว่าจะเริ่มเดินไปทางไหน

ของแบบนี้มันต้องฝึก
ฝึกอนุญาตตัวเอง..
เราเป็นมนุษย์... เราผิดพลาดได้
ฝึกอนุญาต.. ให้ตัวเองเจ็บได้
มันแค่เจ็บ วันนึงมันจะหาย

แต่ทั้งหมดนี้ก็อยู่ที่ตัวเรา ว่าเลือกที่จะเป็นเหมือนเดิม
หรือจะเลือกที่จะเปลี่ยน
เพราะโลกนี้ มันไม่มีอะไรถูกหรือผิดหรอก
:

มันยากจริงๆนะที่จะข้ามผ่านความเป็นตัวเราที่เราไม่ชอบออกไป
มันยากจริงๆที่จะลองเชื่อใจใครสักคน
เรากลัวว่าเราจะโดนหักหลัง เราจะเจ็บ
โดยลืมคิดไปว่า.. ทางไหนมันก็เจ็บเหมือนกัน
แล้วมันจะเสียหายอะไร ถ้าจะได้ลองเชื่อใจใครสักคนดู

มันดีขึ้นนะ 
แต่พอมีอะไรมาสะกิดใจปุ๊บ..
เราจะ "ดิ่ง"
พอดิ่งแล้วใจเราก็เป็นแผล ต้องรอมันหาย
มันเหมือนเรากลับลงไปในเหวที่ยังพอมีแสงสลัวๆพอที่จะมีสติแต่ก็ต้องใช้เวลาในการปีนกลับขึ้นมาบนโลกอยู่ดี

ด้วยความที่ชีวิตเราไม่พึ่งใครเลย
พอเรามีเขาเข้ามาในชีวิต เราเลยคว้าเขาเอาไว้
จิกลงไปในแขนที่เขายื่นมาให้เรา
เราทำเขาเจ็บ... โดยที่เรารู้ตัว
แต่ก็ต้องการที่จะให้เขาพาเราออกไปจากที่ที่มืดมิดนั้น

แต่คุณเอ้ยยย
เวลาดิ่ง.. แม้เขาจะพร่ำบอกรักเราแค่ไหน 
แม้เขาจะอยู่ข้างๆเรา แต่เราดันมองไม่เห็นใครเลย
เรารู้สึกถึงใครไม่ได้เลย
และเมื่อเราลงไปแล้ว เราต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการฮีลตัวเอง... พอฮึลได้แล้ว หากมีอะไรมาสะกิดใจคุณ คุณก็จะตกลงไปในเหวได้อย่างง่ายดาย แต่การปีนกลับขึ้นมากลับยากลำบาก

ชีวิตแบบนี้มันเหนื่อยนะคะ...
เหนื่อยจริงๆ

ทำไมเราต้องพยายามกับทุกอย่างในชีวิตขนาดนั้น

สุดท้ายเราก็ไม่อาจรู้เลย
ว่าเราแค่งี่เง่า หรือเพราะเราเป็นโรคซึมเศร้า
มันเหมือนโรคๆนี้เป็นสิ่งหนึ่งในชีวิต
เป็นส่วนหนึ่งของเราไปแล้ว 

---------------------------------------
ปล. หายไปครึ่งปีกว่า 
ครั้งนี้กลับมาเรื่องความรัก 
และเหมือนเดิมกับเรื่องซึมเศร้าของเรา
รู้สึกชีวิตนี้มันยุ่งวุ่นวายขึ้นเรื่อยๆจริงๆ
เหนื่อยไปหมดเลย 
กับความพยายามเป็นคนปกติ







SHARE
Writer
mrd_hi
etc.
No one's here. I just come to write my diary.

Comments