Try....
ในการค้นหาตัวเองมักจะเริ่มต้นด้วยการลองทำอะไรที่ไม่เคยทำ

หลายครั้งที่เรามีความฝันและคิดที่จะทำมัน
แต่ในชั่วขณะหนึ่งเรากลับเกิดความกลัวขึ้นมา
กลัวการเริ่มต้น... 
กลัวสิ่งที่ไม่เคยทำมาก่อน...
กลัวจะทำไม่ได้...
...กลัวไปหมดทุกอย่าง
เพียงเพราะมันเป็นสิ่งที่เราไม่คุ้นเคย และไม่คิดที่จะทำมันแม้จะเป็นชั่วเวลาที่มีโอกาส
สุดท้ายแล้วพอเราเริ่มเติบโตขึ้น ความเคยชินจากความกลัวเหล่านั้นก็เริ่มย้อนกลับมาทำร้ายเราในวันที่อยากจะเผชิญหน้ากับสิ่งที่เราฝัน
ทำไมการเริ่มทำอะไรสักอย่างมันอยากขนาดนี้
แค่เริ่มต้นเรายังคิดว่ายากจนแทบถอดใจ
แล้วปลายทางที่เราวาดฝันไว้มันก็เป็นได้แค่ความผัน เพราะเราไม่กล้าที่จะก้าวออกจากเซฟโซน
เหมือนอยู่ในอุโมงค์ที่ทอดยาวออกไป
แต่กลับไม่สามารถพาตัวเองออกไปจากที่แห่งนี้ได้ แม้จะมีแสงริบหรี่อยู่ระหว่างทาง
ในวันที่ได้ลองทำ
ในที่สุดตัวเราก็กล้าที่จะก้าวออกไปจากที่เดิมที่เคยยืนอยู่ ออกไปสำรวจเส้นทางที่เคยคิด
ทดลองเดินไปตามแสงข้างผนังที่ไร้ซึ่งทิศทาง
แต่อย่างน้อยเราก็ได้ลองทำมันแล้วในที่สุด
แม้จะไม่สามารถไปถึงปลายทางได้ในวันนี้
เรากลับไม่ได้เสียใจที่เป็นแบบนั้น
เพราะเราได้พาตัวเองออกมาจากจุดเดิมที่เคยอยู่
แค่นั้นก็มากพอแล้วสำหรับตัวเราในตอนนี้
เราเชื่อว่าก้าวเล็กๆก้าวนี้จะทำให้ตัวเองกล้าที่จะทำตามความฝันของตัวเองมากกว่าเดิม
เพราะไม่มีอะไรยากเกินกว่าที่เราจะไม่สามารถทำมันได้
เรามีความฝันและเราจะต้องเดินไปให้ถึงฝันให้ได้แม้ต่อจากนี้จะไม่มีแสงสว่างนำทาง แต่เราก็ต้องกล้าที่จะลองเสี่ยงเพื่อความฝันของตัวเองบ้าง
แค่ลองก้าวออกไป :)
SHARE
Written in this book
Maze

Comments