เด็กหญิงในหน้าฝน




' เห้อ.. '


เสียงถอนหายใจของหญิงสาวที่ทิ้งตัวนอนบนเตียงฟูกหนุ่มๆ




เสียงฝนเริ่มโปรยปรายลงมาจากฟ้่า
เรื่อยๆ
และ
เรื่อยๆ






หลับตาฟังเสียงฝนและเสียงเพลงที่เปิดคลอเพื่อผ่อนคลายตัวเอง





' เห้อ '

เสียงถอนหายใจดังขึ้นมาอีกครั้ง
เธอคงจะแบกรับอะไรไว้มาก และปลดปล่อยมันผ่านจากถอนหายใจ
ไม่มากก็น้อย




' เหนื่อยจัง '
เป็นคำพูดที่คงไม่ได้พูดให้ใครฟังบ่อยๆ



แต่ก็คง
อดไม่ได้ที่จะพูดมัน





เป็นผู้ใหญ่ นี่..
เหนื่อยเน้อ






อยากจะกลับไปเป็นเด็กจัง
ไม่ต้องคิดอะไรเลย







ไม่อยากเป็นผู้ใหญ่แล้วละ

...


เห้อ
แต่ก็คงห้ามไม่ได้สินะ






ฉันกำลังเติบโตแล้วหรอเนี่ย ..

ผ่านมาได้ไงกันนะ

เหนื่อยขนาดนี้เลยหรอ

...





เห้อ
อยากจะถอนหายใจอีกเป็นร้อยๆครั้งจัง..











ความเงียบครอบคลุมห้องสี่เหลี่ยม
และ
จิตใจ


..



เสียงฝนเริ่มแรงขึ้นเรื่อยๆ

..

เสียงเพลงยังคงดำเนินไป







เมื่อก่อนฉันน่ะ
ยังเป็นเด็กหญิงที่วิ่งเล่นในสายฝนอยู่เลย

ไม่ต้องคิดอะไร
วิ่งไปตามใจตัวเอง

วิ่งไปตามทาง

เหมือนกับฝน
ที่ไหลไปตามทาง


..


เป็นแบบนั้นก็ดีสินะ
แต่ตอนนี้น่ะ


ฉันเป็นผู้ใหญ่แล้วละ

ถึงจะไม่ได้อยากเป็นมากเท่าไหร่
เพราะว่า
รสชาติของความเป็นผู้ใหญ่


' มันขมมากเลย '




ถ้าเด็กหญิงที่สดใสคนนั้นเขียนอยู่
คงมีแต่ความสุข
ความสดใส

..


แต่เอาเถอะ
ยังไง
ฉันก็เป็นฉัน

เพียงแค่


รอยยิ้มจางหายไป



แค่นั้นเอง




:-)

















mon, 13 may
SHARE
Writer
khunpluto
คุณพลูโต
วงโคจร

Comments