เพราะ"ฝนตก"เธอถึงรอฉันหรือเปล่า

สายฝนที่โหมกระหน่ำลงมาอย่างบ้าคลั่งในปลายฤดูร้อน

ฉันและเธอไม่ได้พกร่มมาแทบทุกครั้งที่ฝนตก
เป็นคนที่ไม่เตรียมพร้อมกับอะไรเลยจริงๆ

เราต่างมองหน้ากัน
"คงไม่มีใครกล้าวิ่งฝ่าฝนหรอกนะ"
ฉันเคยคิดแบบนั้น

แต่เธอกลับวิ่งออกไป 
โดยไม่สนอะไรเลย
เธอวิ่งไปหาสายฝน
ในวันแรกที่เราเจอกัน
และเธอก็วิ่งไปหาสายฝน
ในวันสุดท้ายที่เราแยกทางกัน



"สวัสดี"
เธอพูดในวันเปิดเทอมที่ฝนกำลังพรำ
ฉันคงเป็นเพื่อนคนแรกที่เธอคุยด้วย
"สวัสดี"
ฉันตอบกลับด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มเพื่อแสดงความเป็นมิตร แล้วไม่พูดอะไรต่่อ เพราะอารมณ์ฉันตอนฝนตกมันเต็มไปด้วยคำว่าน่าเบื่อ
แล้วจู่ๆสายฝนก็โหมกระหน่ำลงมาแบบไม่ทันตั้งตัว
พร้อมๆกับเธอที่วิ่งออกไป
"ไม่กลัวเปียกหรือไงนะ"




"ตากฝนเมื่อวาน ไม่เป็นไข้เหรอ"
"อืม ก็เป็นหวัดน่ะ"

ฉันเดินเข้าไปคุยกับเธอในวันต่อมา
เพื่อหวังว่าเราคงจะเป็นเพื่อนกันได้
แล้้วหลังจากวันนั้น เราก็เริ่มสนิทกันมากขึ้น



"ความสัมพันธ์เรา...มันเป็นแบบไหนกันแน่นะ"

ฉันถามคำถามนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่ากับตัวเอง
ตั้งแต่ที่ฉันรู้สึกดีกับเธอมากกว่าเพื่อน
ตั้งแต่ตอนที่เราได้อยู่ใกล้กัน
ตั้งแต่วันหลังฝนตกวันนั้น

แล้ว...ถ้าฉันเป็นอย่างนี้ต่อไป
ยังเก็บความรู้สึกนี้ต่อไปภายในใจ
ความสัมพันธ์ของเราจะยังคงเดิมไหมนะ...
ถ้าฉันบอกเธอไป
เธอจะยังรู้สึกกับฉัน เหมือนเดิมไหมนะ...



"ฉันชอบแกอ่ะ"
"อืม ฉันก็ชอบแก"

เธอตอบกลับมาด้วยใบหน้าที่ฉันไม่เข้าใจ
"เอ่อ...ชอบแบบ...คบกันอ่ะ"
"งั้นคบกันเลยไหมล่ะ"
เรานั่งคุยกันในตอนที่ฝนปรอยๆ บนอาคาร2
ทุกสิ่งทุกอย่างมันเกินคาดฉันไปหมด
ฉันไม่รู้ ว่าเธอกำลังพูดเล่นอยู่หรือเปล่า
แต่ตอนนี้ฉันรู้สึกดีีเกินจะบรรยาย

เรานั่งตรงนั้น จนฝนหยุดตก
แล้วเราก็เดินไปด้วยกัน



"เราจะยังคบกันต่อไหม"
ฉันถามเธอ ในวันสุดท้ายของ ม.6
"อืม"
เธอตอบแบบสั้นๆ โดยไม่หันมองมาที่ฉัน
เหมือนต้องการสื่อะไรบางอย่างที่ฉันกลัว
"..."
ความเงียบเริ่มเข้าปกคลุมพวกเรา
จนฉันรู้ว่านี่คงไม่ใช่คำตอบรับแบบเต็มใจแน่ๆ

ไม่นาน
ฝนก็พลันตกลงมา

"มันชอบตกลงมา ในเวลาแบบนี้เนอะ"
เธอลุกขึ้นหลังพูดจบ แล้้้้้้้้วถามฉัน
"แกกล้าออกไปตอนนี้เลยหรือเปล่า"
"มันเปียกนะ เดี๋ยวก็เป็นหวัดหรอก"
"นั่นสินะ"
"เดี๋ยว จะไปแล้วเหรอ"
"อืม ไปแล้วล่ะ"
"..."
แล้วเธอก็เดินออกไปท่ามกลางสายฝน
ทำแบบนั้นอีกแล้วนะ
มันหมายถึงอะไรกันแน่...
แล้วทำไม ฉันไม่วิ่งตามเธอออกไป




"เป็นไงบ้าง สบายดีไหม"
"ก็ เป็นหวัดนิดหน่อยอ่ะ"

ช่วงนี้ฤดูกาลกำลังเปลี่ยน ฉันเลยเป็นหวัดซะงั้น
เรานัดเจอกันที่คาเฟ่เล็กๆ
ฝนกำลังปรอยๆ
พูดคุยกันหลังจากไม่ได้เจอกันเกือบปี
ถามว่าทำไมเรายังเจอหน้ากันได้
ทั้งๆที่ความสัมพันธ์มันคลุมเครือขนาดนี้

ฉันก็ไม่รู้

น่าแปลกที่ความรู้สึกฉันยังคงเหมือนเดิม
แล้วความรู้สึกเธอล่ะ
เธอ...
"จะวิ่งฝ่าฝนออกไปเหมือนครั้งนั้นอีกหรือเปล่า"
ถ้าเป็นฉััััััััััันในตอนนี้ล่ะก็...
"ก็จะวิ่งออกไปพร้อมๆกับเธอ"



พวกเรานั่งคาเฟ่นี้มาเกือบ 2 ชั่วโมงแล้ว
ฉันเลยสงสัยว่าเมื่อไหร่กันนะที่่่่่่่่่่่เธอจะไป
.
ข้อเท็จจริงที่ว่าเธอคงเปลี่ยนไปแล้ว
เธอคงแค่รอฉันตามมารยาท
.
หรือเธอกำลังรอฉัน
.
ตอนนี้เธอกำลังรอฉันจริงๆอยู่หรือเปล่า
หรือเพราะ"ฝนตก"เธอถึงรอฉันหรือเปล่า<3






SHARE
Written in this book
ณ ช่วงเวลาหนึ่ง
เป็นแค่ช่วงเวลาหนึ่ง ที่ได้พบเธอ

Comments