ภักดี
ห้องพักแห่งหนึ่งในยามดึก เป็นห้องที่ดูสะอาด
จัดเป็นระเบียบ ตกแต่งดีถึงแม้ของจะไม่ได้มีราคาอะไร
มีอุปกรณ์เล็กน้อยสำหรับการทำคลิปลงยูทูป
มีเสียงเหมือนมีอะไรมากระแทกประตู
รุตล็อคหน้าจอโน้ตบุ๊กแล้วเดินมาเปิดประตูเจอดนัยยืนเมาอยู่

รุต – มึงนี่ก็เมาเก่งจังวะ

ดนัย – มึงก็รู้ว่ามันจำเป็น

รุต – เมาเพื่อลืม มันไม่ใช่อะไรที่จำเป็นเลยนะเว้ย (พยุงดนัยเข้าห้อง)

ดนัย – มึงไม่ใช่กูมึงไม่รู้หรอก

รุต – เดี๋ยวมึงสร่างมามึงก็มานั่งร้องไห้ต่ออีก แล้วพรุ่งนี้ไม่ทำงานรึไง (ดนัยขาอ่อนเลยทำให้รุตต้องปล่อยดนัยลงโซฟา) เห้ย มึงลุกขึ้นมาก่อน อย่ามาตายบนนี้ โซฟาเน่าหมด กูยังตัดคลิปไม่เสร็จเลยด้วย

ดนัย – กุไม่อ้วกก็บุญแล้ว (อ๊อก เหมือนจะอ้วกแบบแกล้งๆ)

รุต – เห้ยๆ ไอเหี้ย มึงอย่านะไอสัส

ดนัย – กูล้อเล่น เออ พรุ่งนี้ปลุกกูด้วยนะ กุต้องออกแปดโมง

รุต – ลำบากกูต้องตื่นมาปลุกมึงอีก กูเป็นยูทูปเบอร์กูควรจะได้นอนตื่นสายตามเวลาของกูรึเปล่าวะ

ดนัย – ทำเป็นบ่น กุก็แค่ให้มึงปลุกเวลากุเมากลับมาก็แค่นั้นเอง

รุต – ซึ่งก็บ่อยด้วย

ดนัย – เออหน่าเพื่อนรักมึงกับกูก็เป็นเพื่อนกันมาหลายปีโคตรๆแล้ว แค่นี้มันจิ๊บๆ

รุต – เออๆ แต่ต่อให้มึงจะเป็นเพื่อนรักกู แต่มึงจะมานอนเน่าแบบนี้ไม่ได้ นี่มันที่กูทำงาน

ดนัย – รุตเพื่อนรักครับ (น้ำเสียงออกอ้อน สายตาเว้าวอน)

รุต – อะไรครับดนัยเพื่อนรัก (ทำน้ำเสียงล้อเลียนแต่แอบกัดฟันนิดหน่อย)

ดนัย – กูขี้เกียจลุกไปอาบน้ำแล้วอะครับ ถ้ามึงไม่อยากให้กูนอนเน่าก็คงจะรู้นะครับว่าควรทำไง

รุต – กูละเบื่อจริงๆ

ดนัย – ทำไม มึงไม่ชอบหรอ กูออกจะหุ่นดี เซ็กซี่ ไม่ชอบหรอครับคุณรุต

รุต – กุเป็นเกย์ไม่ได้หมายความว่ากุจะต้องชอบผู้ชายทุกคนนะเว้ย โดยเฉพาะมึงเนี่ย ไอเพื่อนรักของกู กุเห็นของมึงมาแล้วแทบจะทุกอย่าง เหลือก็แค่

ดนัย – อะไรหมายถึงไอนั่นอะนะ มึงจะดูปะหล่ะ เดี๋ยวกุถอดให้ดูเลย

รุต – ไม่ต้องเลย มึงอะเมาหนักเกินไปแล้ว มานี่ (เริ่มปลดกระดุมดนัย) แล้วคราวนี้ใคร น้องจอยที่ทำงานอะนะ

ดนัย – มึงนี่ก็รู้ใจกูซะเหลือเกินนะ

รุต – กูก็บอกแล้วไง ว่าอย่าไปยุ่งๆ ทำงานที่เดียวกันเจอกันทุกวัน เดี๋ยวก็มีปัญหาอีก

ดนัย – อันนี้กูรู้แล้วหน่า

รุต – เขาเข้ามาคุยกับมึง เข้ามาเล่นกับมึง ก็ไม่ได้แปลว่าเขาจะมีใจให้มึงรึเปล่า (เดินไปหยิบกะละมังกับผ้าชุบน้ำมา)

ดนัย – เออ นั่นซิวะ ขนาดกูอยู่กับมึงตลอด เล่นกับมึงก็บ่อย กุยังไม่เคยมีใจให้มึงเลย555

รุต – กุไม่ได้ชอบมึงมั๊ยหล่ะ (เริ่มเช็ดตัวดนัยท่อนบน)

ดนัย – แต่คนนี้พิเศษมั๊ยหล่ะ แม่ง หลอกให้กุตายใจ ไปกินข้าวกลางวันด้วยกัน บางทีก็เข้ามาถาม บางทีก็เอาขนมมาให้ จนกูนึกว่าเขามีใจอะ เราถึงขั้นไปดูหนังด้วยกันไปกินข้าวด้วยกันแล้วนะเว้ย

รุต – สุดท้ายมึงก็เป็นได้แค่เพื่อนถูกมั๊ย

ดนัย – มึงนี่รู้ใจ สมกับที่เป็นเพื่อนรักของกูเลย

รุต – มึงจำเพลงที่กุเคยเล่นตอนมึงโผล่ในคลิปกูได้มั๊ย

ดนัย – กุจะไปจำได้ไงวะ

รุต – ก็เพลงภักดีไง ที่ตอนนั้นโพลี่แคทพึ่งปล่อยอ่ะ

ดนัย – ขี้เกียจนึกโว้ย ปวดหัว

รุต – (ร้องเป็นทำนอง) รักคนที่เขานั้นรักเรา แล้วเธอจะไม่ต้องเสียใจแบบฉัน ถ้าฉันมันทำอย่างนั้นได้ ฉันคงจะไม่ต้องเสียใจ

ดนัย – โคตรเจ็บอะ555 สุดท้ายกุก็เป็นได้แค่ไอภักดีโง่ๆคนนึงแค่นั้นเองซินะ

รุต – เออ คนชอบมึงรักมึงก็มีตั้งเยอะแยะ ทำไมมึงไม่สนใจบ้างวะ

ดนัย – เช่นมึง

รุต – ไอสัส เดี๋ยวเถอะ พี่ที่มึงเจอบ่อยๆตอนกลับบ้านที่มึงบอกว่าเหมือนเขาจะชอบมึงอะ ทำไมมึงไม่สนใจเขาบ้างวะ

ดนัย – ก็แค่เจอกันผ่านๆป่าววะ จะให้กูรู้สึกอะไรกับเขาได้ไง ถึงแม้เขาจะน่ารักก็เถอะนะ

รุต – แต่ถึงจะได้เจอตลอด ได้ทำอะไรร่วมกัน แต่ถ้าเป็นเพื่อนกันอะ มันก็ไม่ได้รึเปล่าวะ ยิ่งเจอกันบ่อยๆด้วย มันก็จะเป็นอย่างที่กูเคยบอกว่าเมื่อไหร่ที่มึงบอกรักไป เมื่อนั้นที่ทุกอย่างจะพังทลายลง และหลังจากนั้นมันจะกลายเป็นนรก

ดนัย – มึงนี่แม่นหว่ะ มึงเป็นบ่อยใช่มั๊ยหล่ะแบบนี้

รุต – มึงเคยเห็นกูชอบใครมั๊ยหล่ะ (จับดนัยพลิกตัวแล้วขึ้นคร่อมหลัง เช็ดตัวต่อ)

ดนัย – ก็ไม่ค่อยนะ นานๆที หลังจากนี้กูต้องทำไงเนี่ย พรุ่งนี้กูจะไปทำงานยังไง

รุต – มึงก็เฉยๆ เจอกันก็ไม่ต้องอะไร เดี๋ยวทุกอย่างมันก็จะเป็นของมันไปเอง (หันไปมองขาดนัย) โอ้โห แล้วมึงไม่บอกกูว่ามึงไปเดินตกท่อที่ไหนมา

ดนัย – ก็มอไซแม่งวิ่งเร็วอะ น้ำกระเด็น กูด่าแม่งไปแล้ว (รุตถอดกางเกงกับรองเท้าถุงเท้าดนัยออกแล้วเช็ดตัวต่อ)

รุต – ในเกงในกูไม่เช็ดให้นะเว้ย พรุ่งนี้มึงก็ตื่นมาล้างเอง

ดนัย – เออๆ ว่าแต่มึงเคยชอบเพื่อนรึเปล่าวะ

รุต – ก็...เคยนะ

ดนัย – แล้วเป็นไงวะ

รุต – กูไม่เคยบอกมัน

ดนัย – มึงแม่งโคตรเก่งอะ มึงทำไงบ้างวะ แล้วคนนั้นทำกับมึงแบบที่จอยทำกับกูรึเปล่าอ่ะ

รุต – มันก็ทำเหมือนกันนั่นแหละ กูก็เฉยๆ เพื่อนก็คือเพื่อนเว้ย ต่อให้กูคิดเกินเลย แต่กูต้องไม่ทำอะไรเกินเลย (เสียงโทรศัพท์เข้าเป็นเพลงเพื่อนสนิทเวอร์ชั่นโพลี่แคท “อาจจะดู เหมือนไม่มี อะไรที่แปรผัน” รุตรับสายทั้งๆที่ยังนั่งอยู่บนหลังของดนัย) ฮัลโหลครับ ครับ เดี๋ยวตัวคลิปจะอัพวันพรุ่งนี้เวลาเย็นๆมืดๆหน่อยครับ เย็นวันศุกร์คนดูเยอะแน่ๆครับ ได้ครับขอบคุณครับ

ดนัย – ปกติมึงไม่เปิดเสียงโทรศัพท์ไม่ใช่หรอวะ

รุต – ก็มีลูกค้า เดี๋ยวโทรมาเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ กูก็ต้องเปิดเสียงไว้อะ

ดนัย – เพลงมึงก็เก่านะ แต่เป็นโคฟเวอร์หรอ เพลงชื่ออะไรนะ คุ้นๆอยู่

รุต – เออๆช่างมันเถอะ อย่าลืมจัดการเสื้อผ้าตัวเองด้วยหล่ะ ของกุเพิ่งซักเสร็จไม่นาน

ดนัย – เออๆ ว่าแต่ เพื่อนมึงคนนั้นใครวะ ไอหินหรอ หรือไอโจ้วะ

รุต – ไม่ใช่ๆ มึงไม่รู้จักหรอก

ดนัย – กูจะไม่รู้จักได้ไงวะ เพื่อนมึงกูก็น่าจะเคยเจอมาเกือบทุกคนแล้วนะ

รุตๆ – ช่างมันๆ ตอนนี้มึงลากศพตัวเองไปนอนได้แล้ว

ดนัย – ครับพี่รุต (พลิกตัวแบบรุตไม่ทันตั้งตัว)

รุต – เห้ยๆ

ดนัย – ว่าแต่คนนั้นเขาทำกับมึงยังไงบ้างหรอ(ตอนนี้รุตนั่งอยู่ตรงเป้าดนัยพอดี) แล้วถ้าแบบนี้มึงยังจะเฉยอยู่ได้รึเปล่า (ดนัยขึ้นมาโอบรุตแล้วเด้า) โอ๊ยรุตครับ เสียวมากเลยครับ

รุต – ไอเหี้ย หยุด มึงปล่อยกูเดี๋ยวนี้(พยายามแกะมือดนัยออก)

ดนัย – กุลืมไป บางทีมึงก็เป็นผัวนี่หว่า (เปลี่ยนท่าให้รุตเป็นรุกแทน) โอ๊ยรุตครับ ผมไม่ไหวแล้วครับ รุตเอาเก่งจังเลย

รุต – ไอสัส ปล่อยกู

ดนัย – โอ๊ยๆๆ...ไอเหี้ย ทำไมมึงแข็ง

รุต – ก็มึงเล่นแบบนี้ เป็นใครก็ต้องแข็งปะวะ (ตอบแบบไม่มองหน้า)

ดนัย – ไอเหี้ย มึงคิดอะไรกับกูรึเปล่าเนี่ย

รุต – กูไม่ได้คิด กูเพื่อนมึงนะเว้ย

ดนัย – ใจเต้นแรงแบบนี้มันไม่ใช่ละสัส (ผลักรุตออก รุตตกโซฟา)

รุต – เห้ยนี่กูเพื่อนมึงนะ

ดนัย – มึงตอบกูมา มึงชอบกูใช่มั๊ย

รุต – กูไม่ได้ชอบมึง

ดนัย – มึงมีเพื่อนอยู่ไม่กี่คน แล้วกูก็รู้ว่ามึงไม่น่าจะชอบเพื่อนมึงซักคน กุนี่มันโง่เองใช่มั๊ย

รุต – มึงฟังกูก่อนนะ

ดนัย – มึงชอบกูใช่มั๊ย

รุต – เออ!!! กูชอบมึง จบมั๊ย

ดนัย – ไอสัส มึงไม่ใช่เพื่อนกู มึงออกไปเลยนะ

รุต – มึงอ่ะเป็นเหี้ยอะไร อยู่ดีๆมาเล่นแบบนี้ กูไม่เคยเกินเลยกับมึงเลยซักครั้งนะเว้ย

ดนัย – ไม่ต้องมาพูด มึงมันพวกฉวยโอกาส มึงทำตัวเนียนๆเพื่อจะได้อยู่กับกูเรื่อยๆ

รุต - ..... เออ แล้วทำไมวะ กุอาจจะเคยคิดเกินเลยบ้าง แต่กูยังไม่เคยทำอะไรมึงเลยนะเว้ย มึงเพื่อนกู เพื่อนรักเลยนะเว้ย

ดนัย – เพื่อนรักเหี้ยอะไร

รุต – มึงเมามาทีไรก็กูที่ต้องมาเช็ดตัวให้มึง แล้วก็ต้องมานั่งปลุกมึงอีกทั้งๆที่กูควรจะได้นอนตื่นสายๆ เสื้อผ้ามึงบางทีมึงก็ลืมไปเอา กุต้องไปเอาให้ แล้วกูก็โดนด่าอีกว่าแช่ผ้าไม่ยอมมาเอา แล้วห้องที่มึงอยู่เนี่ยใครเป็นคนจัด มึงกับกูคบกันมากี่ปี อยู่ด้วยกันมากี่ปี ไม่ให้เรียกเพื่อนรักแล้วเรียกอะไรวะ มึงก็เรียกกูว่าเพื่อนรัก

ดนัย – เพื่อนรักแม่งไม่รักกันเว้ย เพื่อนเขาไม่คิดเกินเพื่อนกันด้วยไอสัส ถ้าคิดเกินแม่งก็ไม่ใช่เพื่อนแล้ว ไอสัส ใช้คำว่าเพื่อนบังหน้า มึงออกไปเดียวนี้

รุต - .....ได้ ก็ได้ กูมันเพื่อนไม่จริง กูผิดเองที่คิด กูจะไป มึงจะได้ไม่ต้องเจอกู แล้วหลังจากนี้มึงจะไม่ต้องเห็นหน้ากูอีกแล้ว (รุตเดินออกจากห้องไป ร้องไห้ ทุบประตูห้องฝั่งข้างนอกหนึ่งครั้งดังๆแล้วเดินจากไป)

ดนัย - ... (โทรศัพท์สั่น รับโทรศัพท์) ฮัลโหลน้องจอยมีอะไรรึเปล่าครับ

เสียงในสาย – หนูลองมาคิดๆดูอีกทีนะพี่ ความจริงหนูก็ผิดเองด้วยแหละ ที่ให้ความหวังพี่อ่ะ พี่ไม่โกรธหนูใช่มั๊ยอ่ะ

ดนัย – ไม่เลย พี่ไม่ได้โกรธ พี่เข้าใจ แล้วหลังจากนี้เราจะยังเป็นเพื่อนกันอยู่ใช่รึเปล่า

เสียงในสาย – พี่ เพื่อนเขาไม่คิดมากกว่าเพื่อนกันหรอกนะ หนูเป็นเพื่อนกับพี่ไม่ได้จริงๆ เดี๋ยวพรุ่งนี้หนูจะลาออกแล้วหล่ะ พอดีมีคนนึงเขาพาหนูไปกินข้าวแล้วก็เสนองานให้หนู มันน่าสนใจมากเลยหล่ะ ขอบคุณนะพี่ที่สอนงานให้หนู หลังจากนี้เราคงไม่ได้เจอกันอีกแล้วนะ

ดนัย – น้องจอย....(น้องจอยตัดสาย) น้องจอย....... ใช่ซิ เพื่อนต้องไม่คิดเกินเพื่อน... ไอรุต... ไอ้รุต!!! (หยิบโทรศัพท์มาโทรหารุตสองสามสาย แต่รุตก็ไม่รับ ก็เลยไปเปิดคอมรุตดู แล้วเพลงก็ขึ้น”ถ้าจะมีความรักทั้งที อย่าเป็นเลยคนจงรักภักดี เชื่อฉันสักครั้งได้ไหม รักคนที่เขานั้นรักเรา และเธอจะไม่ต้องเสียใจแบบฉัน ถ้าฉันมันทำอย่างนั้นได้ ฉันคงจะไม่ต้องเสียใจ” รุตฟุบหน้าลงแล้วร้องไห้)

SHARE
Written in this book
About love... by Winn Amza
Writer
Winn_Amza
Someone
I just a crazy guy.

Comments