First can of beer ; Love?

เธอเคยสงสัยกันมั้ยว่ารักคืออะไรกันแน่

บางคนบอกว่ามันเจ็บปวด บ้างบอกว่ามันแสนจะสวยงาม

บ้างบอกว่ามันว่างเปล่า ไร้ค่า

เรื่องราวของบางคนช่างหวานหยดย้อย

บางคนช่างขมขื่น 

เหมือนกระบองเพชรที่หล่อเลี้ยงด้วยน้ำตา

ทุกคนก็ต้องเคยมีมันมาทุกรูปแบบ

แล้วตอนที่มันจบเธอเคยคิดเล่นๆบ้างมั้ย

ว่านี่น่ะคือรักจริงๆหรอ?



ปืนที่อยู่ในมือยังคงสั่นเทา น้ำตาไหลอย่างไม่มีทีท่าที่จะหยุด กลิ่นเลือดคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ ปลายปืนเลื่อนจากข้างหน้ามาที่หัวของคนถือเอง ความรู้สึกตอนนี้ คือ ว่างเปล่า แต่เป็นความว่างเปล่าที่ป้ายทับความเจ็บปวดเอาไว้ ซ่อนมันในชั้นที่ลึกที่สุด ลั่นไกปืนออกไป ตัวเราล้มลงกระแทกกับพื้นอย่างจัง สายตายังคงค้างอยู่บนท้องฟ้า ถ้าคุณยังอยู่ตรงนี้คงจะได้นั่งมองก้อนเมฆด้วยกันแล้ว แต่ทว่า

Now everybody's dead

ความรักคืออะไร มันยังคงเป็นคำถามที่อยู่ในใจเรามาถึงตอนนี้ เพราะทุกครั้งที่ต้องการจะหาคำตอบ มันก็ต้องพังลงทุกครั้ง ฉากจบเดิมๆ น้ำตานองหน้า ดินปืนที่ฟุ้งกระจาย ร่างไร้วิญญาณของคนสองคนที่เรียกได้ว่าเคย'รัก'กันมาก่อน แต่คำถามก็คือ
มันคือรักจริงๆหรอ?
ทั้งที่ตอนจบทุกคนก็ตายกันหมด
บางคนเกิดใหม่ในเรื่องราวรักครั้งใหม่
แต่สำหรับบางคนยังติดอยู่ในวังวนแห่งความทรงจำที่ไม่มีทางออก เป็นเขาวงกตที่กว้างใหญ่ เชื่อมทุกทางเข้าด้วยกัน


สำหรับเราคงเป็นอย่างหลัง
และมันคือนรกที่เป็นบทลงโทษของคนที่ยังคงผูกใจกับวันวาน

เหมือนเธอนั่งดูหนังเรื่องเดิมซ้ำๆ ตัวเอกของเรื่องคือเธอและเขา ร้องไห้ให้กับฉากเดิมๆที่เปิดขึ้น ร่ำร้องในใจว่าจะลืมมันไปให้หมด แต่มือของเธอยังคงโอบกอดมันไว้อย่างลุ่มหลง วันแล้ววันเล่ายังคงหลอกตัวเองว่าเราจากเขามาไกลมากแล้ว ทั้งที่ยังหันกลับไปทางที่จากมา มองเขาและคนของเขาด้วยความอาวรณ์ที่แสนจะไร้ความหมาย

รักน่ะสวยงาม หรือ เจ็บปวดกันแน่

คำถามเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ตามจำนวนความรักที่มี พระเจ้าไม่เคยมอบความสัมพันธ์ที่ไร้ซึ่งความเจ็บปวดมาให้ 

บางครั้งมันดี แสนจะดี ดีที่สุด ดีจนไม่รู้เลยว่าถ้าไม่มีมันจะเป็นยังไง แต่เพราะมันดีนั่นแหละ ถึงจบลงอย่างเงียบๆ ไม่มีใครคาดคิดว่ามันจะจบ 

บางครั้งมันไม่ดีเลย ทั้งเหนื่อยและเจ็บปวด ขาดแหว่งเต็มไปด้วยเลือดและรอยถลอก แต่เธอกลับเลือกที่จะพันผ้าพันแผลเอาไว้ แล้วกลับไปให้เค้าทำร้ายซ้ำๆ ผูกมันด้วยคำว่ารัก ความทรงจำ และระยะเวลาที่มีกันและกัน 

บางครั้งมันเป็นความสัมพันธ์ที่มีก็ไม่เหมือนไม่มี มีแต่ก็ไม่รู้เลยว่าจะเสียเค้าไปเมื่อไหร่ เพราะคำว่ารักกันไม่เคยหลุดออกมาจากปากของเขาเลย ต้องทนอยู่กับความไม่แน่นอน ให้เค้ากรีดใจเธอซ้ำๆ 

ทุกแบบที่กล่าวมามันก็เป็นความรักด้วยกันทั้งนั้น
ทั้งที่มันสับสน เจ็บปวด และเคว้งคว้างขนาดนี้ทำไมเธอยังคงพูดว่าความรักคือความสุขของเธอกัน

เรายังเด็กเกินไปรึเปล่าที่ต้องทำลายใจตัวเองเพราะคำว่ารัก

ชีวิตไม่เคยแน่นอน วันนี้เธออาจจะบอกตัวเองว่าคนนี้คือที่สุดของเธอ บอกตัวเองว่าเรารักกัน แต่พรุ่งนี้ประโยคที่ว่าเรารักกัน มันอาจกลายเป็นเรายังรักเธออยู่ หรือเราไม่ได้รักเธอแล้วก็ได้ วันนี้เธอยิ้ม กอดเค้าเอาไว้ด้วยความรัก แต่วันต่อมาเค้าอาจผลักเธอออก แล้วบอกว่า 'กอดของเธอมันน่าอึดอัด ฉันไม่ต้องการมันอีกต่อไปแล้ว ลาก่อน' มันจบลงง่ายๆ เค้าจากเธอไป โดยที่เธอทำได้แค่มองตามแผ่นหลังนั้นไปเรื่อยๆ จนสุดสายตา เค้าไปแล้ว ไปแบบที่ว่าต่อให้นานแค่ไหนก็คงจะไม่มาเจอกันอีก

เธอหนีเราไปไกลพอรึยัง เราจะได้ร้องไห้สักที

ตอนนี้มันท้อ และมืดมน ปัญหามันมักจะเข้ามาพร้อมๆกัน ตอนที่เธอต้องการเค้ามากที่สุด คือตอนที่เค้าจากไปแล้ว เรื่องที่เธอต้องเจอและปวดหัวในแต่ละวัน เธอยังคงอยากเล่าให้เค้าฟังอยู่ แต่มันเป็นไปไม่ได้ ความสัมพันธ์ที่แตกหักไปแล้ว เธอไม่ควรเอามันกลับมา มันมักจะมีแต่เสียกับเสีย ทั้งเวลา น้ำตา และความรู้สึก 


เพื่อนหลายคนบอกว่าเราจริงจังและรักความสมบูรณ์แบบมากเกินไป ตอนมันพังถึงทั้งเจ็บและล่องลอยขนาดนี้ ใช่ เราจริงจัง ทุกครั้งที่มันพัง เรามักจะบอกกับตัวเองว่าเรายังไม่ดีพอ เราเลยพยายามอย่างมากที่สุด แต่สุดท้ายมันก็เหมือนเดิม พังเละตุ้มเป๊ะ เจ็บกว่าเดิมทุกครั้ง มากขึ้นและมากขึ้น



สำหรับตัวเราเองตอนที่เสียรักแต่ละครั้งไป มันเจ็บมาก เจ็บจนเรารู้สึกว่าไม่อยากจะรู้สึกอะไรอีกต่อไปแล้ว รักทุกครั้งเราคาดหวัง ว่ามันจะดี มันจะราบรื่น และมันจะอยู่กับเราไปนานๆ อนาคตทุกอย่างที่เราวางไว้ มักจะมีคุณความรักของเราเสมอ แต่ว่า มันไม่ได้ง่ายขนาดนั้น เพราะเค้าไม่ใช่ของเรา โลกเลยไม่ให้เราเอาเค้าไปด้วย และเมื่อถึงวันนั้นทั้งกายทั้งใจเรามันสลายไปหมด มันทั้งพังและรู้สึกไร้ค่า ภาพอนาคตที่เคยวาดเอาไว้อย่างบรรจง ต้องถูกฉีกด้วยมือของเราเอง เผามันทั้งน้ำตา ยืนดูมันมอดไหม้เหมือนใจที่อยู่ในอก


ตอนนี้เรายังคงมีชีวิตอยู่ ไม่ได้เกิดใหม่เพราะรักคนอื่นอีกแล้ว ทุกความสัมพันธ์ทำให้ผู้คนเรียนรู้ที่จะเติมเต็มคำว่ารักด้วยตัวของเค้าเอง เธออาจจะยังคงร้องไห้กับฉากเดิมที่อยู่ในความทรงจำ มันหมายความว่าเธอไม่ได้รักเค้าน้อยลง แต่เธอก็ไม่ได้ละทิ้งตัวเองอีกแล้ว เธอรักเค้าเหมือนเดิม เพียงแต่เธอพร้อมแล้วที่จะปล่อยเค้าไปจากใจ และแทนที่มันด้วยตัวเธอเอง 


เวลาที่เธออยากจะร้องไห้ อย่าได้กลั้นมันไว้ มันไม่ได้หมายความว่าเธออ่อนแอ แต่มันกำลังบอกว่าคนที่เข้มแข็งที่สุดคนนี้ ได้อดทนมามากพอแล้ว 
พอและจบเรื่องห่าเหวนี้ไปซะ


SHARE
Written in this book
Tears, Beer And Cigarette
Me and you with our broken relationships
Writer
Mingkwan13
From nowhere
จุดจบของคนโลเลคือไม่เหลืออะไรเลย จำไว้

Comments