Naughty Ghost...Bruhhh~ [ Sakura x Chaeyeon ]

[ 23:00 น..เวลาเดิม  เเต่วันนี้มีพระจันทร์สีเลือดทำให้พวกผีพลังเยอะกว่าปกติ]

" คืนนี้ฉันพร้อมเเล้ว..." 
เเชยอนยืนถือเกลือปลุกเสกเเละไม้กางเขนอย่างขมักเขม้นก่อนจะนั่งตามคำเเนะนำของพระเเละบาทหลวงที่เอามารวมกัน(?)สัมผัสจิตภายในห้อง...เธอรู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างในห้องใต้ดินเลยลืมตาลุกขึ้นเดินไปห้องใต้ดิน

* เเอ๊ด....* 

เสียงประตูที่ถูกเปิดออกอย่างช้าๆร่างขเเชยอนก้าวลงไปตรงบรรไดที่มืดขึ้นเรื่อยๆเพราะจะไปเปิดไฟด้านหน้าก่อนจะมีเเรงดึงจากด้านหลังอย่างเเรง

* ฝึบ!! *

" กรี๊ดดดดดด ?!?! โจรเหรอ อุ๊บบบ!!" 

เเชยอนกรี๊ดออกมาเสียงดังทำให้คนปริศนาที่มาดึงจากทางด้านหลังสวมกอดไว้เเน่นเเละมือเย็นๆที่ปิดปากไว้อยู่ลมหายใจมี่รดต้นคอนั้นเล่นเอาเเชยอนต้องสั่นไปทั้งตัวเพราะกลัวโดนฆ่า

" ฉันไม่ทำอะไรเธอหรอกน่ายัยหมี " 

เเชยอนขมวดคิ้วเเบบสงสัยว่าทำไมเรียกเธอว่าหมีเเละเธอได้เอาไม้กางเขนไปเเปะเเขนของหญิงสาวคนนั้นทำให้คนที่กอดนั้นรีบปล่อยตัวเเละเเสดงสีหน้าที่เจ็บปวดร้อนรนเป็นที่สุด 

 " ธะ....เธอ เดี๋ยวฟังฉันก่อน! อ๊ากกกก!!! " 

เเชยอนวิ่งเข้าไปเอาไฟฉายไปส่ิงร่างนั้นพบว่าเป็นสาวชาวญี่ปุ่นผมสีดำสวมชุดเชยๆสีขาว เเต่ที่เเขนเเละน้ำตาเธอออกมาเป็นเลือดทำให้เจ้าตัวตกใจกว่าเดิมโยนไม้กางเขนอัดเข้าไปอีกเลยทำให้หญิงสาวคนนั้นร้องออกมาอย่างทรมาณโดยไม่มีทีท่าว่าอาฆาตเจ้าของบ้านเลยสักนิดเดียว

" ไม่ใช่ผีดุอย่างที่คิดเองเหรอ " 

เเชยอนไปเก็บไม้กางเขนขึ้นเเละกลับหัวเป็นสัญลักษณ์เจ้าเเห่งความมืดเเทนไปเเปะผีตนนั้นที่กำลังปวดเเสบปวดร้อน...อาการเริ่มบรรเทาลงจนหาย..ผีตนนั้นนั่งหอบอยู่พักหนึ่ง

" ว่าเเต่เธอตามฉันทำไม? ถ้าไม่ใช่เรื่องเเค้นหรือจะฆ่าฉัน... " 

" ก็ฉันเป็นคนรักเก่าเธอไง ชาติที่เเล้วเธอเผาฉันเเล้วบอกว่าชาติหน้าจะกลับมารักใหม่ "

สาวคนนั้นพูดขึ้นอย่างมีหวังเผื่อคนที่เธอรักจะจำเธอได้ 

" -_-ฉันจำไม่ได้...เเต่เอาเถอะ ฉันจะให้อยู่บ้านหลังนี้ก็เเล้วกัน เฝ้าบ้านให้ฉันด้วยโจรเข้ามาหลอกให้ขี้เเตกไปเลยโอเค๊? " 


เเชยอนพูดเเล้วดึงตัวผีที่มีกายหยาบเป็นมนุษย์เพราะคืนจันทร์สีเลือดวันนี้ เเขนที่โดนไม้กางเขนมีรอยไหม้...เเชยอนเห็นอย่างนั้นเลยลากขึ้นด้านบนไปทำเเผลบรรเบาสักนิดก็ยังดี 


" ถ้าเธอเป็นคนรักฉันจริงเธอบอกอดีตอาชีพฉันให้หน่อยสิ " 


เเชยอนเอาน้ำเเข็งประคบมือผีสาวที่ทำตัวสำออย(จอมปลอมหวังให้เเชยอนอยู่ด้วย(?)


" เมื่อก่อนเธอเป็นขุนนางใหญ่ในวังคองบก เเต่ฉันเป็นเเค่คนขายของ เลยมีความสัมผพันธ์ลับๆตอนเกิดสงคราม ฉันได้ถูกธนูเเทงเข้าเธอเอาโล่มารับธนูเเทนเเละเผาฉัน เองกับมือ " 


ผีสาวพูดขึ้นด้วยเเววตาที่ไร้การโกหกหรือซ่อนอไรไว้เเชยอนอ้าปากค้างทันทีที่เธอเล่าว่าเป็นถึงขุนนางในวัง

" นี่....นานๆทีจะกลับมาเป็นคนเเบบนี้ มีอดไรให้กินไหมอ่ะ? " 

" ผีกินของคนได้ด้วยเร๊อะ! "

ผีสาวเกาหัวอย่างอายๆเเชยอนส่ายหัวอย่างเหนื่อยหน่ายก่อนจะจูงมือพาเข้าไปในห้องครัว 

" เอานี่ เเซนวิชที่ฉันยังไม่ได้กิน กับ คิมบับ " 

เเชยอนยื่นของกินให้ผีเด๋อตนนี้ ผีรับของมาเเล้วกินมันโดยไม่สนใจรสชาติ ยัดลงท้องจนหมดตามด้วยน้ำเปล่าหนึ่งเเก้ว

" ไม่ได้รู้สึกอิ่มเเบบนี้มานานเเล้ว~ ขอบคุณนะเเชน..! " 

" เเชน...? " 

เเชยอนทำหน้าเอ๋อว่าเเชนคือชื่อสมันก่อนเธอเหรอ

" ใช่! ชื่อของเธอไง.ฉันชื่อ มิยาวากิ ซากุระ เเม่ค้าขายขนมญี่ปุ่น "

ผีน้อยเอาหัวหนุนไปบนตักของเจ้าหมีเส้นผมนุ่มๆสีดำสลวยทำให้เจ้าหมีหยุดลาสายตาที่จะมองเเละเอามือไปเล่นมันไม่ได้ ผีสาวก็ปล่อนให้เล่นตามอำเภอใจ 

" ดึกเเล้วยังไม่นอนอีกเหรอ เดี๋ยวพรุ่งนี้ไปโรงเรียนไม่ไหวนะ " 

ผีสาวพูดขึ้นเงยหน้ามองสบตาเข้าไปตรงๆกวงตาสีดำวาวจมูกโด่งเป็นสันๆได้รูปเเชยอนกลืนน้ำลายลงคอก่อนจะพยักหน้า

" อะ...อื้มไปนอนกันเถอะ " 

เเชยอนดันหัวผีให้ลุกขึ้นเดินไปปิดไฟเเต่ที่เธอสังเกตุเวลาซากุระเดินนั้นเท้าเธอเเทบไม่ติดพื้ื้นเลยเหมือนลอยตัวสะมากกว่าพอถึงห้องเเชยอนก็ล้มตัวนอนบนเตียงอันกว้างขงางเเต่ไม่รู้ดลบรรดาลอะไรให้ผีมานอนเบียดอยู่ใกล้ๆ


" นี่...!! มันร้อนนะ ออกไปนอนไกลๆหน่อยสิ " 


เเชยอนบ่นออดเเอดเเต่ผีสาวกลับไม่ทำตามเเถมมากอดเธอด้วยลมหายใจที่รดต้นคอนั้นเล่นเอาขนลุกวาบไปทั้งตัว


" ฉันไม่คิดว่าจะได้เจอเธออีกนะเเชน....เเต่ฉันอยู่ได้ไม่นานหรอก ฉันได้สิ่งที่ฉันต้องการเเล้ว " 


ซากุระพูดขึ้นเบาๆทำให้เเชยอนขมวดคิ้วว่าทำไมพูดเหมือาจะไม่ได้เจอกันอีกเลยหันไปหาทำให้ใบหน้าติดกันทั้งคู่ 


" ทำไมพูดอย่างนั้นละ...เราพึ่งเจอกันไม่ใช่รึไง " 


" ใช่ฉันอยู่กับเธอมาตลอดเเต่วันนี้ได้รับรู้เเล้วว่าเธอหน่ะจำฉันได้ "


ซากุระยิ้มบางๆเเล้วเอานิ้วไปจิ้มเเก้มหมีน้อยเบาๆเเต่มือที่ค่อยๆเปล่งเเสงสีทองเเละกำลังจางลงอย่างช้าๆทำให้เเชยอนตกใจ

" ดะ....เดี๋ยวสิ! เจอกันไม่ถึงชั่วโมงจะไปเเล้วจริงๆเเล้วเหรอ " 

เเชยอนลุกขึ้นมาเเล้วเอามือซากุนะที่กำลังอ่อนเเรงเเละจางลงไปทุกทีๆเเสงสีทกลืนกินร่างกายเเละเวงจันทร์ที่เสี้ยวหนึ่งเป็นสีเเดงอีกด้านเป็นสีขาวบอกถึงขีดจำกัดในวันนี้

" ... " 

เเชยอนดึงตัวซากุระมากอดด้วยความเห็นใจเเละทั้งสองมองหน้ากันครู่หนึ่งซากุระโน้มหน้าเข้าไปใช้ริมฝีปากนุ่มๆจูบลงอย่างอ่อนโยนที่เธอเคยรู้้สึก เเชยอนเองก็ตอบมันอย่างไม่รังเกียจใช้มือประครองใบหน้าหญิงสาวตรงหน้าก่อนร่างนั้นจะค่อยๆสลายหายไปเห็นรอยยิ้มของผีตนนั้นครั้งสุดท้ายต่อหน้าเเสงจันทร์ที่สาดลงมา...มีรูปๆหนึ่งทิ้งไว้เป็นภาพขาวดำเก่าคร่ำครือมากๆ

 " ไว้พบกันใหม่นะ มิยาวากิ ซากุระ... ฉันจะคิดถึงเธอนะ " 

เเชยอนยิ้มบางๆยกรูปภาพขึ้นมาดูพบว่าเป็นสาวขุนนางที่เเต่งชุดราชวงศ์คองบกกับสาวใส่ชุดฮันบกหน้าตายิ้มเเย้มเเจ่มใสก่อนจะล้มตัวนอนลงอย่างเศร้าๆที่มีเพื่อนคุยเเต่อยู่ได้ไม่นานสะงั้น

SHARE
Writer
Dr_Bona
Lilly
Fan FictionEMOTIONS

Comments

Blutoyu
10 months ago
เศร้าเลยย เพิ่งจะเจอกันแท้ๆ;-;
Reply
Dr_Bona
10 months ago
we have special Episode ;) Let's fun!
YYLMYY
10 months ago
เจอกันไม่ถึงเดือน....ไม่สิ ไม่ถึงสามวัน== แงงง
Reply
Dr_Bona
10 months ago
เดี๋ยวตอนพิเศษมาครับ :) มาเป็นตัวเป็นตน