Communism คือพวก "Idealism" ซึ่งตรงกันข้ามกับพวก"Realism"(สัจนิยม) จริงหรือ ?
 
ผมมานั่งนึก ๆ ดู ก็ตลกดีเหมือนกันที่ เวลามีเสนอว่า Commuism เป็นเรื่องในอุดมคติ เป็นจริงไม่ได้ ต้องตัวเนร้เลย "Realism" ทำได้จริงแน่นอน เพราะมีคำว่า "จริง" ในชื่ิอลัทธิ (อันหลังนี่ผมแซวนะครับ 55)

ซึ่งครั้งนึงผมก็เคยเข้าใจยังงั้นละสอนคนอื่นๆไป แล้วผมคิดว่าต้องแสดงความรับผิดชอบ (อย่างน้อยก็โพสต์นี้) ว่าความเข้าใจแบบในบรรทัดเปิดของบทความนี้มันผิดยังไง

โดยส่วนใหญ่คนที่โจมตี Communism โดยยกโมเดลแบบ Maoism (ลัทธิเหมาในจีน) หรือ Stalinist (ลัทธิสตาลินในโซเวียต) หรือ เกาหลีเหนือ เขมรแดง ฯลฯ ว่า เนี่ยไง พวกบ้าอุดมคติ สุดท้ายประเทศก็เจ๊ง คนตายเป็นล้าน ไอ่พวกไม่รู้จักความเป็นจริง!!

แต่ถ้าเรามาศึกษากันจริงๆ จะพบว่า ระบบการปกครองที่ "พาประเทศเจ๊ง" แบบที่ยกมานั้น ล้วนแล้วแต่ใช้หลักการแบบ Realism ในการปกครองประเทศเป็นสำคัญ!!

ตัวอย่างบางแนวคิดใน The Prince

- ความมั่นคงของรัฐบาลเป็นสิ่งสูงสุดเหนือสิ่งอื่นใด ชีวิตของประชาชนเป็นเรื่องไม่สำคัญเท่า

- การเมืองไม่ต้องมีคุณธรรม,ศีลธรรม

- ผู้ปกครองไม่ต้องเป็นคนดี แต่ต้องสร้างภาพให้ประชาชนเข้าใจว่าผู้ปกครองเป็คนดี

- ผู้ปกครองควรทำให้คนกลัวมากกว่ารัก เพราะความรักอาจเปลี่ยนเป็นความเกลียดได้

- ผู้มีอำนาจย่อมถูกเสมอ

- เป้าหมายสำคัญกว่าวิธีการ (the end justifies the means)
 

ซึ่งที่ว่ามานี้ล้วนแต่เป็นวิธีการของ เบนิโต มุสโสลินี,อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ ,เหมา เจ๋อตง , สตาลิน, ตระกูลคิมในเกาหลีเหนือ, พล พต หรือ พวกประเทศแนวเผด็จการทหารฟาสซิสต์ต่าง ๆ ใช้กันเป็นล่ำเป็นสัน (อย่าง เหมา กะ มุสโสลินี ก็ยกย่อง นส. The Prince และเอามาใช้ประยุกต์ใช้อย่างเปิดเผย)

หรือแม้แต่ประยุทธ หรือ XXX ที่เป็นพวกไม่เลือกวิธีการ ใช้อำนาจนิยม ละเมิดสิทธิมนุษยชน กดขี่ข่มเหงประชาชน ทำ IO มาใส่ร้ายฝ่ายตรงข้าม ฯลฯ นี่ก็ถือว่า ถูกต้องตามหลัก Realism อยู่นะ (แต่ก็ไม่ได้ถูกทั้งหมด เป๊ะๆ) ก็ศีลธรรม กับ การเมือง มันแยกกันอยู่แล้วนี่ (ในแนวคิดแบบนี้)

และประเด็นสำคัญเลย คือ การคิด"แค่"ว่า อะไร "ทำได้จริง" นี่เป็นอะไรที่มีปัญหามาก ๆ ถ้าถามว่า ประยุทธปกครองประเทศได้จริงไหม

ก็ต้องตอบว่า "ทำได้จริง และทำได้มาตั้ง 5 ปี" 
ซึ่งมันก็ทำให้เห็นว่าการ "ทำได้จริง" มันไม่พอ แต่มันต้องตามมาด้วยชุดคุณค่า,ศีลธรรม ว่าไอ่ที่ "ทำได้จริง" น่ะมันเวิร์คไหม ผลประโยชน์มันตกกับใคร บริหารบ้านเมืองเป็นรึเปล่า รึ สักแต่ถือครองอำนาจ ฯลฯ

อีกความเข้าใจผิดนึง คือ การไปจัดประเภท Marxist-Commuism ไปอยู่ในประเภทของ "นักสังคมนิยมเพ้อฝัน" แบบ โรเบิร์ต โอเวน, ชาร์ลส์ ฟูริเย, เอเตียน คาเบต ฯลฯ ซึ่งนักคิดเหล่านี้เสนอโครงการทางสังคมในรูปแบบชุมชนที่ควรถูกทำให้เกิดขึ้นโดยเหล่าชนชั้นนำที่ร่ำรวย จึงให้เงินสนับสนุนคนจนอย่างมากในนามของผู้ใจบุญ

ซึ่งวิธีคิดแบบ กะกอบโกยหวังตัวเองรวยแล้วค่อนเอาเงินไปเปย์ชาวบ้าน ไม่แตะโครงสร้างทางสังคม ต่างหากที่เป็นแนวคิดแบบ "สังคมนิยมเพ้อฝัน" ในทางรัฐศาสตร์ ไม่ใช่แนวคิดแบบ Marxism

และสุดท้ายคำว่า Idealism ที่ใช้กันใน นส.ปรัชญา,รัฐศาสตร์ "ส่วนมาก" หมายถึงแนวคิดแบบ "จิตนิยม" ซึ่งเชื่อว่ามีเพียง "จิต" หรือ วิญญาณ เท่านั้นที่เป็นของจริง และ จิตเป็นสิ่งกำหนดวัตถุ (ซึ่งก็มีบางพวกที่แปลความหมายว่า Idealism = อุดมคตินิยม อยู่บ้าง)

ซึ่งมัน #ตรงกันข้าม กับแนวคิดแบบ Marxist ที่มีฐานคิดมาจาก "วัตถุนิยม วิภาษวิธี" (Dialectical Materialism) ที่ตั้งฐานความคิดจาก บริบท สภาพทางวัตถุ ภูมิศาสตร์ เศรษฐศาสตร์ มานุษยวิทยา ฯลฯ เป็นสำคัญ ไม่ได้อ้างอิงถึงอำนาจเทพ,เทพี,พระเจ้า แบบพวก Idealism (จิตนิยม)

โดยสรุปแล้ว ผมไม่ได้จะแก้ต่างให้กับ Communism ว่าเป็นแนวคิดที่ถูกต้องที่สุด จะวิพากษ์วิจารณ์ ปรับแก้ให้ตรงกับบริบทสังคมไม่ได้ ในทางยุทธวิธีและยุทธศาสตร์ ก็ต้องถกเถียง ทดลอง เรียนรู้จากความผิดพลาดกันต่อไป แต่ในโพสต์นี้แค่จะอภิปรายถึง "ความเข้าใจผิดที่พบบ่อย" ต่อคอนเซปของ Realism - Idealism - Communism สำหรับผู้ที่สนใจศึกษาเรื่อง อุดมการณ์ทางการเมือง เท่านั้นครับ 


SHARE
Writer
PSYLENT
Drummer
อดีตนักเขียน Music Column @JOOX ,บรรณาธิการกลุ่มการศึกษาเพื่อความเป็นไทรุ่น 1-4 ปัจจุบันเป็น Rapper ปากหมาจากวงซ้ายจัดชื่อ Kalibut ใน A.K.A PSYLENT และเป็นนักศึกษาคณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ (รังสิต) สนใจในประเด็น ปรัชญาการเมือง,ดนตรี,เพศ มีทั้งความสาระดีและสารเลว ปะปนกันไป สำหรับการจ้างงานเขียน หรือ อยากพูดคุยแลกเปลี่ยนเรื่องตั่งต่าง ติดต่อได้ผ่าน FB: มือกลอง กบฏ เด้อครับเด้อ

Comments