เมื่อความธรรมดานำพาให้เรามาเจอกัน

ฉัน...เป็นผู้หญิงตัวเล็ก
ฉัน...เป็นผู้หญิงผิวแทน
ฉัน...ทำอาหารไม่เก่ง
ฉัน...แต่งตัวไม่เก่ง
ฉัน...แต่งหน้าไม่เป็น
และฉัน ก็เป็นเพียงแค่ผู้หญิงธรรมดาๆคนนึง
ไม่มีอะไรพิเศษหรือน่าสะดุดตาเทียมเท่าผู้หญิงอื่น

แต่ฉันก็มีหัวใจเหมือนกับคนอื่นๆ
ใช่แล้ว! ฉันแอบชอบผู้ชายคนนึง 
ชอบตั้งแต่ครั้งแรกที่เราได้รู้จักกัน
ชอบอย่างไร้้้้เหตุผล
ชอบเขาทั้งๆที่เขาก็เป็นคนธรรมดาๆเหมือนกับฉัน

ฉันชอบเขานานเป็นเวลา 3 ปีกว่า...

ตลอดระยะเวลา 3 ปีที่ผ่านมา มีเรื่องราวเกิดขึ้นกับฉันมากมาย
และหลายๆเรื่องราวนั้น มักมีผู้ชายคนนี้อยู่ในนั้นด้วยเสมอ

คุณเชื่อไหม?... 
ทุกครั้งที่ฉันท้อ ไม่ว่ากับเรื่องอะไรก็ตาม 
ก็มีเขาคอยถามไถ่ คอยทักหาอยู่เสมอ
คอยบอกว่า สู้ๆนะ (คำที่แสนสั้น แต่ฉันมีความสุขยาวนาน)
และไม่ว่าฉันจะทำอะไร หรือ ฉันมีความฝันอะไร
เขาจะคอยซับพอร์ทเสมอ และเขาก็เชื่อว่าเราทำได้

เราสองคนมักบังเอิญเจอกันตามสถานที่ต่างๆ 
บ้างก็ร้านอาหาร บ้างก็ร้านกาแฟ บ้างก็ร้านหนังสือ
ส่วนใหญ่แล้ว เราจะบังเอิญเจอเขานั่งอ่านหนังสืออยู่ที่ร้านกาแฟ
และบางครั้งเขาเองก็บังเอิญเจอฉันนั่งอ่านหนังสืออยู่เช่นกัน

แต่...ทั้งหมดที่กล่าวมานี้
มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญหรอกนะ!
มันคือความตั้งใจของฉันต่างหาก 
ทุกเหตุการณ์ ส่วนใหญ่แล้ว ฉันตั้งใจ
ฉันแกล้งทักไปหาเขา ประมาณว่าฉันแวะมาที่นี่ มานั่งเล่น 
แล้วถามเขาว่า ถ้าว่างก็มาได้นะ 
และคำตอบของเขาในทุกครั้งมักจะเป็น "กำลังจะไปอยู่พอดีเลย"
ทุกอย่างเหมือนเรื่องบังเอิญเนอะ
แต่มันไม่ใช่ เพราะฉันตั้งใจ...

เราสองคนเป็นคนที่แสนธรรมดามากในสายตาคนอื่น
เราชอบอ่านหนังสือเหมือนกัน 
เรามักจะพูดคุยกันเรื่องหนังสืออยู่บ่อยๆ 
เรามักจะชวนกันไปงานหนังสือทุกครั้ง
เรามีความสุขกับการทานอาหารข้างทาง
เราสองคนไม่ติดหรู และ ไม่เรื่องมาก

แปลกเนอะ! ฉันสบายใจมากที่ได้อยู่กับเขา
ฉันเป็นตัวของตัวเองมากเวลาอยู่กับเขา
ฉันชอบแอบมองเขายิ้มอยู่บ่อยๆ 
ฉันรักเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

3 ปี ที่เราสองคนคุยกัน (ในฐานะอะไรฉันเองก็ไม่อาจรู้)
ทุกครั้งที่ฉันคิดถึงเขา ฉันต้องอดทน ต้องเข้มแข็ง
ฉันอึดอัดกับความรู้สึกที่อยู่ในใจ 
ฉันเผื่อใจมาตลอด เพราะฉันไม่รู้เลยว่าเขาคิดยังไงกับฉันกันแน่
ที่เขาแสนดีกับฉัน เขาคิดยังไงกับฉัน หรือเขาทำแบบนี้กับทุกคน
ฉัน...ได้แต่คิดเผื่อเอาไว้ 

จนกระทั่ง เมื่อไม่นานมานี้
เขาบอกความในใจกับฉัน ซึ่งฉันไม่เคยคาดคิดมาก่อน
ฉันไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงตัดสินใจแบบนั้น
เขาบอกความรู้สึกของเขาที่มีต่อฉัน (ผ่านทางโทรศัพท์)
มันเป็นค่ำคืนที่ฉันนอนยิ้มทั้งคืน
ฉันพยายามตบหน้าตัวเอง เพราะคิิิิดว่าเป็นความฝัน
แต่...มันคือเรื่องจริง เขาโทรมาบอกจริงๆ

แล้วที่ตกใจกว่านั้น...
เขาก็รู้สึกแบบที่ฉันรู้สึกมาตั้งแต่ครั้งแรกเหมือนกัน
เขาบอกฉันว่า ตั้งแต่รู้จักครั้งแรก ฉันเป็นผู้หญิงน่าค้นหา
แล้วเขายังบอกอีกว่า ที่ผ่านมาเขาพยายามเก็บอาการตลอด
ทุกครั้งที่เจอกับฉัน เขาเองก็ตั้งใจมาเจอเหมือนกัน
มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญเช่นกัน

ฉันว่ามันคุ้มนะ 3 ปีที่ฉันอดทนมา
ฉันว่ามันเกินคุ้ม
จนถึงตอนนี้ ฉันเองก็ได้แต่ทำตัวเองให้พร้อมในทุกวัน
รอ...รอวันที่เขาจะมาขอ 
และฉันสัญญากับตัวเองไว้ว่า
ฉันจะไม่ล้ำเส้นเขาเกินไป ฉันจะมีระยะห่างระหว่างเขาเสมอ
ฉันเชื่อนะ ว่าเขาเองก็จะไม่ล้ำเส้นฉันเหมือนกัน
ฉันไว้ใจเขามาก เพราะ 3 ปีที่ผ่านมา เขาให้เกียรติฉันมาตลอด
และมันจะเป็นเช่นนั้นเสมอ

...
รอนะ นานแค่ไหนก็รอ
ขอบคุณนะ ขอบคุณจริงๆ

คนธรรมดาๆ กลายเป็นคนพิเศษได้ เพราะคำว่าเรา
SHARE
Written in this book
My First Book
Writer
ORW0880
Reader, Writer
Ordinary girl

Comments