First
CHARPTER ONE


'ไอ้ตัวประหลาด'
'ลายบนหลังแกมันหน้ากลัวชะมัด'

'อย่าไปเล่นกับมันนะเว้ย! ระวังจะโดนสาป ฮ่าๆๆ'
'ไอ้ลูกแม่มด! แม่มด! แม่มด! แม่มด!'

"ไม่!!" ผมสะดุ้งตื่นขึ้น
"บ้าจริง ฝันอีกแล้วหรอเนี่ย เมื่อไหร่ จะลืมสักที"
ผมพึมพัมกับตัวเองอย่างหัวเสีย

      ตอนเด็กผมมักจะถูกเด็กในหมู่บ้านล้อว่าผมเป็นเด็กถูกสาป เป็นลูกของแม่มดบ้าง เพราะบ้านของผมตั้งอยู่ในป่า ไม่ค่อยสุงสิงกับใคร หลายๆคนเลยคิดว่าพวกเราเป็นแม่มด แถมไอรอยบ้าบนหลังผมที่ดันติดมาตั้งแต่เกิดนี่สิ เลยทำให้ไม่ค่อยมีใครอยากเล่นกับผมเท่าไหร่นัก  ผมอาศัยอยู่กับแม่ 2 คนแม่ลูก แม่บอกว่าพ่อไม่อยู่แล้ว เขาจากไปตั้งแต่ผมยังเด็ก แต่ไม่เป็นไรหรอก ผมว่าผมก็มีความสุขดีนะ


"เรย์! รีบไปได้แล้ว เพื่อนแกมารอแล้ว!" เสียงแม่ของผมตะโกนเรียก

"โอเค โอเค เข้าใจแล้ว ไม่เห็นต้องเสียงดังเลยแม่" ผมตอบพร้อมกับรีบคว้าอุปกรณ์

"วันนี้แกกับเจ้าแรลลี่จะไปตกปลาไม่ใช่รึไง ถ้าไม่รีบเดี๋ยวก็อดอีกหรอก" แม่ตอบ

"เรย์! เสร็จรึยัง!!" เสียงแรลลี่ตะโกนเรียกอยู่หน้าบ้าน
"โอเค รู้แล้ว หยุดตะโกนได้แล้วน่า"ผมตอบก่อนจะรีบออกมาเปิดประตูเตรียมตัวจะออกไปข้างนอก 

"วันนี้ฉันมีทางลับเจ๋งๆให้นายดูด้วย มันเป็นถ้ำติดแม่น้ำที่เราจะไปตกปลากััััน" แรลลี่พูด
"ฉันว่ามันต้องมีอะไรเจ๋งๆในนั้นแน่ๆ เชื่อฉันสิ" แรลลี่เสริม

"บ้าน่า ถ้าเป็นถ้ำที่ฉันคิดอยู่ ถ้ำนั่นมันต้องคำสาปไม่ใช่รึไง" เรย์ตอบ

"นายกลัวหรอเรย์? ฮ่าๆ" แรลลี่ตอบ
"กลัวบ้าอะไร ก็มาสิ กลัวที่ไหน" เรย์ตอบก่อนที่ทั้งสองจะออกเดินทางไป ที่ถ้ำดังกล่าว 

"เหม็นชะมัด ข้างในนีี่มันบ้าอะไรเนี่ย " แรลลี่พูด"เอาน่า ก็แกไม่ใช่รึไงที่อยากเข้ามาน่ะ อีกอย่างฉันรู้สึกไม่ค่อยดีกับถ้ำบ้านี่เลย รู้สึกแสบๆร้อนๆยังไงไม่รู้" เรย์พูด


"โอ๊ะ" แรลลี่เดินชน เรย์เต็มๆ
"นายหยุดทำไมเนี่ย เรย์!" แรลลี่โวยวาย
'ชู่ว!! เงียบก่อน นายไม่ได้ยินรึไง' เรย์พูด

ตึง! เสียงบางอย่างที่่่มีขนาดใหญ่กระทบพื้นสะท้อน ดังไปทั่วถ้ำ เสียงคำราม ที่ฟังเพียงแวบเดียวก็รู้ว่าเจ้าของเสียงไม่ใช่หนูตัวเล็กแน่ๆ ดังกังวานมาจากทางปลายถ้ำ ทำเอา ทั้งสองถึงกับเหงื่อตก

เขารู้สึกเย็นวาบไปทั้งสันหลัง
'แย่แน่ๆเลยเรย์ เรารีบหนีกันเถอะ' แรลลี่พูด
'หนีบ้าอะไรล่ะ เจ้านั่นมันรู้ว่าเราอยู่นี่ ถ้าเราวิ่งเราตายแน่' เรย์ตอบ

เจ้าตัวเจ้าของเสียงอึกกระทึกค่อยๆโผล่ออกมาจากปลายถ้ำ มันลำตัวที่ใหญ่ และยาว มีเกล็ดสีดำขลับเงาส่องกระทบแสงออกเป็นสีเงิน ลิ้น2แฉก ที่แลบออกมา ใหญ่จนสามารถเขมือบคนได้อย่างสบาย ทำให้ทั้งสองไม่กล้าขยับอย่างไม่ต้องสงสัย

'อยู่นิ่งๆไว้ถ้าขยับเราจบเห่แน่' เรย์กระซิบ

แรลลี่กลัวมาก ผมรู้สึกได้ มันดันยืนตัวสั่นขนาดนั้น เป็นใครก็ดูออก นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันวะเนี่ย!

ผมค่อยๆส่งสายตาบอกให้แรลลี่ค่อยๆถอยออกไป แต่แรลลี่ดันสติแตก แล้วก็เริ่มวิ่งหนี

ทันทีที่แรลลี่เริ่มวิ่ง เจ้างูยักษ์สีดำก็พุ่งไปที่แรลลี่ทันที

"บ้าเอ้ย" เรย์สบทเสียงดังพร้อมกับพุ่งตัวไปทางแรลลี่

ปัก! เสียงหางของงูยักษ์ฟาดเข้ากับเรย์ จนเขาสลบไป

"เรย์!!" แรลลี่ตะโกน ในขณะที่วิ่งหนีงูยักษ์ที่ไล่ตามเขาหลังจากที่พึ่งจัดการฟาดเรย์กระเด็นจนสลบไป

"นี่มันเรื่องบ้าอะไรเนี่ย ทำไมฉันถึงต้องมาเจอไองูบ้านี่ด้วยเนี่ย"แรลลี่ตะโกนสบทกับตัวเอง

"ไม่รู้ด้วยแล้วโว้ย"แรลลี่ตะโกนในขณะที่หยิบทุกอย่างรอบตัวปาใส่เจ้างูนั่น
"ช่วยด้วย ผมยังไม่อยากตาย!"แรลลี่ยังคงตะโกน

งูยักษ์อ้าปาก และพุ่งเข้าไปหาแรลลี่หวังจะจัดการเขมือบลงท้อง

ซูม! งูยักษ์ชะงัก และถอยออก เพื่อไม่ให้โดนลูกไฟเผา

"เรย์?!" แรลลี่เรียก เจ้าของลูกไฟที่พึ่งพุ่งมาช่วยเขาเมื่อสักครู่

เรย์ลุกขึ้นพร้อมกับไฟที่ลุกท่วมตัวเขา ดวงตาของเขาส่องประกายดุจดั่งสุริยาที่เจิดจ้าในยามกลางวัน เขาปรี่เข้าไปหางูยักษ์พร้อมกับพ่นไฟใส่มัน ทำให้มันรีบถอยหนีไปในทันทีเนื่องจากสัตว์มักจะกลัวไฟโดยสัญชาติญาณอยู่แล้ว

"ปลอดภัย..แล้ว..ว.." เรย์พูดก่อนที่จะล้มลงไป ไฟก่อนหน้านี้ก็หายไปเป็นที่เรียบร้อย



'ฟื้นแล้วรึ' เสียงชายปริศนากล่าว
"คุณเป็นใคร นี่ผมอยู่ไหน?!" เรย์ถาม
'ไม่ต้องกลัวหรอก เจ้ายังไม่ตาย ยังไม่ใช่ตอนนี้' ชายปริศนาตอบ
'ข้าคือเทพเจ้าของตราประทับบนหลังเจ้ายังไงล่ะ เรียกข้าว่า "ร--" '


"เรย์! เฮ้ ฟื้นสิ"เสียงแรลลี่เรียก พร้อมกับตบหน้าเรย์ไปมา
"เกิดอะไรขึ้น แล้วงูยักษ์นั่นล่ะ?!"
"มันหนีไปแล้ว ถ้านายไม่ลุกมาพ่นไฟ ป่านนี้ฉันคงตายไปแล้ว งงจริงๆ"แรลลี่พูด
"ไฟ? ฉันเนี่ยนะ พ่นไฟ นายเอาอะไรมาพูดเนี่ย?!"
"ก็จริงน่ะเส้ นายทำแบบนั้นได้ยังไง นี่นายใช้เวทมนต์อย่างงั้นหรอ" แรลลี่ถาม

เรย์ไม่รู้ด้วยซ้ำว่่่่่่่่่่่่่่่่ามีอะไรซ่อนอยู่่่่่่ภายในตัวเขาหรือเขาเกิิิดมาพร้อมกับอะไรกันแน่ อีกสิ่งหนึ่งที่่่่่่่เขายังสงสัยก็คือฝันในช่วงที่เขาสลบไป ใครคือคนในฝันนั่่น คำถามมากมายเหลือเกิิน คงมีเพียงแม่ของเขาทีี่จะตอบได้ 


"เรารีบออกไปจากที่นี้กันก่อนเถอะ ถ้าเจ้าบ้านั่นวนกลับมาคราวนี้เราไม่รอดจริงๆแน่" เรย์พูด

"เข้าใจแล้ว รีบไปกันเลยดีกว่า"แรลลี่พูดพร้อมกับรีบเดินนำเรย์ออกจากถ้ำ...

To be continued 
SHARE
Written in this book
ลองแต่ง
Writer
SadDoge
I don't know
ชอบเขียนชอบอ่านชอบเศร้า

Comments