ความรู้ทั้งมวล ล้วนมีจุดเริ่มต้นจากการรับรู้ของเรา
 ส่วนตัวแล้วในแต่ละวันมีอยู่ 2 ช่วงเวลาที่ผมจะได้ยินความคิดตัวเองชัดเจนที่สุด คือ ช่วงตื่นนอน กับ ก่อนนอน เหตุเพราะมันเงียบและเป็นช่วงก่อร่างสร้างสติเพื่อพาร่างกายไปชำระล้างให้สดชื่น กระตุ้นพลังงานด้วยคาเฟอีน และค่อยๆ นั่งลงบนโต๊ะพร้อมกับสมุดจดเพื่อคิดและทบทวนว่า วันนี้ฉันต้องทำอะไรบ้าง เพื่อให้วันที่กำลังจะจบลงหมดไปอย่างคุ้มค่า

ในส่วนของช่วงเวลาก่อนนอนก็เป็นการทบทวนชีวิตกับวันที่กำลังจะหมดลงจากสมุดบันทึกรายรับ-รายจ่ายเล่มเล็กๆ ที่เขียนไปเขียนมามันก็กลายเป็นไดอารี่และแหล่งรวม Data Analytic การใช้ชีวิตของตัวเองไปพลางๆ

เพราะการบัญชีของผมนั้นไม่ได้เขียนแค่ชื่อการกินและตัวเลขอย่างเดียว หากแต่ระบุเมนูที่กิน ประเภทน้ำที่ดื่ม และสถานที่ที่ท่องไปในวันนั้น เพื่อให้ความทรงจำของตัวเองได้ทำงานมากกว่ามองเห็นตัวเลขที่บ่งบอกเพียงแต่กำไรขาดทุนเพียงอย่างเดียว

การเขียนทบทวนชีวิตตัวเองแบบสั้นๆ นี้ คือความรู้อย่างหนึ่งที่เกิดจากสติแห่งการรับรู้ อย่างที่ ดาวิชี เคยเขียนไว้ว่า ‘ความรู้ทั้งมวล ล้วนมีจุดเริ่มต้นจากการรับรู้ของเรา’

ยิ่งมีอายุมากๆ ผมยิ่งต้องรู้สึกว่าตัวเองต้องรับรู้ให้มาก ไม่ใช่เพื่อนำมาทำให้มาก แต่เพื่อนำมาคิดและไตร่ตรองให้ดีว่า สิ่งที่จะทำในนาทีภายภาคหน้านั้น มันจำเป็นต้องทำหรือไม่แต่อย่างใด

เขียนแล้วก็นึกถึงคำอธิบายจากพี่นิ้วกลมที่กล่าวถึงความแตกต่างระหว่าง ‘คนฉลาด’ กับ ‘คนมีปัญญา’ โดยอ้างถึงความคิดของ แจ๊ค หม่า ไว้ว่า

คนฉลาด คือ คนที่รู้ว่าตนนั้นต้องการอะไร

คนมีปัญญา คือ คนที่รู้ว่าตนเองนั้นไม่ต้องการอะไร

ตอนอ่านแล้วผมเองรู้สึกชอบมาก โดยเฉพาะในส่วนของฉบับคนมีปัญญา ซึ่งแท้จริงแล้วผมเองก็ไม่ได้มีปัญญามากนัก แต่หากคิดในมุมของหลักเศรษฐศาสตร์กับช่วงวัยและเวลาที่เหลือแล้ว แล้วทำให้นึกถึงหนังสือหลายๆ เล่มที่เคยอ่าน ไม่ว่าจะเป็น The One Thing ได้ทุกสิ่งด้วยสิ่งเดียว , จงทิ้งงานไปครึ่งหนึ่งเมื่อถึงวัย 40 , ช้าให้ชนะ, 40 กฏทองของมนุษย์ และอีกมากมาย

เขียนมาแบบนี้เหมือนผมกลายเป็นคนชราก่อนวัยอันควร ทั้งๆ ที่อีกไม่กี่วันผมกำลังจะมีอายุครบ 32 ปี บริบูรณ์ ซึ่งหากมองผ่านสายตาคนวัย 20 ก็นับว่าเยอะ แต่หากมองผ่านคนวัยใกล้เคียงกันก็นับว่ายังพอเป็นวัยรุ่นกับเขาได้อยู่ ซึ่งสิ่งเหล่านั้นก็แล้วแต่การรับรู้ของแต่ละคนที่จะมองเขามา ซึ่งไม่ถือสาแต่อย่างใดครับ

เพราะเอาแค่คิดเรื่องตัวเองว่าต้องจัดการอะไรในแต่ละวันของช่วงวัยนี้มันก็วุ่นวายพอสมควรแล้ว แน่ะ! เขียนมาแบบนี้ รู้สึกตัวเองเป็นคนทำงานที่แก่ขึ้นจริงๆ

SHARE
Writer
Ohmsiri
Writer
Page CreativeSalary / Books: สิ่งที่เจ้านายไม่เคยบอก / เปิดเทอมใหญ่วัยทำงาน / Podcaster ออฟฟิศ 0.4 / คอลัมนิสต์ aday Bulletin

Comments

nananatte
3 months ago
โอ้ แฮปปี้เบิร์ทเดย์ค่ะ คุณ ohmsiri ขอบคุณที่เขียนเรื่องดีๆ ให้อ่านตลอดเลย ^____^
Reply
Ohmsiri
3 months ago
ขอบคุณมากๆ คร้าบ :)