DO – Pamine “สารแห่งความหวัง” [part I]




เรื่องสั้นที่เราเคยเขียน 
แด่ความหวัง...ที่หลายคนอาจคิดว่ามันเลือนราง

                    DO – Pamine 
               “สารแห่งความหวัง”

ว่ากันว่า ‘น้ำ ’ หล่อเลี้ยงพืชพรรณให้งอกงาม

เหมือนดั่งชีวิตที่ดำเนินต่อไปได้เพราะ ‘ความหวัง’

สิ่งนั้นเป็นความจริงหรือ ? เด็กสาวปิดหนังสือในมือลงแล้วกวาดลานสายตาออกไปนอกหน้าต่าง สุดล่าฟ้าเขียวยังเต็มไปด้วยเมฆสีเทาทึบ กับสายลมยามเย็นที่พัดเศษใบไม้ให้ปลิวว่อนท่ามกลางอากาศอบอ้าวน่าหงุดหงิด ทำให้เด็กสาวผมดำขลับไม่อยากทำสิ่งใด เธอขังตัวเองในห้องนอนอันอ้างว้างแล้วพาดคางเรียวกับขอบหน้าต่างไม้ฝุ่นเขรอะอย่างเหม่อลอย นัยน์ตาสีฟ้าใสไร้ซึ่งแววแห่งความหวัง เด็กสาวนิ่งงันพินิจบรรยากาศเบื้องหน้าอย่างที่ไม่มีใครคาดเดาได้ถึงความคิดที่วนแล่นอยู่ในหัวของเธอ

เปรี้ยง!

ครึม…ครึม…ม !

สายฟ้าแลบแปร๊บ พาดผ่านผืนนภาสีหม่น ตามมาด้วยเสียงคำรามอันน่าสะพรึง

ซา…ซา!!

ในไม่ช้าสายฝนก็โปรยปราย ต้นไม้น้อยใหญ่ต่างไหวโอนตามแรงลม ประหนึ่งการเต้นระบำเริงร่าอย่างที่หนังสือได้กล่าวไว้ว่า ‘น้ำหล่อเลี้ยงพืชพันธุ์ให้งอกงาม’ เด็กสาวย้อนคิดแล้วตั้งคำถามเมื่อเหลือบมองหนังสือเล่มเล็กในมือ ความหวังล่ะ ความหวังคืออะไร? นัยน์ตาที่เคยนิ่งสนิทฉายประกายแห่งความสงสัยชั่วครู่ ก่อนที่จะกลับไร้ชีวิตชีวาดังเดิม

“ความหวัง เป็นชนวนของความเจ็บปวด เป็นบ่อเกิดแห่งบาดแผล นั่นต่างหากที่เป็นเรื่องจริง” เธอพึมพำกับตัวเอง ระหว่างที่สายฝนยังคงโปรยปรายทวีความหนักหน่วงอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ตั้งแต่บรรยากาศนอกหน้าต่างอึม

ครึมด้วยสีเทาหม่น จนตอนนี้แปรเปลี่ยนเป็นมืดมิดเมื่อโลกเข้าสู่ห้วงแห่งรติกาล เด็กสาวยังคงนิ่งงันอยู่ตรงนั้น กับคำถามที่วนแล่นเข้ามาในหัว ทำไมฉันต้องมานั่งอยู่ตรงนี้ ทำไมฉันต้องเกิดมา ฝนฟ้าทำไมต้องตก ทำไมโลกต้องมีกลางวันกลางคืน ทำไมคนเราต้องอยู่ด้วยความหวัง แล้วความหวังนั้นมีรูปร่างหน้าตาเป็นเช่นไร

ค่ำคืนอันหนาวเหน็บผ่านพ้นไปเมื่อถึงคราตะวันฉายแสงอีกหนยามอรุณรุ่งมาถึง พายุสงบลงแล้วท้องฟ้าเป็นสีครามสดใส หมู่เมฆน้อยลอยเป็นหย่อม ๆ ในระหว่างที่เจ้าของนัยน์ตาสีฟ้าใสไร้ชีวิตยังคงก้ม ๆ เงย ๆ อยู่หน้าตู้เสื้อผ้า เธอบีบครีม จากกระปุกแล้วทามันลวก ๆ บนผิวเนียน ก่อนจะหยิบยืดเสื้อคอกลมขาว มาสวมคู่กับกางเกงขาสั้นสีดำตัวเก่ง เรือนผมสีน้ำตาลเข้มระต้นคอถูกมัดหลวม ๆ ด้วยยางมัดผมสีชมพูอ่อน

“ช่างเป็นเช้าวันหยุดที่แสนน่าเบื่อ ” เสียงหวานงึมงำเบา ๆ พร้อมกับใบหน้าเหยเกที่สะท้อนจากกระจกโต๊ะเครื่องแป้ง เธอถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะสาวเท้าไปหย่อนก้นลงนั่งบนเตียง

“น่าเบื่อสิ้นดี” เธอเอ่ยประโยคเดิมมาเป็นรอบที่เก้านับตั้งแต่ตื่นนอน และจะมีรอบที่สิบในเร็ว ๆ นี้แน่ หากเสียงเคาะประตูไม่ดังขึ้นเสียก่อน

ก๊อก ๆ ๆ !

เด็กสาวเดินไปเปิดประตูด้วยสีหน้าไม่รับแขกอย่างเคย แต่ถึงกระนั้นคนขี้เบื่อก็ไม่ลืมจะเอ่ยทักผู้มาเยือนด้วยประโยคสั้นเป็นหางอึ่ง

“หวัดดี ”

“วันนี้เราจะไปจัดกิจกรรมให้เด็กป่วยที่โรงพยาบาล ไปด้วยกันนะปามีน ” สาวผมดำเอ่ยชักชวนด้วยรอยยิ้มหวาน ทันทีที่ประตูแง้มให้เห็นใบหน้าเรียบเฉยของผู้เป็นเจ้าของห้อง

“วันหยุดอย่างนี้ ออกไปหาอะไรทำน่าจะหรรษากว่าการขังตัวเองไว้ในกล่องสี่เหลี่ยมนี่นะสาวน้อย” ชายร่างสูงอีกคนที่ยืนอยู่ข้างกัน ออกปากบ้าง ครานี้นัยน์ตาสีฟ้าใสทอประกายระริก ทำให้ผู้ชักชวนทั้งสองเหลือบมองหน้ากันด้วยความพึงพอใจ ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่เพื่อนตัวน้อยผันของพวกเขาผันตัวมาเป็นคนไร้ซึ่งความหวัง เนิ่นนานเท่าไรที่พวกเขาไม่มีโอกาสได้พบเห็นกับรอยยิ้มบนใบหน้างามของเธอ พวกเขาละสายตาจากกันแล้ว มองมายังเจ้าของห้องเป็นตาเดียวด้วยว่าเธอจะตอบตกลง…..ไร้เสียงสนทนาไปครู่ใหญ่

“ฉันขอเวลาแต่งตัว ห้านาทีได้หรือเปล่า” แม้เป็นเสียงตอบรับที่ราบเรียบและเย็นชา แต่กลับรอยยิ้มกว้างให้ระบายบนใบหน้าของสองชายหญิงที่ยืนอยู่หน้าห้อง

“ได้สิ ได้แน่นอนปามีน” สาวผมดำคว้ามือเธอมากุมอย่างตื่นเต้น

“งั้นพวกเราไปรอที่ม้าหินอ่อนหน้าหอนะ” ชายหนุ่มเสริมพร้อมรอยยิ้มเผยเหล็กจัดฟันสีเหลืองให้เห็นไกลร้อยเมตร

“อืม” เธอตอบรับห้วน ๆ ก่อนจะปิดประตูลง เมื่อเพื่อนทั้งสองจากไปด้วยความยินดี เจเรน กับ เมนเดล เป็นเพื่อนสนิทที่คบกันมาตั้งแต่ ม.ต้น จนตอนนี้พวกเธอกำลังจะเข้ามหาวิทยาลัยกันแล้วสำหรับ ‘เจเรน’ เธอเลือกได้แล้วว่าจะเรียนพยาบาล ส่วน ‘เมนเดล’เอง ก็ติดมาเกือบทุกที่ยกเว้นรัฐศาสตร์ จุฬา ฯ ที่เขาต้องการซึ่งต้องรอรอบแอดมินชั่นนั่น ผิดกับปามีนที่เธอยังคงเฉยกับทุกเรื่อง เธอไม่ยอมสอบที่ไหนเพียงเพราะว่า เธอไม่อยากให้ใครต้องมาหวังในตัวเธอ ความหวังลม ๆ แล้ง ๆ มักจบลงด้วยความผิดหวัง เธอจึงเลือกที่จะสอบเฉพาะที่เก็บคะแนนไว้ยื่นได้หลาย ๆ ที่ ถ้าไม่ติดว่าคะแนนเก้าวิชาที่เธอสอบสามารถยื่นแพทย์ กสพท.ได้ เธอคงรอยื่นรอบแอดมิดชั่นครั้งเดียว ซึ่งเด็กสาวเองก็ยังไม่ได้วางแผนไว้ว่าจะเลือกคณะอะไร ความคิดยุติลง เด็กสาวสำรวจความเรียบร้อยของตัวเองอีกครั้งแล้วปิดประตูห้อง

(สลิล : เขียน) 


Elva/สลิล : เรื่องนี้ถูกเขียนขึ้นมาเมื่อ 2 - 3 ปีก่อนเพื่อนส่งประกวดเรื่องสั้นสักที่ แต่ฝีมือเราไม่ได้ดีขนาดนั้น มันก็เลยไม่เข้ารอบ (ผิดหวังไปตามเรื่องเหมือนตัวละครในเรื่องเลย) 
DO-Pamine เป็นเรื่องราวของเด็กสาวที่กำลังจะเข้ามหาวิทยาลัย ความท้อแท้ ห่อเหี่ยว กลัวการเจ็บปวดจนไม่กล้าที่จะตั้งความหวัง เราว่าหลายคนอาจเคยตกอยู่ในภาวะเช่นเดียว กับ 'ปามีน' ในเรื่อง ถ้าคุณเป็นเธอ คุณจะเลือกหวังแม้ว่าจะผิดหวัง หรือจะอยู่อย่างไรความหวังดี 





SHARE
Writer
Elva
writer
เพราะพรหมลิขิตให้ฉันรู้จักเธอ แต่พรหมไม่ได้ลิขิตให้เรารู้จักกัน....

Comments