ถึงคุณ
หลังคำถามที่ฉันถามคุณ
ฉัน : 'แกทำแบบนี้แกไม่ได้ชอบฉันใช่ไหม'
คุณ : 'แค่เพื่อน'
ตอนนั้นความรู้สึกคือ ฮึบน้ำตาไว้ อย่าไหลออกมาเชียวนะ
แม้มันจะดูเป็นความเข้มแข็งบ้าบอ แต่มันก็บ้าบอพอๆ กับการที่ฉันแอบชอบเพื่อนสนิทตัวเองนั่นแหละ ในจังหวะฉันอยากให้เวลาเดินผ่านไปไวๆ แต่มันกลับไปเป็นเช่นนั้น เราเดินด้วยกันต่อไป พร้อมๆ กับความรู้สึกข้างในของฉันที่เหลือเพียงกองซากปรักหักพัง...

ฉันจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่า 'ตอนนั้นฉันทำอะไรไปบ้าง'

จนกระทั่งเราแยกกัน
น้ำอุ่นๆ ค่อยๆ ไหลผ่านแก้มลงมา  
ฉันเดิน... เดินต่อไปพร้อมๆ กับน้ำตาที่ไหลอย่างไม่หยุดหย่อน
พร้อมเสียงกร่อนด่าตัวเองในใจที่ถามว่า 'ฉันทำอะไรลงไป'
ตลอดสามปีที่ผ่านมา 
'ฉันคิดไปเองคนเดียวรึ'
แม้ก่อนถาม ฉันถามตัวเองและคาดเดาคำตอบไว้แล้วว่ามันอาจจะไม่เป็นแบบที่ฉันคิด
แต่... นั่นก็ไม่ได้ช่วยให้ความรู้สึกเจ็บน้อยลงเลยแม้แต่น้อย

ฉันกลับมานั่งลงที่ห้องหน้าคอมเครื่องเดิม กองหนังสือกองเดิม เปิดไฟล์ที่มีรูปเราที่ไปเที่ยวด้วยกัน ดูวนซ้ำไปมา จนกระทั่งตัดสินใจกด 'Delete' แม้รูปภาพที่เป็นความทรงจำจะลบได้ แต่ภาพในสมองในความทรงจำของฉันมันไม่สามารถถูกลบได้เลยแม้แต่น้อย 

ฉันปล่อยให้เวลาเดินไป... 
น้ำตาไหลไป...
ปล่อยคุณไป...

แล้ววันหนึ่งฉันก็พบว่า...
คุณก็ยังเป็นคนเดิม
ฉันก็ยังเป็นคนเดิม
เรายังคุยกันได้เหมือนเดิม
แต่ความรู้สึกไม่เหมือนเดิม
เราไม่เคยรักกันในฐานะเพื่อนน้อยลง
คุณยังคงเป็นเพื่อนรักของฉันคนเดิม
แต่ความรักเพื่อนของฉัน
น้อยลงไป... 'ตามความจริงวันนั้นที่คุณเอ่ยกับฉัน'

ถึงคุณผู้ซึ่งไม่ได้อ่านเรื่องนี้
ถึงคุณผู้ซึ่งไม่เคยรู้ว่า 'ฉันแอบรักเพื่อน' 
ถึงคุณผู้ซึ่งรู้ว่าคุณคือ 'เพื่อนรักของฉัน' 

ฉันคนที่รักคุณ
fortune
23.10.19


SHARE
Writer
FORTUNE
Just a HUMAN.
People come and people go, that's life.

Comments