หมีและกระต่ายยังคงแฝงตัวอยู่
ฉันเชื่อว่าเธอแอบอยู่ในนี้...

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว
หมีแก่ตัวหนึ่งได้ตกหลุมรักกระต่ายสาว 
ทั้งสองตัวนี้มีนิสัยคล้ายกันหลายอย่าง 

เจ้าหมีรู้สึกว่าได้พบสิ่งที่ตามหามาเนิ่นนาน เขาได้ขอเจ้ากระต่ายสาวเป็นแฟนของเขา 

เขาจีบเธอด้วยมายากลหมีๆ มุกหมีๆ เพลงหมีๆ รูปวาดแบบหมีๆ 

เป็นการจีบสาวสไตล์หมีที่โคตรเฉิ่ม โคตรเชย แต่บังเอิญว่าเจ้ากระต่ายชอบความเฉิ่มเชยแบบนั้น 

ตอบรับคำสารภาพรักของเจ้าหมี 
แล้วทั้งสองตัวก็ได้เป็นแฟนกัน

วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วเจ้าหมีถูกสั่งย้ายจากป่าแดนเหนือให้มาประจำการที่อื่น 

ทั้งสองเลิกกัน
โดยเหตุผลนั้นคือมาม่ากับไข่ต้ม 

ชีวิตของทั้งสองตัวต้องเดินต่อ 

เจ้าหมีชีวิตเริ่มเข้าที่ เจ้าหมีสามารถหาเงินได้ มีการงานที่ดี และเป็นไปตามที่กระต่ายสาวได้พยากรณ์ไว้ 

ว่าเจ้าหมีถ้าทำงานแล้วต้องมีสาวเข้าหามากมาย ซึ่งตัวเจ้าหมีเองก็ไม่คิดว่าจะมากขนาดนี้ แต่เจ้าหมีไม่คิดจะคุยกับคนใดเลย (ไว้จะมาเล่าให้ฟัง)

อาชีพของเจ้าหมีพบปะพูดคุยกับสิ่งมีชีวิตอื่นๆมากมาย ทั้งเต่าใส่ทอง ปลาประดับเพชร หมูกำไลหยก ลูกค้าของเจ้าหมีแต่ละตัวมีเรื่องราว มีการแนะนำและชักจูง 

แต่เจ้าหมีนั้นชอบในรสชาติของแครอทที่กระต่ายเคยให้ มันจึงไม่ไปไหน

มันอยู่ในฤดูจำศีลที่ไม่รู้ว่าจะสิ้นสุดลงเมื่อไร นั่งอยู่ในถ้ำคนเดียวเฝ้าดูการเปลี่ยนแปลงของโลกผ่านหน้าจอ Smartphone เปิดเพลงเก่าๆ ที่มีชื่อว่า ฟ้าฝน...คนเหงา ที่แทรกซึมลงไปในสายเลือดของเจ้าหมี

ในขณะที่เจ้ากระต่ายสาวต้องเปลี่ยนเส้นทางความฝันของตัวเอง
กระต่ายสาวต้องดิ้นรนในหนทางชีวิตที่ยากลำบาก 

ป่าแดนเหนือที่เคยอุดมสมบูรณ์ เคยมีแครอทเดือนละ 3-4หมื่นหัว ให้มันกินได้หายไป 

แครอททั้งหมดในผืนป่าถูกยึดโดยรัฐบาล มันไม่มีแครอทกิน ต้องระหกระเหินเร่ร่อน ย้ายถิ่นฐานจากป่าแดนเหนือลงมาอาศัยอยู่ติดชายทะเล แปลเปลี่ยนตัวเองจากกระต่ายมังสวิรัติ เป็นกระต่ายเกือบมังสวิรัติ ย้ายค่ายจากกระต่ายผิวเหลืองไปเป็นกระต่ายผิวอมแดดทะเล 


มันต้องทำงานเลี้ยงชีพ มันมีคนมาต่อคิวดูแลและกำลังติดป้ายรับสมัครคนรักใหม่ 

ในขณะที่เป้าหมายที่มันเคยตั้งไว้ได้ไกลห่างจากมันออกไป มันท้อแท้ มันคิดว่าตัวมันอาจจะไม่ได้สวมเสื้อสีชมพูที่ใฝ่ฝันมาตลอด

ทั้งสองตัวต่างใช้ชีวิตกันคนละทาง อยู่ห่างไกลจากป่าแดนเหนือที่เคยเป็นสถานที่พบรักของมันทั้งคู่

ทั้งสองตัวไม่ได้ติดต่อกัน
เจ้าหมียังคงคิดถึงมันเสมอ ได้แต่นั่งเขียนบันทึกประจำวันลงไว้ใน แอพพลิเคชันที่อยู่เหนือกฎของเวลา (แอพอะไรไม่รู้เพิ่งลงเรื่องใหม่ ขึ้นว่าลงแล้ว 10 นาที / สตาฟก็ตรวจงานไม่เคยตรงเวลา แต่ขอไม่พาดพิง เพราะถ้าสตาฟรู้คงโดนเด้ง) 

วันนี้ก็มีข้อความมาฝาก
เจ้าหมีทิ้งข้อความไว้ว่า

ผมอวยพรขอให้คุณสมหวัง
ไม่ว่าคุณจะหวังอะไรอยู่ก็ขอให้สมหวัง

ไม่รู้คุณจะมาอ่านมันเมื่อไร


พวกเรายังคงต้องใช้ชีวิต 
อนาคตข้างหน้าไม่รู้จะได้เจอกันอีกไหม ผมก็ได้แต่หวังว่ามันจะเป็นจริงทั้งฝันของคุณ และฝันของผม

ผมและคุณนั้นเราเหมือนกันมาก 
ตอนที่เราเลิกกันผมลงเรื่องของเราไว้

ผมบ่นทิ้งไว้โดยใช้ User อื่นแล้วใช้เครื่องสำอางแต่งหญิง ซึ่งผมก็คิดว่าคุณก็คงสวมชุดผู้ชายแอบไปเขียนไว้เหมือนกัน


เหมือนผมวิ่งไล่จับเงาตัวเองอยู่ 
กระต่ายของผมมีตัวเดียวคือคุณ 

คุณซึ่งแยกร่างไว้มากมายและแฝงตัวอยู่ในนี้ 

แต่ผมก็มีมากกว่าสามร่างเหมือนกัน เจอบางเรื่องก็คล้ายคุณมากๆ 

ต้องมานั่งกุมขมับแล้วคิดเอาเองว่าใช่หรือไม่ใช่? 

ยังคงมาตราฐานปั่นหัวคนแก่ได้ไม่เปลี่ยนเลยนะคุณ

ไว้ถ้ามันเป็นวันของเราจริงๆ กลับไปดูป่าแดนเหนือกันไหม วัดที่เราเข้าไปไหว้พระด้วยกัน

อยากรู้จริงๆว่าพรที่ขอไว้ จะศักดิ์สิทธิ์จริงไหม ?

เอ้~ ฉันขออะไรไว้นะ

คุณเศร้าได้ทุกเรื่อง 
ผมไม่โกรธผมพร้อมจะปลอบคุณ 
แต่ขอยกเว้นไว้เรื่องเดียว 
ห้ามเศร้าเพราะไม่มีใครรัก


เพราะคุณยังมีคนรักคุณอยู่เสมอ
     รักคุณมาตลอดตั้งแต่วันนั้น 
ตั้งแต่คำสารภาพรักบนรถเมล์ป่าแดนเหนือ และนี่คือคำตอบที่ตอบไปแล้ว

คุณไม่เคยเชื่อ 

คุณถามเจ้าหมีในคืนหนึ่งก่อนเข้านอนว่า พี่ว่ารักของเราจะอยู่ได้อีกนานไหมคะ เจ้าหมีได้ให้คำตอบอะไรจำได้ไหม?

ตลอดไปครับ


เจ้าหมีไม่ออกนอกเส้นทางแน่นอน



SHARE
Written in this book
นิทานจากฉัน
เขียนไว้อยากให้คุณได้อ่าน

Comments