INTO STEP #อายูจิน2 [Yujin x Wonyoung] - 11
.
.
.
.
.
"ดอกลิลลี่ ออฟ เดอะ วัลเลย์"

ช่อดอกไม้ที่เต็มไปด้วยดอกกระจิดลิดสีขาวสะอ้านตา รูปทรงเหมือนระฆังเล็กๆ เรียงบนกิ่งก้านบอบบาง มีกลิ่นหอมหวนหวานสนิท ถูกวางไว้อยู่โต๊ะทำงานของประธานสาว จาง วอนยอง

ร่างบางขมวดคิ้วเล็กน้อย เป็นอีกหนึ่งครั้งที่เธอได้รับช่อดอกลิลลี่ออฟเดอะวัลเลย์นี่ทั้งๆที่ไม่ใช่โอกาสพิเศษอะไร หากแต่เป็นรองประธานบริษัทคู่ค้าจากญี่ปุ่นเป็นคนส่งมาในเธอ ช่อแรกเมื่อสัปดาห์ก่อนหลังจากที่ประธานยูกลับไปได้สัปดาห์กว่าๆ ซึ่งเขาส่งมาอย่างเปิดเผยว่าเป็นรองประธานพร้อมแนบการ์ด

I knew you from my bro. And I want to get to know more about you.
See you next meeting
:)

เหมือนแค่อยากทำความรู้จักและแจ้งให้ทราบว่าเขาจะมาประชุมด้วยในรอบหน้า ร่างบางไม่ได้สนใจอะไร อาจจะเป็นเพราะประธานยูเองก็เกริ่นไว้ก่อนแล้วว่าจะส่งน้องมา ส่วนข้อความในการ์ดช่อใหม่ที่เพิ่งมาวันนี้คือ

Can't wait to see you
:)

ร่างบางเพ่งมองเจ้าดอกสีขาวรูปร่างเหมือนระฆังน้อยอยู่ในช่อ มันดูน่ารักดีไม่เหมือนช่อดอกไม้ทั่วไปเธอเห็น ชื่นชมได้ไม่นานเสียงเคาะประตูดังขึ้น แล้วถูกเปิดออกเผยให้เห็นแขกที่มาคือหัวหน้าการตลาดคิม แชวอน วันนี้แชวอนนัดเธอเพื่อพรีเซ้นแผนการตลาดสำหรับโปรเจคที่ทำร่วมกันกับบริษัทแบรนด์ของเสื้อผ้ากีฬาญี่ปุ่นนั่น

แชวอนเหล่มองดอกไม้ทำให้ร่างบางมองตามเมื่อเห็นว่าสิ่งที่รบกวนสมาธิคนเตรียมพรีเซ้น เธอจริงหยิบมันเอาวางไว้ที่ตักใต้โต๊ะแทน การนำเสนอแผนงานผ่านไปด้วยดี ประธานสาวอายุน้อยพึงพอใจกับรูปแบบแผนงานของแชวอน

“ขอบคุณพี่แชวด้วยนะคะ ที่ทำงานหนักเพื่อบริษัทเรา”

“พี่ก็ต้องขอบคุณวอนยองเหมือนกันที่เชื่อใจพี่ งานนี้ต้องปัง!”
แชวอนยิ้มก่อนจะหันกลับออกไปจากห้อง ร่างบางมองนาฬิกาเที่ยงแล้ว เธอมองช่อดอกไม้ครู่หนึ่งก่อนจะหย่อนลงถังขยะในห้องแล้วเดินออกมา ว่าจะชวนอึนบีไปทานราเม็งร้านโปรดของเธอเสียหน่อย แต่พอมาถึงหน้าห้องรองประธาน คิ้วบางขมวดเข้าหากันเมื่อเห็นใครบางคน ก่อนจะเปลี่ยนเป็นยิ้มกว้าง

“พี่กาอึน”

“อ้าว วอนยอง”
นางแบบร่างสูง อยู่ในชุดสบายๆ เสื้อโอเวอร์ไซส์สีขาว กางเกงยีนส์ขาสั้น รองเท้าผ้าใบ และที่ขาดไม่ได้หมวกแก๊ปที่เขามักใส่เป็นประจำ พอๆกับอายูจินที่มักจะสวมหมวกทุกทีที่ไม่ได้ไปทำงาน กาอึนลุกขึ้นยิ้มให้ผู้บริหารเด็ก

“ว้า มีคนมาแย่งรองประธานของชั้นไปทานข้าวแล้วหรือเนี้ย”
วอนยองแสร้งทำหน้าเซง กาอึนยิ้มส่ายหัวเบาๆ เขานึกเอ็นดูวอนยองอยู่มาก อาจเป็นเพราะแฟนสาวมักจะเล่าเรื่องของเธอในด้านดีให้ฟังบ่อยๆ

“ก็ไปทานด้วยกันสิ เผื่อวอนยองอยากคุยกับพี่”
นางแบบสาวขยิบตาให้ วอนยองเม้มปากใช้ความคิด เธอน่ะ มีเรื่องอยากถามมากมายเกี่ยวกับคนที่นู้น เพื่อนของนางแบบร่างสูง

ถึงแม้ว่าเธอจะโทรหายูจินทุกวัน แต่ก็ไม่กล้าจะถามอะไรเขามาก กลัวเขาจะรำคาญ คงดีไม่น้อยถ้าหากกาอึนจะเล่าให้ฟังว่าเขาเป็นยังไงบ้าง หรือมีวิธีไหนจะช่วยเธอได้อีกบ้าง ต้องยอมรับเรื่องแผนการคราวที่แล้วของกาอึนที่หลอกทั้งยูจินและตัวเธอด้วย เรื่องที่โดยขโมยพาสปอร์ต มันทำให้เธอกับเขามีโอกาสอยู่ด้วยกันมากขึ้น และได้มีโอกาสใกล้ชิด และยังทำให้เขาลดความเกลียดชังเธอลงได้ จนเธอสามารถโทรหาเขาได้ทุกวันแบบนี้

ไม่นานรองประธานสาวคนสวยก็ออกมาจากห้องพร้อมไปทานมื้อกลางวันกับแฟน โดยไม่ติดขัดหากเจ้านายอายุอ่อนกว่าจะไปด้วย ตลอดการรับประทานอาหารมื้อกลางวัน ทั้งสามได้พูดคุยกันเรื่องทั่วไป มีบ้างที่กาอึนกับอึนบีจะมีมุมหยอกล้อกันแบบคนรัก วอนยองมองแล้วอดยิ้มไม่ได้ เพราะเธอเห็นอึนบียิ้มอย่างมีความสุข เหมือนเมื่อก่อนเวลาเธออยู่กับยูจิน ก่อนที่เธอเองจะพรากมันไป

อึนบีเห็นวอนยองมองอยู่จึงหันไปฟาดแฟนสาวตัวโย่ง พร้อมสายตาดุที่ยังไงก็ยังดูน่ารักสำหรับเขา ถ้าไม่ติดว่าวอนยองอยู่ด้วยจะจับมาหอมซ้าย หอมขวาสักที

“ตามสบายเลยค่ะ ไม่ต้องเกรงใจ พวกคุณเองห่างกัน ก็คงคิดถึงกันเป็นธรรมดา”
ร่างบางยิ้มอย่างไม่ได้อึดอัดอะไร ก้มลงไปตักอาหารตรงหน้า

“อ่า แล้วเธอห่างกับไอเจ ไม่คิดถึงหรอ”
นางแบบร่างสูงถามออกไป ก็สักพักแล้วที่วอนยองกลับเกาหลี เขาไม่รู้ว่าทั้งคู่จะยังสานสัมพันธ์ต่อหรือไม่ หรือเจ้าเพื่อนตัวดีจะใจแข็งไม่ยอมคืนดีกับสาวสวยกันนะ แต่วันกลับที่เขากับแฟนแอบดูก็เห็นยังมีจูบลากันอยู่เลย ทั้งๆที่เขากับอึนบีที่เป็นแฟนกัน เวลาที่มาส่งที่สนามบินก็ไม่เคยจูบลากันในที่สารธณะแบบเจ้านั่นนะ

"ก็คิดถึงค่ะ แต่จะให้ทำยังไงได้ล่ะคะ"
ร่างบางเริ่มเขี่ยๆอาหารในจาน รู้สึกไม่เจริญอาหารซะแล้ว ไม่ใช่เพราะคนที่ถูกพูดถึงน่าสะอิดสะเอียนอะไร แต่เพราะเมื่อพูดถึงแล้วยิ่งทำให้คิดถึงต่างหาก อยากจะกดโทรศัพท์โทรหาเขา เปิดกล้องให้พอหายคิดถึงเสียจริง

"ก็บินไปหาเลยสิ เป็นถึงประธานบริษัท ไปๆกลับๆ คงไม่เป็นอะไร"
นางแบบสาวยังคงแนะนำเธอต่อ เพราะเขาเองก็เอาใจช่วยไม่ต่างจากคนข้างๆนี่

"กลัวไปแล้วเขาจะไม่คุยด้วยน่ะสิคะ คราวที่แล้วอาจเพราะเหตุจำเป็น"

"ก็เป็นไปได้นะ ทุกวันนี้มันคงทำตัวเหมือนเดิม กลางวันทำงาน หัวค่ำเข้าบาร์ กลางคืนเปลี่ยนคนไปเรื่อย ต่างแค่ไม่ทุกคืน..อ้ะ"
นางแบบร่างสูงพูดพลางกรอกตาใช้ความคิดแต่ก็ต้องสะดุ้งยกมือลูบแขนตัวเองเพราะโดยยัยตัวเล็กข้างนี่หยิกเข้าให้ พอเหลือบไปมองหญิงสาวตรงหน้าที่เริ่มทำหน้าเบะเหมือนเด็กก็ถึงบางอ้อ อึนบีก็ยังเป็นอึนบียังคงรักและห่วงวอนยองอยู่เสมอ

"แต่ยูจินก็ไม่ได้ไปทุกคืนนะ"
อึนบีพูดปลอบใจหญิงสาวอ่อนวัยที่ตอนนี้หน้างออยู่นิดๆ

"แต่ก็ยังไม่หยุดนี่คะ ขนาดมีหลานสาวขี้หวงอยู่ด้วย"

"กุระจังกลับไปแล้ว เห็นว่าเจให้กลับเตรียมไปทำเรื่องเรียนต่อ เอ่อ ถามอะไรหน่อยสิ ตอนที่อยู่กับเจน่ะ เธอกับมันมีเซ็กส์ด้วยกันรึป่าว"
กาอึนโพล่งถามตรงๆจนคนข้างๆเองก็ตกใจ ยกมือหยิกเขาอีกรอบ

"โอ้ยๆ เออ..โทษที หมายถึงมีอะไรด้วยกันรึเปล่า"
กาอึนเอี้ยวตัวหนี ร้องโอดก่อนจะรีบแก้คำพูด ก่อนที่เนื้อจะเขียว

ร่างบางที่ถูกถามหลบตาก่อนจะพยักหน้ารับอย่างเขินๆ อึนบีแอบขำเบาๆ เห็นอดีตลูกเลี้ยงเสียอาการมันช่างน่าเอ็นดู

"บ่อยป่ะ เอ้ย อย่าหยิกๆ หมายถึงมากกว่าหนึ่งครั้งใช่มั๊ย"
กาอึนยกมือห้ามแฟนสาวแล้วรีบถามในสิ่งที่อยากรู้ ร่างบางเพียงพยัหน้าน้อยๆไม่กล้าเงยหน้าสบตาคนทั้งคู่ ทำไมเธอต้องมาตอบ มาบอกอะไรพวกนี้ด้วยนะ

"อืมม งั้นจากอาการเนี้ย เธอลองพิสูจน์ดูคืนนี้ก็ได้นะ มันอาจจะคิดถึงเธอจนทนไม่ไหวเลยหาคนทดแทน"
วอนยองเบะปาก หาคนทดแทนหรอ ตลกสิ้นดี หึ เดี๋ยวจะได้รู้กัน อันยูจิน คนอย่างวอนยอง ใครก็แทนไม่ได้หรอก เพียงแต่เธอต้องรอเวลาเท่านั้นที่จะทำให้อีกคนได้รู้ ต้องไม่ใช่ในสถานการฯที่ห่างกันแบบนี้!

หลังจากทานมื้อกลางวันร่วมกันเสร็จวอนยองรีบกลับออฟฟิศรีบจัดการงานจนเย็น เมื่อเคลียร์เรียบร้อยแล้ว มองดูนาฬิกา ทางนู้นร่างโปร่งอาจจะใกล้ได้เวลาไปเที่ยวของเขาแล้วสิ เธอเดินไปล็อคประตูห้องทำงาน หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดกล้องดูมันแทนกระจก ปลดกระดุมเม็ดบนออก เติมลิปสติกที่ปากสักนิดก่อนจะกดวิดีโอคอลโทรหาใครบางคน

ไม่นานปลายสายก็รับในโทรศัพท์เผยให้เห็น ร่างโปร่งนั่งอยู่เก้าอี้ที่โต๊ะทำงานของเขา เธอยิ้มมุมปากเล็กๆเมื่อเห็นหน้าเขา มันคงจะดีกว่านี้ถ้าได้เห็นได้สัมผัสตัวเขาจริงๆ มากกว่ามองผ่านจอสี่เหลี่ยมเล็กนี่

"ว่าไง"
คำทักทายเดิมๆที่เขามักพูดเวลาเธอโทรหาเขา

"คิดถึงค่ะ คิดถึงอามากๆเลย"
เธอตั้งใจกรอกเสียงแผ่ว ขาดห้วงเล็กน้อยเพื่อบอกเขา ยูจินขมวดคิ้ว มองมาที่เธอ คงเห็นแล้วใช่มั๊ย เนินอกที่โผล่ออกมา เพราะกระดุมเม็ดบนถูกปลดยิ่งเผยให้เห็นผิวขาวๆนั่นง่ายขึ้น  ร่างโปร่งกลืนน้ำลายลงคอก้อนใหญ่

"ทำไมยังไม่กลับ ได้เวลาเลิกงานสักพักแล้วนิ"
เขาถามกลับ พยายามพูดให้ปกติที่สุด แม้ในใจจะรู้สึกไม่ปกติก็ตาม

"ทีอายังอยู่ที่ออฟฟิศเลย"

"ทำไมแต่งตัวไม่เรียบร้อย!"
คำพูดปนหงุดหงิดเผลอจากปากของปลายสายทำให้คนถูกถามลอบยิ้ม หลุดออกมาแล้วสินะ คุณอาขา

"ชั้นหมายถึงทำไม เสื้อเธอ เอ้ย ไม่ติดกระดุมบน"

"ก็มันร้อนนี่คะ เหมือนแอร์จะเสียเลย"
ร่างบางแสร้งยกมือขึ้นพัด เชิดปลายคางขึ้นให้อีกคนปลายสาย รู้สึกร้อนผ่าว น้ำลายเหนียวๆกลืนลงคอยากเหลือเกิน ไหนจะจับๆดึงๆเสื้อทำให้เห็นเนินอกขาวๆแทบกระแทกตา

"เธอน่าจะกลับบ้านได้แล้ว มันดึกแล้ว"
ร่างโปร่งรีบพูดแล้วก้มหน้าลง หยิบปากกามาเซ็นเอกสารยิกๆ

ร่างบางยกยิ้มก่อนจะยกมือขึ้นเกลี่ยผมขึ้นทัดหู ให้เห็นหน้าเรียวชัดขึ้น ยิ่งอีกคนมีอาการเธอยิ่งรู้สึกสนุก ถึงคราวเธอเป็นคนได้คุมเกมส์บ้างอีกครั้ง

"ก็งานยังไม่เสร็จเหมือนอานั่นแหละค่ะ"

"ดะ...เดี๋ยวก็กลับแล้วนี่ไง เสร็จแล้ว"
ร่างโปร่งปิดแฟ้มเอกสาร พ่นลมออกจากปากแล้วเอาแฟ้มไปไว้ที่ชั้นวางรอให้คนมารับไปในวันพรุ่งนี้

"อือ งั้นเดี๋ยวนยองกลับก็ได้ค่ะ ไว้ถึงรถแล้วโทรหาอีกทีนะคะ"
ร่างบางทำทีจะวางสาย อีกมือคว้ากระเป๋า

"อะ เอ้ย ไม่ต้องวาง คอลไปแบบนี้แหละ ขี้เกียจต้องมารับสายใหม่"
ในขณะที่คนฟังอดยิ้มไม่ได้ คนที่เผลอหลุดแต่พยายามหาข้ออ้างที่มันไร้ซึ่งเหตุผล อยากยกมือทุบหัวตัวเอง แต่ก็ต้องรีบเปลี่ยนสีหน้าเป็นเรียบเฉย นิ่งขรึมเข้าไว้

"ก็ได้ค่ะ"
.
.
.
.
.
.
"ชาร์ลบอกว่า วันนี้ยูจินไปบาร์เร็วกว่าปกติ ออกจากออฟฟิศก็ไปบาร์เลย อยู่แปปๆก็ออกไปพร้อมกับสาว"
อึนบีโทรบอกวอนยอง เป็นอย่างที่ทั้งคู่คิด ยูจินแค่หาตัวแทนวอนยองก็เท่านั้นเอง ร่างบางยิ้มถึงแม้จะเคืองนิดหน่อยที่ร่างโปร่งหาตัวแทนเป็นคนอื่น แต่ก็ถือว่าเธอมองเห็นเส้นชัยแล้ว

มือเรียวพิมข้อความถึงเลขา ถึงแม้ว่าจะไม่ใช่เวลางานแล้ว แต่เรื่องนี้สำหรับเธอถือว่าสำคัญที่สุด ก็แค่อยากฉลองวันเกิดเธอ วันเกิดเขาด้วยกัน และยูจินต้องเป็นของเธอและมีเธอคนเดียว

-สัปดาห์หน้าเคลียร์ตารางงานวันที่ 30 ส.ค. - 3 ก.ย. พร้อมจองตั๋วไป-กลับซิดนีย์ ด่วน-
.
.
.
.
.
.
"วันนี้ไม่ไปทำงานหรอคะ หรือเข้าสาย"
เป็นเหมือนสิ่งที่ต้องทำไปเสียแล้วกับการวิดีโอคอลหาร่างโปร่งตั้งแต่เช้าที่เธอถึงห้องทำงาน นี่เป็นเหตุผลที่เธอมาออฟฟิศเช้ามาก ก่อนเวลางานอย่างน้อยครึ่งชั่วโมงทุกวัน แต่เช้าวันนี้ดูเหมือนจะเปลี่ยนไปนิดหน่อยตรงที่ร่างโปร่งไม่ได้อยู่ที่ทำงาน ยังอยู่บ้านโดยที่เขาเองอยู่ในชุดคลุมอาบน้ำ

"อื้อ วันนี้คงลาอ่ะ ปวดหัว ไม่ค่อยอยากไปทำงาน"
ร่างโปร่งตอบพร้อมเดินลงไปข้างล่าง โดยเอาโทรศัพท์ไปด้วย วอนยองยิ้มนิดๆ วันนี้เขาแปลกจริงๆ เพราะไม่ดื่มกาแฟในตอนเช้า หากแต่เป็นนมสดกับคอนเฟลก ปากแดงที่ตอนนี้ถูกครอบครองโดยคราบนมเหมือนเด็ก ทำให้วอนยองเผลอยิ้ม

"คิดถึงจังเลยค่ะ"
คำพูดเดิมๆที่พูดวันล่ะไม่เคยต่ำกว่าสองครั้ง ร่างโปร่งเพียงพยักหน้า ตักคอนเฟลกคำโตเข้าปาก คิ้วเรียวของร่างบางขมวดเมื่อเห็นร่างโปร่งเงยหน้าขึ้น เหมือนกำลังตอบใครบางคนอยู่ คงเป็นคนที่พามาเมื่อคืน ทำไมถึงไม่หันกล้องให้เธอเห็นหน้าเสียหน่อย หน้าตาแบบไหนนะที่ร่างโปร่งเอามาเป็นตัวแทนเธอ หึ!

เคืองร่างโปร่งได้ไม่นาน เธอก็ต้องวางเพราะเสียงเคาะประตูจากเลขา ได้เวลาทำงานแล้วนี่เนอะ เลขาสาวเดินเข้ามาในห้องหลังจากที่เจ้าของอนุญาต

"คุณวอนยองคะ เรื่องที่คุณเท็กซ์มาเมื่อคืน น่าจะมีปัญหาค่ะ"
มีแต่เรื่องให้เธอเริ่มหงุดหงิดแต่เช้า แต่ก็ไม่ได้เหวี่ยงหรือแสดงความไม่พอใจเหมือนแต่ก่อน เธอเพียงพยักหน้าให้เลขาอธิบายถึงเหตุผล

"บริษัทฝั่งญี่ปุ่นเพิ่งคอนเฟิร์มมาว่าจะให้นัดประชุมวันที่ 31 ส.ค.นี้ค่ะ โดยให้ทางเราเลือกว่าจะไปประชุมที่นู้น หรือจะให้เขามาที่นี่ แต่เขาอยากให้เป็นที่นี่มากกว่า"
ร่างบางถอนหายใจ หากเป็นวันที่31 ประชุมเซ็นสัญญาและพาไปทานอาหาร ต่อให้เธอบินไปหลังจากนั้นก็คงไม่ทัน ร่างบางหลับตาใช้ความคิด จะทำอย่างไรดีนะ งานนี้ก็ใหญ่ไม่ใช่เล่น ไหนจะเป็นโปรเจคของแชวอนอีก

สุดท้ายเธอก็เลือกงาน หากคิดดูแล้วผลกระทบคงเสียหายหลายคนหากทางฝั่งญี่ปุ่นยกเลิกหรือเลื่อนออกไป ถึงแม้จะเซ็งมากๆก็ตาม

"ค่ะ คอนเฟิร์มกับทางคุณยูไปเลย ซิดนีย์แคนเซิลไปก่อน"

"อีกเรื่องค่ะ คุณประธานยูไม่ได้มานะคะ ส่งแค่รองประธานมาคนเดียว คนที่ส่งดอกไม้มาให้คุณวอนยองน่ะค่ะ แล้วก็ขอรีเควสให้ทางเราจัดเตรียมโรงแรมให้ด้วยค่ะ"
ร่างบางลืมตัวกลอกตา เบะปาก เมื่อนึกถึงน้องของประธานยูคนที่ทำให้ทุกอย่างของเธอพัง ยังจะมาถือโอกาสใช้ทางเธอเป็นคนจัดการเรื่องที่พักให้อีก หากไม่ติดว่าต้องการร่วมการกับทางนู้นจริงๆ เธอคงเมินไปแล้ว

"จัดการให้เขาด้วยแล้วกันค่ะ ขอแบบแขกVIP ไปเลยนะคะ"
.
.
.
.
.
.
.
.
-------------------------------------------------

ตั้งใจจะอัพ เขินโมเม้นอันยองจึ ฮืออออ
ใจคูมแม่บางมากค่ะ น้องนยองลูกกกก

SHARE
Written in this book
INTO STEP [Yujin x Wonyoung]

Comments