เธอ ผู้มีเวลาอันเป็นนิรันดร์
"แก แม่ของ...โทรมาบอกว่าเขาจะเผา...แล้วนะ"
ฉันกะพริบตาถี่ๆ ในขณะที่มือหยุดกิจกรรมที่ทำค้างไว้
"ไม่ใช่ว่าเผาไปนานแล้วเหรอ"
นาน
นั่นคือความรู้สึกของฉันเมื่อคิดถึงเรื่องของเธอ

นานมาก...ตั้งแต่ฉันไว้ผมยาว จวบจนตัดผมสั้น แล้วไว้ผมยาวอีกรอบ แล้วก็ตัดผมสั้นอีกรอบ แล้วก็ตัดผมสั้นอีกรอบ
นาน...จนฉันเรียนจบ
นาน...จนฉันทำงาน
นาน...จนฉันรู้สึกว่าตัวเองเปลี่ยนไปมากมาย

แต่เธอ...ยังเหมือนเดิม

เธอคือคนที่ไว้ผมยาวซอยปลายผม
ใบหน้าของเธอยังคงยิ้มเหมือนเดิม
และเธอก็ยังคงพูดด้วยเสียงง้องแง้งเหมือนเดิม
เหมือนที่ฉันรู้จักเธอ...มานานประถม เราเรีีียนห้องเดียวกัน...เป็นเด็กนั่งหลังห้องเหมืืืืืือนกัน แต่คนละฝั่ง...เราไม่ค่อยรู้จักกัน 

ม.ต้น เราก็เรียนห้องเดียวกันอีกครั้ง เหมือนเธอจะโคจรเข้ามาใกล้ฉันนิดหนึ่ง
แล้วฉันก็ผลักไป...

ม.ปลาย เราก็ยังคงเจอกันอีกและนั่นก็เหมือนเราต้องรู้จักกัน...จริงๆ

แล้วเราก็จากกันไปตามทาง...
...ก่อนที่เธอจะจากไปแสนไกล
4 ปี
นั่นคือเวลาที่จากไปเท่าที่ฉันรับรู้จากการบอกเล่าในศาลานั้น

4 ปี ที่อดคิดไม่ได้ว่าเธอจะไปไหนแล้วนะ
4 ปี ที่อดคิดไม่ได้ว่าถ้าเธอยังอยู่จะเป็นยังไง
4 ปี ระยะเวลายาวนานขนาดนั้น เธอจะเปลี่ยนไปแค่ไหน

ฉันวางดอกไม้กระดาษลง 4 ปีที่แสนยาวนานและไม่มีอะไรเป็นเหมือนเดิม 

คนที่เคยอายุเท่าเธอ...กลายเป็นแก่กว่าเธอ
คนที่เคยอายุน้อยกว่าเธอ...กลายเป็นคนอายุเดียวกับเธอ...

แต่ไม่
4 ปีมานี้เธอไม่เคยเปลี่ยนไป...

เธอยังคงเหมือนเดิมในความทรงจำ แม้เวลาจะผ่านไปยาวนานจนเป็นนิรันดร์



SHARE
Writer
m--mm-m
Lazy person
ทุกอย่างที่อยากเล่า ทุกเรื่องที่ไม่อยากพูดตรงๆ

Comments